Original Post

Πλήρες Κείμενο:

~ΚΑΤΑΡΡΙΠΤΟΝΤΑΣ ΜΥΘΟΥΣ~ «Μα ο Βενιζέλος διπλασίασε την Ελλάδα…» ~Η Ελλάδα δεν διπλασιάστηκε από έναν άνθρωπο η δόξα ανήκει σε όλους αυτους τους ήρωες που έπεσαν υπέρ πίστεως και πατρίδος~🇬🇷⚔️ "Βαθύτατα συγκεκινημένος από το τηλεγράφημα της Υμετέρας Μεγαλειότητος, παρακαλώ αυτήν ευλαβώς να δεχθή την έκφρασιν της αναλλοιώτου μου ευγνωμοσύνης διά την επιεική εκτίμησιν των υπηρεσιών μου.

Με το ευτυχές τέρμα και του δευτέρου πολέμου υπό τον μέγαν στρατηλάτην βασιλέα, όστις διά του ξίφους του εμεγάλωσε την Ελλάδα, η φιλτάτη πατρίς καταλαμβάνει την ανήκουσαν αυτή θέσιν εν τω κόσμω και με σταθερόν βήμα θέλει χωρήσει εις ευρύτατον μέλλον, ασφαλίζουσα το μεγαλείον και την ευημερίαν αυτής." ~28 Ιουνίου 1913, Ελευθέριος Βενιζέλος τηλεγράφημα προς Βασιλιά Κωνσταντίνο~ Σε κάθε κρίση που γίνεται στον Ελευθέριο Βενιζέλο, το πιο συχνό "αφοπλιστικό" επιχείρημα υπεράσπισης που ακούγεται είναι η παρακάτω φράση: «Μα ο Βενιζέλος διπλασίασε την Ελλάδα», σαν να αποτελεί μια άφεση αμαρτιών, σαν να σβήνει μονοκοντυλιά κάθε αμφισβήτηση και κάθε αμφιβολία.

Αλλά η ιστορική αλήθεια δεν είναι τόσο απλή. Η Ελλάδα δεν μεγαλώσε με λόγια και διπλωμάτες μόνο μέσα στα γραφεία. Η Ελλάδα χτίστηκε με αίμα, με θάρρος και με ψυχές που δεν φοβηθηκάν ούτε λεπτό τον θάνατο για την πατρίδα. Ο Βενιζέλος σίγουρα υπηρξε οραματιστής και ικανός πολιτικός που χάραξε τον δρόμο της διπλωματικής και πολιτικής πορείας της χώρας σε εξαιρετικά κρίσιμες στιγμές και γεωπολιτικές ανακατατάξεις.

Αλλά κανένα όραμα, καμία πολιτική δεινότητα, δεν μπορεί να αντικαταστήσει τον ιδρώτα και το αίμα των ανδρών που πολέμησαν στα πεδία της μάχης.

Οι 4.420 νεκροί και οι 46.115 τραυματίες των Βαλκανικών Πολέμων δεν ήταν απλοί αριθμοί ήταν ήρωες που έπεσαν για τη γη που ποθούσαν να ζήσουν ελεύθερη.

Κάθε στρατιώτης, κάθε αξιωματικός, κάθε οπλίτης που κράτησε το όπλο και κοίταξε τον θάνατο κατάματα υπήρξε η καρδιά αυτού του θαύματος.Ο Βελισσαρίου,ο Γεώργιος Κολοκοτρώνης,ο Χριστόδουλος Σώζος και τόσοι άλλοι που θυσίασαν χωρίς δεύτερη σκέψη τα νιάτα τους και την ζωή τους για να πάρουν πίσω λίγα εκατοστά ακόμη της κλεμμένης πατρίδας τους.

Και μπροστάρης όλων αυτών,ο βασιλιάς Κωνσταντίνος.

Με το ξίφος του, με τη στρατηγική του, με το βλέμμα του στραμμένο μπροστά, οδήγησε τον ελληνικό στρατό στις μάχες, δίνοντας νόημα και κατεύθυνση στην τόλμη των ανδρών του.

Χωρίς την ηγεσία του, οι θυσίες των στρατιωτών ίσως να μην καρποφορούσαν σε νίκες και εδάφη που σήμερα συνθέτουν την Ελλάδα.

Κάτι ακόμη βέβαια που πρέπει να προστεθεί είναι ακόμη μία αλήθεια που συχνά αποσιωπάται και έχει να κάνει με τον μύθο της Συνθήκης των Σεβρών,η οποία σίγουρα ήταν πολύ πιο εύθραυστη από τις φημισμένες πορσελάνες της περιοχής.

Είθισται πολλοί ημιμαθείς να παρουσιάζουν τη Συνθήκη σαν ένα «τετελεσμένο» επίτευγμα του Βενιζέλου, σαν μια πραγματικότητα που δήθεν είχε ήδη κατοχυρώσει τη Μεγάλη Ελλάδα από τον Αύγουστο του 1920.

Όμως αυτό δεν ανταποκρίνεται επουδενί στην πραγματικότητα γι'αυτό άλλωστε και ο Βενιζέλος προχώρησε εσπευσμένα σε εκλογές και σίγουρα όχι γιατί τον έπιασε κρίση δημοκρατίας(άλλωστε εάν για κάτι φημιζόταν σίγουρα δεν ήταν τα δημοκρατικά του αισθήματα). Η Συνθήκη των Σεβρών δεν ήταν εφαρμόσιμη, ούτε ρεαλιστική, δεν ήταν μια συνθήκη ειρήνης αλλά πολέμου.

Ήταν ένα χαρτί υπογεγραμμένο από μια καταρρέουσα οθωμανική κυβέρνηση, από ανύπαρκτους συνομιλητές, ενώ οι πραγματικές δυνάμεις στην Ανατολία οι κεμαλικοί δεν την αναγνώρισαν ποτέ και είχαν ήδη καταστήσει σαφές ότι θα την πολεμήσουν. Η Ελλάδα δεν βρέθηκε μπροστά σε ένα δώρο που το μόνο που απέμενε ήταν «να το διατηρήσει». Αντιθέτως, βρέθηκε μπροστά σε μια ωρολογιακή βόμβα ένα μέτωπο χιλιομέτρων στην καρδιά της Ανατολίας, στηριγμένο σε υποσχέσεις Δυνάμεων που ήδη αλληλοϋπονομεύονταν και στην καλύτερη περίπτωση χρησιμοποιούσαν την Ελλάδα ως μοχλό πίεσης.

Το στρατιωτικό εγχείρημα στη Μικρά Ασία δεν ήταν μόνο επιλογή των αντιβενιζελικών κυβερνήσεων όπως συχνά παρουσιάζεται,ήταν αναπόφευκτη συνέπεια της ίδιας της Συνθήκης των Σεβρών, που για να γίνει πραγματικότητα απαιτούσε πόλεμο εναντίον των κεμαλικών πόλεμο τον οποίο οι ίδιοι οι συντάκτες της Συνθήκης δεν είχαν καμία πρόθεση να διεξαγάγουν.

Επομένως, το επιχείρημα ότι «αν έμενε ο Βενιζέλος, η Συνθήκη των Σεβρών θα εφαρμοζόταν» δεν στηρίζεται σε πραγματικά δεδομένα.

Στηρίζεται σε έναν μύθο που βολεύει ότι υπήρξε μια χαμένη τελειότητα, μια βεβαιότητα που καταστράφηκε από την πολιτική αλλαγή.

Αλλά η ιστορία δεν γράφεται με υποθέσεις. Η Συνθήκη ήταν εξ αρχής προβληματική χωρίς νίκες στο πεδίο της μάχης, και αυτές οι νίκες θα απαιτούσαν τις ίδιες θυσίες, τα ίδια μέτωπα, το ίδιο αίμα με οποιαδήποτε κυβέρνηση.

Καταλήγοντας,σήμερα που στεκόμαστε σε τούτη τη γη ελεύθεροι, δεν είναι γιατί ένας άνθρωπος κράτησε στα χέρια του το πεπρωμένο του έθνους, αλλά γιατί ένας ολόκληρος λαός στάθηκε όρθιος μπροστά στο αδύνατο.

Γιατί χιλιάδες μάτια νέων ανθρώπων έκλεισαν για πάντα αντικρίζοντας το φως της πατρίδας που ονειρεύονταν.

Γιατί τα βουνά της Ηπείρου, της Μακεδονίας, της Θράκης και της Μικράς Ασίας ποτίστηκαν με αίμα που δεν ζύγισε ούτε ιδεολογία, ούτε παρατάξεις, ούτε αρχηγούς.

Εάν υπάρχει μια αλήθεια που οφείλουμε να κρατήσουμε, είναι πως η Ελλάδα μεγάλωσε από τα βήματα εκείνων που προχώρησαν ενώ γνώριζαν πως μπορεί να μην επιστρέψουν.

Από τα γράμματα που δεν έφτασαν ποτέ στους δικούς τους.

Από τις κραυγές του τελευταίου πολεμιστή που έπεφτε με το όνομα της πατρίδας στα χείλη.

Ας το θυμόμαστε, λοιπόν τα σύνορα δεν τα χαράσσουν μόνοι τους οι ηγέτες αλλά πάνω από όλα τα χαράσσει η θυσία και αυτή η θυσία έχει χιλιάδες πρόσωπα, χιλιάδες ονόματα, χιλιάδες σταυρούς στη γη που πατήσαμε για να περπατάμε σήμερα ελεύθεροι.🇬🇷⚔️ ✍ Στυλ.

Καβάζης 📷Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος και ο πρωθυπουργός Βενιζέλος συνεργαζόμενοι, στη διάρκεια του Β' Βαλκανικού Πολέμου. Στρατηγείο του Χατζή-Μπεηλίκ (Βυρώνεια Σερρών), Ιούνιος 1913

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους