Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χθες έφυγε από τη ζωή ένας πολιτικός με τον οποίο συνεργάστηκα στενά, όταν ήταν υπουργός παιδείας και εγώ αντιπρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής του Πολυτεχνείου Κρήτης (1989-1993). Μου τηλεφώνησε μια μέρα το 1991 και μου ζήτησε να συμμετάσχω στην Επιτροπή Σοφών, όπως την ονόμασε, για την εκπόνηση του νέου νόμου για τα πανεπιστήμια (Γ. Κουμάντος, Μ. Σταθόπουλος, Ν. Αλιβιζάτος, Β. Λαμπρινουδάκης, Κ. Σπυροπούλου, Θ. Τάσιος κ.α.). Μου τόνισε "μου είπαν ότι είσαι αριστερός και να μην σε βάλω στην επιτροπή.

Όμως, εμένα αυτό με αφήνει αδιάφορο". Έτσι προέκυψε ο νόμος 2083/1992, ο οποίος προέβλεψε για πρώτη φορά πλήρη αξιολόγηση των πανεπιστημιακών μονάδων από επιτροπή. η οποία αποτελείτο από 5 μέλη εκλεγμένα από τη Σύνοδο Πρυτάνεων και 4 μέλη ορισμένα από τον υπουργό.

Επίσης, για πρώτη φορά θεσμοθετούσε οργανωμένες μεταπτυχιακές σπουδές και μείωνε τη φοιτητική συμμετοχή για εκλογή πανεπιστημιακών οργάνων στο μισό εκείνου, που προέβλεπε ο νόμος 1268/1982.

Τον νόμο αυτό κατήργησε το 1994 η κυβέρνηση Α. Παπανδρέου με υπουργό παιδείας τον Μίμη Φατούρο.

Μου εξομολογήθηκε, όταν τον ρώτησα γιατί κατήργησε το νόμο Σουφλιά, το 2002 ότι του τηλεφώνησε ο πρωθυπουργός και του είπε ότι "αύριο θα έρθει η ΠΑΣΠ στο γραφείο σου και θέλω να την ακούσεις καλά". Έτσι καταργήθηκε ένας από τους πλέον προοδευτικούς νόμους (μαζί με τους 3549/2007 και 4009/2011). Πολλά έχω να γράψω για την συνεργασία μας και τα οφέλη, που αποκόμισε το Πολυτεχνείο Κρήτης από αυτή την συνεργασία. ¨Ομως, δεν είναι της στιγμής.

Καλό παράδεισο Γιώργο Σουφλιά. Υ.Γ. Προς το παρόν θα καταθέσω ότι με τρεις υπουργούς παιδείας συνεργάστηκα πολύ καλά έως άψογα: τον Γιώργο Σουφλιά, την Μαριέττα Γιαννάκου και, κυρίως, με την Άννα Διαμαντοπούλου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους