Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Από μικρό παιδί δεν μου άρεσε να χρησιμοποιώ κτητικές αντωνυμίες για ανθρώπους.

Μου φαινόταν άσχημο.Δεν μου έβγαινε.Ούτε το αγόρι μου να λέω, ούτε ο άνδρας μου,εντάξει στο πατέρας ή μητέρα ή αδερφός οκ, Μέχρι που νόμιζα ότι είμαι παράξενη, περίεργη... Αλλά το διάβασα πριν λίγα χρόνια και σε βιβλία ψυχολογίας.

Όταν συστήνουμε π.χ, από εδώ η γυναίκα μου η Άννα.

Ενώ το σωστό είναι, η Άννα η σύζυγος μου, με το να τη συστήνεις πρώτα ως την ιδιότητα που έχει ως προς εσένα, σύζυγος στην προκειμένη ,την ακυρώνεις ως προσωπικότητα.

Και είναι σαν να παρουσιάζεις ιδιοκτησία.

Αυτοκίνητο, σπίτι, επιχείρηση.

Το ίδιο βέβαια και με τους άνδρες από την πλευρά της γυναίκας.. Και τι πάει να πει γυναίκα μου, άνδρας μου.

Το γυναίκα ή άνδρας είναι ανεξάρτητο από σένα η από μένα... Γυναίκα ήταν και πριν παντρευτείτε.

Άντρας ήταν και πριν παντρευτείτε.

Από τη στιγμή που παντρεύτηκε μαζί σου απέκτησε την ιδιότητα του συζύγου.

Είναι πατριαρχικό κατάλοιπο και το ακολουθούν και οι γυναίκες, όπως και όλα τα άλλα που ακολουθούν.

Όπως πατριαρχικα έμαθαν να μεγαλώνουν τα παιδιά τους, όπως θεωρούσαν φυσιολογικό να καλύπτουν την κεφαλή στην εκκλησία με μαντήλια, όπως θεωρούν φυσιολογικό να μην κοινωνούν με περίοδο, να μην μπαίνουν στο Άγιο βήμα, να μην πηγαίνουν στο Άγιο Όρος κ.λ.π. Όπως και οι δούλοι, στην εποχή της δουλείας το θεωρουσαν φυσιολογικό να είναι δούλοι..

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους