Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Διαμαντής Διαμαντόπουλος, ένας μύθος της νεοελληνικής ζωγραφικής που κληροδοτήθηκε από τον 20ο αιώνα στους νεότερους, πέθανε σαν σήμερα το 1995.

Οι περισσότεροι ερευνητές και ιστορικοί της τέχνης που έχουν ασχοληθεί με αυτόν μέχρι σήμερα, τον αντιμετωπίζουν σαν μια ξεχωριστή "περίπτωση", σαν έναν διάττοντα αστέρα με πολλές ελλειπτικές τροχιές στον χώρο της νεοελληνικής τέχνης.

Τροχιές που σημάδεψαν και την ελληνική τέχνη και τον ίδιο τον καλλιτέχνη. Ο Διαμαντόπουλος είναι μια ξεχωριστή περίπτωση στον χώρο της ζωγραφικής, ένα πρόωρο ταλέντο, που δημιούργησε έργο καθαρά ελληνικό, έστω και αν αφετηρία του ήταν η δυτικοευρωπαϊκή μοντέρνα τέχνη.

Μακροχρόνιες απουσίες και δυναμικές επανεμφανίσεις χαρακτηρίζουν τη ζωή και την τέχνη του Διαμαντή Διαμαντόπουλου, ενός μύθου της νεοελληνικής ζωγραφικής.

Η "περίπτωσή" του, από τη δεκαετία του 1960 και μετά πήρε μυθικές διαστάσεις, γιατί εμπεριείχε μυστήριο, συγκρούσεις με ομοτέχνους -με χαρακτηριστικό παράδειγμα την ένταση στις σχέσεις του με τον Γιάννη Τσαρούχη- καλλιτεχνική ίντριγκα με πολλές πολιτικές πινελιές, εσωστρέφεια, υπόνοιες έως και βεβαιότητες για ψυχικές αποκλίσεις.

Ο μύθος της ζωής του καλλιτέχνη θα ανταγωνίζεται πάντα ένα μεγάλο όγκο ιδιόμορφης δουλειάς, γεμάτης αναζήτηση και χρωματική ένταση.

Διαλεγόταν με τα ευρωπαϊκά ρεύματα της εποχής του, τα οποία επεδίωκε να υπερβεί.

Διέθετε ένα πλούσιο θεωρητικό υπόβαθρο, γι' αυτό και ασχολήθηκε θεωρητικά και πρακτικά με το "Έργο ζωγραφικής", που του απέδιδε πάντα κοινωνικό χαρακτήρα. Ο Διαμαντόπουλος κατόρθωσε να δημιουργήσει προσωπικό έργο που αν και εμπεριέχει στοιχεία φωβ, σουρεαλιστικά, εξπρεσιονιστικά και νεοπαραστατικά, δεν κατατάσσεται σε κανένα από τα συγκεκριμένα ρεύματα.

Καλλιτεχνικά και θεωρητικά ανήκε στην περίφημη "Γενιά του '30", αν και διαφοροποίησε τη δουλειά του από τις επιταγές της.

Δεν παρασύρθηκε από συρμούς της εποχής, δεν ενέταξε στο έργο του αναφομοίωτα στοιχεία της παράδοσης, δεν υπήρξε περιγραφικός ή γραφικός.

Επεδίωκε, κυρίως, να δώσει προσωπικές καλλιτεχνικές λύσεις στην αντιφατική έννοια της "ελληνικότητας". “Ήταν κυνηγημένος από φόβους, που είχαν φωλιάσει στην ψυχή του, από τα παιδικά χρόνια και είχαν απλώσει απειλητικά τα φτερά τους σε ολόκληρη τη διαδρομή μιας ζωής επίπονης και μοναχικής.

Τον τελευταίο καιρό ο Διαμαντής Διαμαντόπουλος είχε εγκαταλείψει ακόμα και το σπίτι του στην Αργυρούπολη και είχε ζητήσει καταφύγιο κάπου στην Πλάκα.

Και τώρα, όμως, που τους μοναχικούς περιπάτους του, τους κάνει ασφαλώς στους λειμώνες του Παραδείσου, μ’ αρέσει να τον σκέπτομαι στην παλιά εκείνη παραδοσιακή γειτονιά των οικοδόμων, στους πρόποδες του Υμηττού.

Στο απλό και ωραίο σπίτι-εργαστήριο και τον κήπο του με το τεράστιο κόκκινο γεράνι. «Οι συνθήκες υπό τις οποίες εργάστηκα εγώ δεν έχουν ξαναπαρουσιαστεί», μου είχε πει κάποτε όταν, μαζί με τις εκθέσεις του στην Εθνική Πινακοθήκη και την ΩΡΑ, αποφάσισε να κάνει και κάποιες παραχωρήσεις στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. «Ολοι οι συνομήλικοί μου πήραν μία υποτροφία καί πήγαν στο Παρίσι.

Εμένα δεν με άφηναν ούτε με δικά μου έξοδα να βγω.

Δεν μου δίνανε τουριστικό συνάλλαγμα.

Με καταλάβατε; Ηταν ειδικά αντίξοες οι συνθήκες. Σκόπιμα αντίξοες...»” Από συνέντευξή του στην ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΑΒΙΑ για την «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΕΠΤΑ ΗΜΕΡΕΣ». https://www.lifo.gr/culture/eikastika/diamantis-diamantopoylos-den-einai-dynaton-na-ftiahno-erga-gia-na-stolizoyn-ta

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους