Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Θεόφιλος τίμησε τον Ντόναλντ Τραμπ ως «Μεγάλο Σταυροφόρο» του Παναγίου Τάφου.

Η φράση αρκεί από μόνη της για να ακουστεί σαν θεολογικό ατύχημα.

Σαν να σηκώθηκε για λίγο η ιστορία από τον τάφο της και να ρώτησε ειρωνικά αν θυμάται κανείς τι σήμαιναν οι Σταυροφόροι για την Ανατολή, για την Κωνσταντινούπολη, για την Ορθοδοξία, για τα σώματα που ποδοπατήθηκαν στο όνομα του Σταυρού.

Εδώ δεν έχουμε όμως απλώς μια τιμητική διάκριση.

Έχουμε την απόλυτη αντιστροφή: ο Σταυρός, από όργανο ταπείνωσης της εξουσίας, γίνεται κορδέλα στο πέτο της εξουσίας.

Ας είμαστε τίμιοι.

Οι χριστιανοί της Μέσης Ανατολής πράγματι κινδυνεύουν.

Οι κοινότητες φθίνουν, τα προσκυνήματα πιέζονται, η ανασφάλεια είναι πραγματική.

Αλλά άλλο πράγμα να ζητάς προστασία για τους αδύναμους και άλλο να ντύνεις τον ισχυρό με τα σύμβολα του Πάθους.

Άλλο η αναγκαία διπλωματία και άλλο η εκκλησιαστική κολακεία με θυμιατό.

Άλλο να μιλάς στον Καίσαρα και άλλο να του φοράς, σχεδόν τελετουργικά, τον Σταυρό που ο ίδιος ο Χριστός δεν μετέτρεψε ποτέ σε παράσημο.

Το σκάνδαλο δεν είναι πολιτικό.

Είναι θεολογικό. Ο Σταυρός δεν απονέμεται. Ο Σταυρός σηκώνεται.

Δεν γίνεται μετάλλιο, δεν γίνεται δημόσια σχέση, δεν γίνεται φωτογραφικό στιγμιότυπο εξουσίας. Στα Ευαγγέλια ο Σταυρός δεν ανήκει στους νικητές, αλλά στον καταδικασμένο.

Δεν στολίζει τον κυρίαρχο, αλλά αποκαλύπτει το ψέμα κάθε κυριαρχίας.

Όταν λοιπόν ο τίτλος του «Σταυροφόρου» προσφέρεται ως τιμή στον πλανητικό άρχοντα και δολόφονο, τότε κάτι στο ίδιο το λεξιλόγιο της Εκκλησίας αρχίζει να τρίζει επικίνδυνα.

Και το πιο ειρωνικό; Ότι ο Πατριάρχης του Παναγίου Τάφου, του τόπου όπου η κρατική και θρησκευτική εξουσία νόμισαν πως τελείωσαν με τον Χριστό, προσφέρει σήμερα από εκείνο ακριβώς το συμβολικό απόθεμα μια τιμή στην κορυφή της κοσμικής ισχύος.

Δηλαδή ο Τάφος που άδειασε για να ντροπιάσει την εξουσία, χρησιμοποιείται τώρα για να τη διακοσμήσει.

Αν αυτό δεν είναι θεολογική ειρωνεία, τότε τι είναι; Η Εκκλησία έχει κάθε δικαίωμα να συνομιλεί με προέδρους, πρωθυπουργούς, αυτοκράτορες και στρατηγούς.

Το έκανε πάντα, συχνά από ανάγκη, άλλοτε από φόβο, άλλοτε από σοφία, άλλοτε από αδυναμία.

Αλλά υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στη διαπραγμάτευση και στην υπόκλιση.

Και όταν η γλώσσα της Εκκλησίας αρχίζει να ακούγεται σαν γλώσσα αυλικής τελετής, τότε η θεολογία οφείλει να χτυπήσει συναγερμό.

Δεν σώζεται το ποίμνιο όταν ο ποιμένας ξεχνά ότι κρατά ράβδο, όχι σκήπτρο.

Το πραγματικά σκανδαλιστικό δεν είναι ότι ο Τραμπ δέχθηκε την τιμή.

Οι ισχυροί πάντοτε δέχονται τιμές.

Το σκανδαλιστικό είναι ότι η Εκκλησία εξακολουθεί να πιστεύει πως μπορεί να χρησιμοποιεί τα σύμβολα της κενώσεως χωρίς να τα αλλοιώνει.

Ότι μπορεί να παίρνει τον Σταυρό, τον Τάφο, το Πάθος, τη μαρτυρία, και να τα τοποθετεί στο τραπέζι της γεωπολιτικής σαν νομίσματα ανταλλαγής.

Μόνο που τα ιερά σύμβολα δεν υπακούν εύκολα στη διπλωματία.

Εκδικούνται σιωπηλά όποιον τα ευτελίζει.

Κάποτε ο Χριστός στάθηκε απέναντι στον Πιλάτο χωρίς να του απονείμει τίποτα.

Δεν του πρόσφερε τίτλο, δεν του ζήτησε προστασία, δεν του παρέδωσε παράσημο. Σώπασε.

Και αυτή η σιωπή υπήρξε πιο εκκωφαντική από κάθε πατριαρχική προσφώνηση.

Αυτό είναι σήμερα το πιο άβολο ευαγγελικό σχόλιο: ο Χριστός μπροστά στην εξουσία σιώπησε… οι εκπρόσωποί Του, αιώνες μετά, την παρασημοφορούν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους