Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Βγήκε το φεγγαράκι. Αργοπορημένο. Όπως είναι πάντα στη χάση του. Πλησιάζουν οι αφέγγαρες νύχτες. Τις Νύχτες που κυκλοφορούν οι Δολοφόνοι και οι Ρομαντικοί του Σκότους.

Που απλώς επιβεβαιώνουν την Δύναμη του Φωτός.

Και πάντως όχι της Καρυστιανού. Το Φως του Άρη του Τσε του Μπελογιάννη του Μίσσιου του Φύσσα του Χριστόφορου του Παναγούλη του Μανδηλαρά του Αντώνη του Ρήγα του του του της Υπατίας της Μάινχοφ της Λέλας της Φρίντας της δολοφονημένης από τον πρώην μπροστά σε μπάτσο, του Ζακ του άγνωστου ήρωα που είναι Ήρωας - Ηρωΐδα γιατί αψήφησε την φήμη του/της μπροστά στους Δολοφόνους. Η Ψυχή δεν έχει φύλλο, ούτε φίλο.

Παρά μόνον τον εαυτό της. Κι όλους εμάς, που μας αρέσουν τα λουλούδια: τα «μη με λησμωνει».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους