Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Αλεξάντρ Σεργκέγεβιτς Πούσκιν - Александр Сергеевич Пушкин ο μεγαλύτερος ποιητής της Ρωσίας και ο δημιουργός της νεότερης ρωσικής λογοτεχνίας γεννήθηκε σαν σήμερα το 1799. «Ο Πούσκιν ήταν για όλους τους ποιητές σαν μια ποιητική φλόγα που έπεσε απ’ τα ουράνια και από την οποία σαν κεράκια άναψαν άλλοι αυτοφυείς ποιητές.

Γύρω του διαμορφώθηκε ολόκληρος αστερισμός» είπε ο διάσημος Ρώσος συγγραφέας Nikolai Gogol για τον Αλεξάντρ Πούσκιν, τον ποιητή ο οποίος μέσα στη σύντομη ζωή του δημιούργησε έργα που άλλαξαν δραματικά την πορεία της ρωσικής λογοτεχνίας.

Απ’ όλα τα έργα του Πούσκιν, ο «Δον Ζουάν» είναι αυτό που ανέβηκε περισσότερες φορές στη σκηνή.

Οι ηθοποιοί τις περισσότερες φορές καταλαβαίνουν το έργο, ο καθένας με το δικό του τρόπο, αφού και το ίδιο το έργο θέτει ορισμένα ερωτηματικά, όπως για παράδειγμα κατά πόσον ήταν ειλικρινής η αγάπη του Δον Ζουάν προς τη Δόνα Άννα, ή κατά πόσον ο Δον Ζουάν ήταν ένας ψυχρός υπολογιστής.

Παρ’ όλα αυτά μια προσεκτική μελέτη του έργου πείθει, ότι περιέχει όλα εκείνα τα στοιχεία που συνθέτουν ένα πετυχημένο θεατρικό έργο.

Αλλά και από την άποψη της ίδιας της ψυχοσύνθεσης του Πούσκιν, δεν υπάρχει άλλο έργο του στο οποίο να δίνει τον εαυτό του με τόση πληρότητα.

Η ειρωνεία, η συγκίνηση, η αγάπη, ο φόβος, εκφράζονται σε μερικές σελίδες, λιτά, χωρίς περιττά λόγια.

Ωστόσο, κάθε φράση, κάθε λέξη που χρησιμοποιεί ο Πούσκιν, δεν είναι τυχαία "Η Ντάμα Πίκα" θεωρείται ένα από τα εξοχότερα δείγματα της πένας του Αλεξάντρ Πούσκιν.

Η υποδοχή που επιφύλαξαν στο έργο οι συγγραφείς και οι αναγνώστες, στη Ρωσία και αλλού, του εξασφάλισε μια υψηλή θέση στην παγκόσμια λογοτεχνική παράδοση, ενώ ενέπνευσε και τον Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι να συνθέσει μια οπερατική εκδοχή της ιστορίας.

Χάρη σε μια απροσδόκητη συνέργεια της μοίρας, τα τρία κεντρικά πρόσωπα της αφήγησης, η κόμισσα Άννα Φεδόντοβνα, η υπηρέτριά της Ελισάβετ και ο νεαρός αξιωματικός του μηχανικού Έρμαν, θα εμπλακούν σ’ ένα παράδοξο και θανατηφόρο παιχνίδι. Ο Πούσκιν βάζει στον ήρωά του τα παρακάτω λόγια: «Η θέση του δεν του επέτρεπε να θυσιάζει το αναγκαίο με την ελπίδα ν’ αποκτήσει το περιττό». Ίσως όλη η πεμπτουσία της ιστορίας κρύβεται σε αυτά τα λόγια.

Όπως και ο Ντοστογιέφσκι λίγα χρόνια αργότερα με τον Παίκτη έτσι και εδώ σε προηγούμενο χρόνο ο Πούσκιν θίγει το θέμα του πειρασμού και της παραδοξότητας, της μετακίνησης από μία θέση σε μία άλλη.

Γιατί ο Έρμαν, που είναι και ο κύριος πρωταγωνιστής, καταλήγει να κυνηγάει σφόδρα το κατά τα άλλα περιττό που όμως γίνεται έντονα αναγκαίο για εκείνον και μάλιστα κυριαρχείται τόσο πολύ από την ανάγκη αυτή που ξεπερνάει κάθε εμπόδιο για να φτάσει στον τελικό του στόχο.

Θα παραπλανήσει την υπηρέτρια Ελισάβετ Ιβάνοβνα και θα την παρασύρει σε ένα παιχνίδι σαγήνης που ποτέ ο ίδιος δεν πίστεψε πραγματικά.

Φαρισαϊκή συμπεριφορά και εκμετάλλευση της ανθρώπινης δίψας για αγάπη, να οι αδυναμίες που προκύπτουν από την υπόθεση υποκλοπής του μυστικού που προσπαθεί να εκμαιεύσει ο πανούργος ήρωας του Πούσκιν από την Άννα Φεδόντοβνα χρησιμοποιώντας την υπηρέτριά της ως δόλωμα και θήραμα μαζί. "Η κόρη του λοχαγού" Είναι από τα πιο γνωστά έργα του Πούσκιν - τόσο μέσα στην πατρίδα του, όσο και σ' όλο τον κόσμο.

Είναι η συγκινητική ιστορία ενός τρυφερού ερωτικού αισθήματος που γεννήθηκε παράξενα, μεγάλωσε και στερεώθηκε μέσα σε μια σειρά από συγκλονιστικά επεισόδια, και είχε ένα ευτυχισμένο τέλος.

Αποτελεί μια ακόμα τρανή απόδειξη πως ο έρωτας δεν είναι μόνο παντοδύναμος, αλλά και μεγαλουργός, είναι το ευγενέστερο, το αιώνια πιο ανθρώπινο αίσθημα της ζωής, αν δεν υπάρχει στη μέση ιδιοτέλεια ή άλλοι ανομολόγητοι σκοποί, θριαμβεύει τελικά, και οι πρωταγωνιστές του λάμπουν στο στερέωμα των αιώνων όπως λάμπουν τ' αστέρια στο ουράνιο στερέωμα, και φωτίζουν, και ζεσταίνουν τις καρδιές των ανθρώπων και δυναμώνουν την πίστη τους στην άφθαρτη ομορφιά του αγνού ερωτικού αισθήματος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους