Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Τον ίδιο καιρό , οι Ζακυνθινοί γελούσαν πολύ μ’ έναν ξεπεσμένο κόντε, νοστιμότατο τύπο, που είχε χωρίσει τη γυναίκα του κι ήθελε να την ξαναπάρει.

Ήταν πολύ νεότερή του, ωραιότατη, την είχε πάρει όχι πια από αγάπη, παρά από λατρεία και σε λίγο την έπιασε να τον απατά.

Δε θέλησε αμέσως να τη χωρίσει, την αγαπούσε τόσο, ώστε θάχε την καλή διάθεση να της συγχωρέσει και τις απιστίες.

Αλλά του ρίχτηκαν οι συγγενείς του, οι φίλοι του, ο κόσμος —ε ! τι την κρατάς ; δε ντρέπεσαι το όνομά σου; και τον ανάγκασαν να τη στείλει στη μάνα της και να ζητήσει διαζύγιο.

Το διαζύγιο βγήκε ίσα-ίσα εκείνο το καλοκαίρι που ήμουν στη Ζάκυνθο κι εγώ.

Και συχνά έβλεπα τον παράξενο άνθρωπο να γυρίζει στους δρόμους σαν την άδικη κατάρα —είχε μείνει κι ο μισός από το κακό του—να ζυγώνει πότε τον έναν, πότε τον άλλο, και να κάνει μυστικές κουβέντες ατελείωτες.

Εξομολογούταν στους φίλους του πως του ήταν αδύνατο να ζήσει χωρίς την άπιστη και λογάριαζε να ακυρώσει το διαζύγιο και να την ξαναπάρει.

Το είχε μάλιστα και στην τσέπη του και κάθε τόσο, καθώς ρητόρευε —ήταν κι εύγλωττος όσο και συναισθηματικός— το έβγαζε, τόδειχνε και το μούντζωνε: να, παλιόχαρτο, άτιμο! Φυσικά, όλοι τον αποτρέπανε: Τρελός ήταν να ξαναπάρει μια τέτοια; Δεν κοίταζε που δεν της καιγόταν καρφί, μόνο εξακολουθούσε και στο σπίτι της μάνας της —άλλης παστρικιάς— να δέχεται το φίλο της; Εκείνος αμετάπειστος.

Κι αφού πάλεψε λίγο ακόμα, αποφάσισε ν' αψηφήσει τον κόσμο και να το κάμει.

Η αναγγελία έγινε με τον πιο παράδοξο τρόπο.

Ένα βράδυ, βγήκε με τούς φίλους του σερενάτα, θέλοντας και μη, τους τράβηξε στο δρόμο που καθόταν η γυναίκα του.

Εκεί κάτω από τα παράθυρά της, τραγούδησε με τις κιθάρες τα παθητικότερά του τραγούδια.

Και καθώς είχε μαζευτεί πολύς κόσμος ολόγυρα, έβγαλε πάλι από την τσέπη του το διαζύγιο, και φώναξε προς το παράθυρό της: «Ο κόσμος, η κοινωνία, μου τόδωσε ετούτο το χαρτί.

Μα για μένα δεν είναι παρά ένα άτιμο παλιόχαρτο.

Σ’ αγαπάω και το σκίζω, θα σε ξαναπάρω!» Απερίγραφτο το τι ακολούθησε.

Μέρες μιλούσαν για τη σερενάτα το χωρισμένου.

Πολλοί του έριχναν και δίκιο.

Τι νάκανε ο άνθρωπος, αφού δεν μπορούσε να ζήσει χωρίς εκείνη; Έτσι την ξαναπήρε στο σπίτι του κι έκαμε νάβγει άλλο χαρτί.

Έλεγαν όμως πως, για να ξαναγυρίσει κοντά του, η άπιστη του έβαλε όρους: δε θα την ξανάδιωχνε ποτέ ό,τι κι αν του έκανε.

Και στην τρέλα του, της το υποσχέθηκε.

Αυτή ή ιστορία, που έγινε τότε μπροστά στα μάτια μου, μου έδωσε αφορμή να γράψω αργότερα το μυθιστόρημα «Ο κόσμος κι ο Κοσμάς». Που αυτό θεωρείται—το θεωρώ κι εγώ— ένα από τα καλύτερά μου.

Ο τύπος του ήρωα, ο Κοσμάς, που στην αρχή φοβάται τόσο τον κόσμο και κάνει ό,τι του επιβάλλει αυτός —ό,τι ο κόσμος κι ο Κοσμάς, όπως λέει— που απαλλάσσεται ύστερα από αυτή την κοσμοφοβία, αποτινάζει το ζυγό, κάνει πια ό,τι λέει η καρδιά του χωρίς να ακούει κανένα και τίποτα και φτάνει να μορφώσει μια δική του θεωρία περί της τιμής του ανδρός —που ίσως είναι κι η πιο αληθινή τιμή— ο τύπος αυτός προήλθε από τον παράξενο Ζακυνθινό, τον ξεπεσμένο κόντε, που έκαμε τότε την πολυθρύλητη σερενάτα.

Πολλοί νομίζουν πως ο Κοσμάκης είναι έργο Φροϋδικό, δηλαδή πως γράφτηκε κατά τις θεωρίες του Φρόυντ.

Αλλά κάνουν λάθος.

Οι θεωρίες αυτές δεν ήταν ακόμα γνωστές στην Ελλάδα, ούτε καλά-καλά στον άλλο κόσμο.

Μόνος του ο ήρωάς μου, που ήταν ένας μεγάλος αυτοπαρατηρητής και παρατηρητής, έφτασε στο συμπέρασμα πως το κέντρο του κόσμου, του ανθρώπου και το δικό του είναι ο έρωτας και πως η σεξουαλική ζωή κυριαρχεί και ρυθμίζει την άλλη». ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΞΕΝΟΠΟΥΛΟΣ(1867-1951) «ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ-ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΜΟΥ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΤΗ ΖΑΚΥΝΘΟ», ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ 2025 . Φωτογραφία: ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ «Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΙ Ο ΚΟΣΜΑΣ» ΤΟΥ Γ. ΞΕΝΟΠΟΥΛΟΥ, στην ΥΕΝΕΔ, 1981. (Μαρία Μαρτίκα- Κώστας Ρηγόπουλος- Γωγώ Ατζολετάκη)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους