Μετά από μια θυελλώδη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής, αρκετές ώρες συζητήσεων, διαφωνιών και έναν πυρετό που αποφάσισε να κάνει κι αυτός τη δική του πολιτική παρέμβαση μέσα στο Σαββατοκύριακο...
Μετά από μια θυελλώδη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής, αρκετές ώρες συζητήσεων, διαφωνιών και έναν πυρετό που αποφάσισε να κάνει κι αυτός τη δική του πολιτική παρέμβαση μέσα στο Σαββατοκύριακο, υπήρξαν στιγμές που πίστεψα ότι η κυριακάτικη βιβλιοπαρουσίαση θα ζητούσε αναβολή.
Τελικά αποδείχθηκε ότι τα βιβλία είναι πιο πεισματάρικα από τις εξελίξεις.
Και τα 38άρια λιγότερο πειστικά απ’ όσο φαντάζονται.
Αυτή την Κυριακή η συντροφιά είναι το Τελευταίο Όνειρο του Πέδρο Αλμοδόβαρ, από τις Εκδόσεις Διόπτρα, σε μετάφραση της Μαρίας Παλαιολόγου.
Υπάρχουν δημιουργοί που τους γνωρίζεις πρώτα μέσα από το έργο τους και μετά, σιγά σιγά, αρχίζεις να αναζητάς τον άνθρωπο πίσω από αυτό.
Έτσι συνέβη και με τον Πέδρο Αλμοδόβαρ.
Διαβάζοντας το Τελευταίο Όνειρο, είχα συχνά την αίσθηση ότι άφηνα για λίγο την αίθουσα του κινηματογράφου και καθόμουν απέναντί του για μια κουβέντα.
Στις σελίδες του βρήκα πολλά από όσα αγαπώ στις ταινίες του: μνήμες, οικογενειακούς δεσμούς, επιθυμίες, απώλειες, αλλά και αυτή τη βαθιά τρυφερότητα με την οποία κοιτάζει τους ανθρώπους.
Και κάπου ανάμεσα στις ιστορίες του κατάλαβα ότι είτε κρατά κάμερα είτε στυλό, ο Αλμοδόβαρ αφηγείται πάντα το ίδιο μεγάλο θέμα: τις ζωές των ανθρώπων, με τις αδυναμίες, τις αντιφάσεις και τις μικρές στιγμές που τελικά αποδεικνύονται οι πιο σημαντικές.
Αντιγράφω από τη σελίδα 104: «Οι μητέρες δίνουν πάντα σιγουριά. “Ο κόσμος νομίζει ότι τα παιδιά γίνονται σε μια μέρα.
Αλλά αργούν πολύ.
Πολύ”, έλεγε ο Λόρκα.
Ούτε και οι μανάδες γίνονται σε μια μέρα.
Και δεν χρειάζεται να κάνουν τίποτα το ιδιαίτερο για να είναι ουσιώδεις, σημαντικές, αξέχαστες, διδακτικές». Δεν ξέρω αν υπάρχει θέμα που να διατρέχει με τόση συνέπεια το έργο του Αλμοδόβαρ όσο οι μητέρες.
Όχι ως σύμβολα, αλλά ως άνθρωποι με δύναμη, αδυναμίες, αγάπη, σιωπές και αντοχές. Σ.Σ.1. Πριν εμφανιστούν οι γνωστοί φίλοι που θα αναρωτηθούν αν, εν μέσω όσων συμβαίνουν, βρήκα χρόνο να ασχολούμαι με βιβλία, να τους προλάβω: ναι, ασχολούμαι και με τα σοβαρά.
Απλώς αρνούμαι να πιστέψω ότι τα βιβλία ανήκουν στα λιγότερο σοβαρά.
Και σε κάθε περίπτωση, ο Αλμοδόβαρ δεν ευθύνεται για όσα συνέβησαν στην Κεντρική Επιτροπή. Σ.Σ.2. https://www.facebook.com/share/1DoPmjm7uZ/?mibextid=wwXIfr #κυριακάτικο_βιβλίο #Δούρου
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους