Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν προσπαθώ καν να καταλάβω τι εννοούν. Μένω στο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να συμπαραταχθεί με την Συμπαράταξη του Τσίπρα, η οποία Συμπαράταξη Τσίπρα “δεν πετάει τη σκούφια της” για να συμπαραταχθεί με την συμπαράταξη που αποφάσισε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Αδιαφορώ γι' αυτό, αλλά καταγράφω ότι η αριστερά στο σύνολό της ΔΕΝ ενοχλείται από ένα προσωπαγές κόμμα.

Όχι μόνο δεν ενοχλείται, θέλει και να συμπορευτεί μαζί του.

Και μάλιστα, χωρίς κανέναν ιδεολογικό όρο ως προαπαιτούμενο.

Τι λέω; Χωρίς καμία αίθηση μιας κάποιας συλλογικότητας! Ένα νέο αριστερό κόμμα (όπως αυτοαπαλείται) το οποίο δεν ανακοίνωσε δομή, όργανα, συμμετοχή του μέλους, τρόπο λήψης αποφάσεων... Αυτά τελοσπάντων που ξέραμε ως αριστεροσύνη... Εδώ ισχύει το “αποφασίζομεν και διατάσσομεν” του αυτόκλητου αρχηγού.

Ακόμα και η ακροδεξιά Καρυστιανού περίμενε “να την καλέσει ο κόσμος” για να γίνει επικεφαλής του Κινήματός της.

Τήρησε τα προσχήματα η γυναίκα.

Δεν μ' ενδιαφέρουν καθόλου αυτά που εξήγγειλε ο Τσίπρας στο Θησείο.

Από τότε που εμφανίστηκε, τον έχω “γραμμένο” εκεί που ξέρει.

Μ' ενδιαφέρει όμως ότι στο πρόσωπό του καταγράφεται ο θλιβερός θάνατος της αριστεράς.

Ιστορικά, το πιστοποιητικό θανάτου της αριστεράς θα έχει την υπογραφή του.

Παρακολουθώ κάθε μέρα τον ευτελισμό της από αυτόν τον αφιλοσόφητο, ανελλήνιστο και ανιστόρητο τύπο.

Παρακολουθώ πρωτίστως τον αυτοεξευτελισμό της, έτσι όπως δημοσιοποιείται από αυτούς τους αλλοπρόσαλλους τύπους, με την αριστεροσύνη των οποίων όμως ζυγίστηκε η αριστεροσύνη τόσων και τόσων εντίμων τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, μεταξύ των οποίων και η δική μου.

Με απασχολεί πάντως ότι απασχολούν την δημοσιότητα.

Αυτό με βάζει σε σκέψεις.

Παράγουν μήπως κάποιο πολιτικό αποτέλεσμα για να συμβαίνει; Όχι.

Το αντίθετο φρονώ. Άρα; Έψαξα πολύ για να βρω μια πειστική εξήγηση του φαινομένου.

Κατέληξα στο εξής: Το σύστημα (που, υποτίθεται, αντιπαλεύουν και θα έρθουν τάχα να διορθώσουν) ευνοείται τα μάλα από την πορδή που ολημερίς οι τύποι αυτοί ανακυκλώνουν.

Επί της ουσίας, ρίχνουν νερό στο μύλο της εκάστοτε εξουσίας.

Όποιο κόμμα κι αν είναι κυβέρνηση, όποιος κι αν είναι πρωθυπουργός.

Τυχαίνει σήμερα να είναι ο Μητσοτάκης.

Αλλά, και πάλι, αν έκαναν μόνο αυτό, δεν θα τους έδινα σημασία.

Το πρόβλημα είναι ότι κάνουν άλλο: Αφαιρούν χώρο και χρόνο από κάθε υγιή πολιτική πρόταση που θα μπορούσε να γεννηθεί μέσα στο λαό, αν δεν υπήρχε κάτι σαν αυτό για να την εξουδετερώνει εν τη γενέσει.

Το συμπέρασμά μου είναι ξεκάθαρο: Η αριστερά είναι μαντρόσκυλο της εξουσίας. Είναι ο κατασκευασμένος εχθρός που νομιμοποιεί τον αυταρχισμό της.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους