Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Serhii Shelest περιγράφει πώς επιβίωσε από δύο χρόνια και πέντε μήνες ρωσικής αιχμαλωσίας, βασανιστηρίων και απάνθρωπων συνθηκών κράτησης.

Στην επίμονη ερώτηση μου «τι βασανιστήρια», έστρεψε το βλέμμα προς τα κάτω, η μεταφράστρια μου έριξε μια από τις πιο άγριες ματιές που έχω δεχτεί ποτέ, ήταν αρκετά αυτά για να ζητήσω συγνώμη και να περάσω στην επόμενη ερώτηση. Ο Dmytro Losiv περιέγραψε πώς πέρασε δώδεκα ώρες μόνος, αιμορραγώντας κάτω από εχθρική θέση, εγκαταλελειμμένος ουσιαστικά στο πεδίο της μάχης, πριν καταφέρει με υπεράνθρωπη προσπάθεια να σύρει τον εαυτό του προς τη σωτηρία.

Τον ρωτάω αν άξιζε.

Αν όλη αυτή η διαδρομή – ο πόνος, το τραύμα, η αναπηρία – άξιζαν τον κόπο.

Η απάντηση του είναι ξεκάθαρη: «όχι, δεν θα άλλαζα τίποτα.

Δεν θα άλλαζα ούτε μια απόφαση, ούτε μια στιγμή που στάθηκα απέναντι στον εχθρό.

Αυτό που έκανα, αυτό που πληρώνω με το σώμα μου, είναι το δικό μου κομμάτι στον αγώνα για την πατρίδα μου.

Και αυτό το κομμάτι το αναλαμβάνω χωρίς μετάνοια». Ο Yurko Vovkohun αφού επιβίωσε βαριά τραυματισμενος στο Λουχανσκ, μεταφέρει ιστορίες είναι ταυτόχρονα θεραπεία για τους ίδιους τους μαχητές και όπλο κατά της ρωσικής προπαγάνδας – μια γέφυρα αλήθειας ανάμεσα στους βετεράνους και την κοινωνία.

Υπόκλιση στους ήρωες της πρώτης γραμμής.

Που έχουν βρει κάτι για να πολεμήσουν και να πεθάνουν, πολύ υψηλότερο από το τεράστιο και άρρωστο «εγώ» της εποχής μας. Ολόκληρες οι ιστορίες τους στα σχόλια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους