Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, εγκλωβισμένη στις δικές της δογματικές εμμονές, μοιάζει ανίκανη να σωθεί.

Η εντυπωσιακή άνοδος του ακροδεξιού κόμματος AfD στη Γερμανία, σε συνδυασμό με τη γενικευμένη πολιτική ριζοσπαστικοποίηση σε ολόκληρη τη Γηραιά Ήπειρο, δεν αποτελεί ένα τυχαίο ιστορικό συμβάν.

Είναι το αναπόφευκτο σύμπτωμα μιας βαθιάς, πολυεπίπεδης και συστημικής πολυκρίσης.

Η σημερινή πραγματικότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης φαντάζει πιο δυσεπίλυτη και επικίνδυνη ακόμη και από τη σκοτεινή δεκαετία του 1920, καθώς το σύγχρονο οικοδόμημα βρίσκεται εγκλωβισμένο στις δικές του δογματικές εμμονές, ανίκανο να αναγνωρίσει τα αίτια της παρακμής του και, ως εκ τούτου, ανίκανο να σωθεί. Οικονομικός Εγωισμός και το Γεωπολιτικό Ντόμινο της Παρακμής Η αφετηρία της σημερινής «τέλειας καταιγίδας» εντοπίζεται στην αδυναμία της Γερμανίας να λειτουργήσει ως ένας πραγματικός, αλληλέγγυος ηγέτης.

Αντιμετωπίζοντας την Ευρωπαϊκή Ένωση αποκλειστικά ως μια διευρυμένη αγορά για τα δικά της εξαγωγικά προϊόντα και επιβάλλοντας μια τιμωρητική, δογματική λιτότητα στην ευρωπαϊκή Περιφέρεια, το Βερολίνο διέρρηξε το κοινωνικό και πολιτικό συμβόλαιο της Ένωσης.

Η εικόνα μιας αυταρχικής και «γερμανοκρατούμενης» Ευρώπης, η οποία μετέτρεψε ολόκληρα κράτη-μέλη σε «φυλακές χρέους» για τη διασφάλιση των γερμανικών πλεονασμάτων, έδωσε το απόλυτο ιδεολογικό πυρομαχικό στους υποστηρικτές του Brexit.

Η αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου ήταν το πρώτο ηχηρό ρήγμα σε ένα οικοδόμημα που έχανε τη δημοκρατική του νομιμοποίηση.

Την ίδια στιγμή, ο γερμανικός μερκαντιλισμός τύφλωσε τη στρατηγική σκέψη της Ένωσης.

Προκειμένου να διατηρήσει χαμηλό το κόστος της βιομηχανικής της παραγωγής, η Γερμανία επέλεξε μια μονομερή και επικίνδυνη ενεργειακή εξάρτηση από τη Ρωσία μέσω των αγωγών Nord Stream, αγνοώντας επιδεικτικά τις προειδοποιήσεις των συμμάχων της.

Αυτή η γεωπολιτική ασυμμετρία έστειλε ένα μήνυμα αδυναμίας και διχασμού στη Μόσχα, ανοίγοντας την κερκόπορτα για τον Ρωσοουκρανικό πόλεμο.

Σήμερα, η Ευρώπη βρίσκεται εγκλωβισμένη σε έναν παρατεταμένο πόλεμο φθοράς, υπομένοντας μια πρωτοφανή βιομηχανική αποψίλωση, ενεργειακή ανασφάλεια και οικονομική αιμορραγία. Το Κενό Ισχύος και η Περιφερειακή Αστάθεια Αυτή η εμμονή στη διαχείριση της ΕΕ με όρους «μεγάλης εταιρείας» (export machine) και όχι ως αυτόνομου γεωπολιτικού παίκτη άφησε ένα τεράστιο κενό ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Τουρκία διάβασε με ακρίβεια την ευρωπαϊκή δειλία και τη γερμανική απροθυμία για επιβολή κυρώσεων (λόγω των μεγάλων γερμανικών επενδύσεων και των εσωτερικών πολιτικών ισορροπιών στο Βερολίνο), αναβαθμίζοντας τον εαυτό της σε μια επιθετική, αναθεωρητική περιφερειακή δύναμη.

Παράλληλα, το μεταναστευτικό μετατράπηκε σε μια ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της Ευρώπης.

Λόγω του φόβου για το πολιτικό κόστος στο εσωτερικό της, η γερμανική ηγεσία επέλεξε επανειλημμένα την πολιτική του κατευνασμού απέναντι στην Άγκυρα, επιτρέποντας την εργαλειοποίηση των προσφυγικών ροών.

Το μεταναστευτικό λειτουργεί πλέον ως ο απόλυτος καταλύτης για την ενίσχυση του πολιτικού εξτρεμισμού, την ίδια στιγμή που η ΕΕ αποδεικνύεται δομικά ανίκανη να εφαρμόσει μια κοινή, δίκαιη και στιβαρή στρατηγική φύλαξης και διαχείρισης των συνόρων της. Η Απληστία του Κεφαλαίου και ο Κοινωνικός Όλεθρος Αν η γεωπολιτική αποτυχία αποτελεί τη μία όψη του νομίσματος, η οικονομική παρεκτροπή αποτελεί την άλλη, πιο επώδυνη για την καθημερινότητα των πολιτών.

Τα τρισεκατομμύρια ευρώ που διοχετεύθηκαν μέσω των προγραμμάτων Ποσοτικής Χαλάρωσης (Quantitative Easing) από τις Κεντρικές Τράπεζες, αντί να στηρίξουν την πραγματική παραγωγική οικονομία, τους μισθούς και τις υποδομές, έγιναν βορά του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.

Η απληστία των αγορών οδήγησε αυτά τα κεφάλαια σε κερδοσκοπικές φούσκες παγίων και, κυρίως, στην αγορά των ακινήτων.

Η στέγαση, από θεμελιώδες κοινωνικό αγαθό, μετατράπηκε σε στυγνό χρηματοοικονομικό προϊόν (real estate derivatives), οδηγώντας σε μια νέα «φεουδαρχία των ενοικίων» και αποκλείοντας τη νέα γενιά από την ιδιοκατοίκηση.

Όταν η ενεργειακή κρίση και ο πόλεμος χτύπησαν την ήπειρο, το μεγάλο κεφάλαιο βρήκε την τέλεια πρόφαση για να επιβάλει τον «πληθωρισμό της απληστίας» (greedflation), εκτινάσσοντας τα εταιρικά κέρδη των πολυεθνικών σε επίπεδα ρεκόρ, ενώ η φτώχεια στην ΕΕ «χτυπούσε κόκκινα» και η μεσαία τάξη προλεταριοποιούνταν βίαια. Συμπέρασμα: Το Χαοτικό Μονοπάτι και ο Αναθεωρητικός Κλοιός Η Ευρωπαϊκή Ένωση σήμερα βρίσκεται αντιμέτωπη με τον καθρέφτη των επιλογών της.

Η διατλαντική ασυμμετρία και η υπόγεια κόντρα με τις ΗΠΑ αναδεικνύουν μια Ευρώπη χωρίς δική της στρατηγική φωνή, συμπιεσμένη ανάμεσα στις συμπληγάδες των παγκόσμιων ανταγωνισμών.

Το κοινωνικό συμβόλαιο έχει πλήρως απονομιμοποιηθεί στη συνείδηση των πολιτών, οι οποίοι βλέπουν ένα σύστημα που εφαρμόζει «σοσιαλισμό για τους πλούσιους» (μέσω των bail-outs των τραπεζών) και άγριο, τιμωρητικό καπιταλισμό για τους αδύναμους.

Όμως, ο μεγαλύτερος κίνδυνος βρίσκεται έξω από τα σύνορά της.

Αυτή η εσωτερική αποσύνθεση και η στρατηγική παράλυση της ΕΕ αποτελούν τη χρυσή ευκαιρία που περίμεναν οι αναθεωρητικές δυνάμεις της Ευρασίας. Η Ρωσία και η Τουρκία δεν παρακολουθούν απλώς την ευρωπαϊκή κρίση, προσδοκούν και επενδύουν στην περαιτέρω κατάρρευση της Ένωσης για να επιβάλουν τους δικούς τους γεωπολιτικούς όρους. * Η Μόσχα επιδιώκει να εκμεταλλευτεί τη βιομηχανική και ενεργειακή ομηρία του Βερολίνου για να επανακαθορίσει τις σφαίρες επιρροής, φιλοδοξώντας να καταστεί ξανά ο απόλυτος ρυθμιστής στην Ανατολική Ευρώπη και να ελέγξει πολιτικά και οικονομικά μια αποδυναμωμένη Γερμανία. *Η Άγκυρα, από την πλευρά της, χρησιμοποιώντας την ευρωπαϊκή αδυναμία ως ασπίδα, επιχειρεί να ολοκληρώσει τη Νεοοθωμανική της ατζέντα.

Η αποδόμηση της ευρωπαϊκής αποτρεπτικής ισχύος της ανοίγει τον δρόμο για την επιβολή τετελεσμένων στην Κύπρο, την ανάληψη του ελέγχου στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, την άσκηση ασφυκτικής πίεσης στην Ελλάδα και την ανάδειξή της σε κυρίαρχο πόλο ισχύος απέναντι στο Ισραήλ και την ευρύτερη Μέση Ανατολή.

Αν η Ευρώπη δεν προχωρήσει σε μια ριζική, δομική ανατροπή της αρχιτεκτονικής της —σπάζοντας τα δεσμά των δημοσιονομικών δογμάτων και της χρηματοπιστωτικής απληστίας— το συστημικό αδιέξοδο θα μετατραπεί σε υπαρξιακή τραγωδία.

Η συνεχιζόμενη υπνοβασία της ευρωπαϊκής ελίτ όχι μόνο οδηγεί την κοινωνία σε ένα χαοτικό μονοπάτι, αλλά μετατρέπει το ζήτημα της ευρωπαϊκής συνοχής σε μείζον ζήτημα διεθνούς ασφάλειας, αφήνοντας τη Γηραιά Ήπειρο έκθετη σε έναν αναθεωρητικό κλοιό που μοιάζει ανίκανη να αντιμετωπίσει, επειδή ακριβώς παραμένει ανίκανη να σωθεί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους