Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι Πέτρες που Αντηχούν Ο Ιούνιος κατεβαίνει στο Αργοστόλι με βήμα ανάλαφρο, σαν νεαρός εραστής που δεν γνωρίζει ακόμη την κάψα του Αυγούστου.

Το σούρουπο ξεδιπλώνεται αργά, βάφοντας τον ουρανό με την αιδώ μιας ακουαρέλας: ροζ της ντροπής, μπλε της υπόσχεσης και τότε, το Λιθόστρωτο ανασαίνει.

Δεν είναι δρόμος αυτός.

Είναι ραχοκοκαλιά πόλης.

Σπονδυλωτή, φτιαγμένη από κυβόλιθους που γυάλισαν κάτω από τα πέλματα τριών γενεών.

Κάθε πέτρα κι ένα μυστικό.

Κάθε αρμός κι ένας ψίθυρος που σώθηκε από τον σεισμό του ’53, όταν η γη αποφάσισε να ξαναγράψει την Κεφαλονιά από την αρχή.

Μα το Λιθόστρωτο επέμενε.

Έμεινε όρθιο στη μνήμη.

Ο κυρ-Μήτσος κρεμά τα λαμπιόνια όπως ένας ιερέας ανάβει τα καντήλια. Τελετουργικά. Ένα-ένα.

Από το 1989, κάθε Ιούνιο. «Ο Ιούνιος», μουρμουρίζει στο γιασεμί της κυρα-Λένης, «είναι ο μήνας που η πόλη ανήκει ακόμα σε μας. Τον Αύγουστο τη δανείζουμε». Η ζέστη της ημέρας έχει φωλιάσει στις πέτρες.

Αν ακουμπήσεις την παλάμη σου, θα νιώσεις τον χτύπο της. Το Λιθόστρωτο έχει σφυγμό. Ο Νικόλας δεν ήρθε για να παίξει.

Ήρθε γιατί τον κάλεσαν οι πέτρες.

Ακουμπά την κιθάρα στο γόνατο, πάνω σε ένα καφάσι που μυρίζει ακόμα πορτοκάλια.

Δεν κουρδίζει χορδές.

Κουρδίζει τη σιωπή και όταν η πρώτη συγχορδία δραπετεύει, δεν πέφτει στο κενό.

Προσκρούει στις ωχρές προσόψεις, μπλέκεται στα πανιά που κρέμονται σαν ξέπνοα πανιά καραβιού, και επιστρέφει πιο γλυκιά.

Θυμάται τα μαντολάτα της γιαγιάς, τα παστοκύδωνα που κέρναγε ο παππούς, τις κουλούρες που έφευγαν ζεστές τα χαράματα για τους ψαράδες. Μαζεύονται.

Όχι σαν πλήθος, μα σαν προσευχή. Η Μαρίνα με το πράσινο φόρεμα – χρώμα ελιάς μετά τη βροχή.

Ο γέρος με το ψάθινο καπέλο, που κουβαλά στη φωνή του όλες τις καντάδες που δεν γράφτηκαν ποτέ σε πεντάγραμμο.

Ένα ζευγάρι ξένοι που στάθηκαν γιατί κατάλαβαν πως έγιναν μάρτυρες σε κάτι αρχαίο: στην ανάγκη του ανθρώπου να καθίσει στο πεζούλι και να γίνει κοινότητα.

Η πινακίδα γράφει «ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΟΥΣΙΚΗ». Ψέμα.

Η μουσική δεν είναι ζωντανή.

Είναι αθάνατη.

Γεννιέται κάθε Ιούνιο από την ανάσα του Ιονίου, περνά μέσα από τα δάχτυλα του Νικόλα, και πεθαίνει μόνο για να ξαναγεννηθεί στην επόμενη ανάσα.

Κατά τις έντεκα, ο αέρας σηκώνεται από τον Κούταβο.

Είναι αλμυρός, φορτωμένος με ιώδιο και ανεκπλήρωτους νόστους.

Κουνά τα λαμπιόνια.

Για μια στιγμή, όλο το Λιθόστρωτο τρεμοπαίζει, σαν παλιά ταινία.

Σαν όνειρο που θυμάται τον εαυτό του.

Κανείς δεν χειροκροτεί.

Το χειροκρότημα είναι για τα θέατρα.

Εδώ, απλώς κοιτάζονται και σε εκείνο το κοίταγμα, υπογράφεται ένα συμβόλαιο: «Θα είμαστε κι αύριο εδώ.

Ίδιοι, κι ας είμαστε άλλοι». Γιατί το Λιθόστρωτο του Αργοστολιού τον Ιούνιο δεν είναι τόπος.

Είναι χρόνος.

Είναι η στιγμή που η Κεφαλονιά παύει να είναι νησί και γίνεται αγκαλιά κι όταν φύγουν όλοι, οι πέτρες θα μείνουν ξάγρυπνες.

Να μετρούν νότες. Να φυλάνε ονόματα. Να περιμένουν τον επόμενο Ιούνιο, για να τα επιστρέψουν με τόκο. Άννα Δανάλη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους