Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν ο νους μας επιστρέφει διαρκώς στο παρελθόν, συνήθως συμβαίνει ένα από δύο πράγματα.

Είτε έχουμε ζήσει στιγμές τόσο όμορφες και ουσιαστικές που εξακολουθούν να φωτίζουν τη μνήμη μας, είτε το μέλλον δεν μας εμπνέει πλέον όσο θα θέλαμε.

Όποια κι αν είναι η αιτία, πρόκειται για μια προσωπική πραγματικότητα που αξίζει να εξετάσουμε με ειλικρίνεια.

Να την κατανοήσουμε και να αναζητήσουμε τρόπους ώστε το μέλλον να γίνει ξανά ένας τόπος ελπίδας και δημιουργίας.

Οι εμπειρίες που θα ζήσουμε αύριο δεν γεννιούνται ανεξάρτητα από εμάς.

Είναι ο καρπός αυτού που είμαστε σήμερα, των επιλογών που κάνουμε, των αποφάσεων που παίρνουμε και του τρόπου με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τη ζωή.

Πάνω απ’ όλα, όμως, πιστεύω ότι καθορίζονται από την αγάπη που έχουμε μέσα μας.

Συχνά λέω πως η αγάπη είναι ένας από τους πιο αξιόπιστους δείκτες της εσωτερικής μας κατάστασης.

Όταν κάποια στιγμή διαπιστώσουμε ότι δεν υπάρχει μέσα μας αγάπη για τον άνθρωπο, για τον πλανήτη που μας φιλοξενεί ή για την ίδια τη ζωή, τότε κάτι έχει διαταραχθεί βαθιά.

Όταν η αγάπη απουσιάζει, το μέλλον αρχίζει να χάνει τη δύναμη και την προοπτική του.

Αντίθετα, όταν οι άνθρωποι αγαπούν, γίνονται ικανοί να δημιουργούν.

Να προσφέρουν, να χτίζουν, να εμπνέουν.

Είτε πρόκειται για μικρές καθημερινές πράξεις είτε για μεγάλα έργα που αφήνουν το αποτύπωμά τους στην ιστορία, πίσω από κάθε αληθινά καλό έργο υπάρχει πάντοτε μια γενναία ποσότητα αγάπης.

Ίσως γι’ αυτό οι Έλληνες, σε ορισμένες από τις πιο δημιουργικές περιόδους της ιστορίας τους, κατόρθωσαν να γεννήσουν έναν πολιτισμό που εξακολουθεί να συγκινεί και να εμπνέει.

Έναν πολιτισμό που υμνεί τον άνθρωπο, την αξία της ύπαρξής του και τη μοναδική του δυνατότητα να δίνει νόημα στον κόσμο.

Γιατί κάθε άνθρωπος, ανεξάρτητα από τις συνθήκες και τις δυσκολίες που συναντά, παραμένει φορέας μιας δύναμης που μπορεί να μεταμορφώσει τη ζωή: της αγάπης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους