Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν γυναίκες που δολοφονούνται από τα χέρια των συντρόφων τους. Υπάρχουν όμως και γυναίκες που δολοφονούνται αργά, καθημερινά, από την αδιαφορία, την απαξίωση και την εγκατάλειψη μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Οι περισσότεροι αναρωτιούνται: «Γιατί δεν ζήτησε βοήθεια;». Εγώ τη ζήτησα.

Όταν βρέθηκα σε μια από τις πιο δύσκολες περιόδους της ζωής μου, μόνη, με τρία παιδιά στην εφηβεία και παλεύοντας να επιβιώσω, στα όρια της φτώχειας, χτύπησα πόρτες. Παρακάλεσα. Εξήγησα.

Κατέθεσα αιτήματα.

Ζήτησα από τις υπηρεσίες να με ακούσουν, να με στηρίξουν, να κάνουν αυτό για το οποίο υπάρχουν.

Αντί για βοήθεια, συνάντησα αδιαφορία.

Ερωτήσεις που έμοιαζαν να πηγάζουν περισσότερο από περιέργεια παρά από πραγματικό ενδιαφέρον και επαγγελματισμό.

Ένιωσα να με πετροβολούν την ώρα που προσπαθούσα απλώς να σταθώ όρθια.

Οι άνθρωποι δυσκολεύονται να καταλάβουν ότι μπορεί να είσαι ζωντανός, να περπατάς, να μιλάς, να χαμογελάς ακόμη και μέσα σου να πεθαίνεις λίγο λίγο, κάθε μέρα.

Δέκα χρόνια τώρα συνεχίζω να ζητώ βοήθεια, να απευθύνομαι στους αρμόδιους φορείς, να διεκδικώ το αυτονόητο και πολύ συχνά βρίσκομαι αντιμέτωπη με ειρωνεία, απαξίωση και αδιαφορία.

Όταν οι ίδιοι οι θεσμοί που οφείλουν να προστατεύουν τον πολίτη μεροληπτούν ή αρνούνται να ακούσουν, τι ακριβώς περιμένουμε να συμβεί; ...και μετά αναρωτιόμαστε γιατί κάποιοι άνθρωποι λυγίζουν.

Γιατί απομονώνονται.

Γιατί χάνουν την εμπιστοσύνη τους στους άλλους.

Γιατί φτάνουν στα όριά τους.

Δεν είναι γιατί δεν ζήτησαν βοήθεια.

Είναι γιατί πολλές φορές τη ζήτησαν ξανά και ξανά, μέχρι που δεν είχαν άλλη δύναμη να συνεχίσουν να την ζητούν.

Ζούμε σε μια κοινωνία που συγκινείται για λίγες μέρες μπροστά στις κάμερες, αλλά σπάνια σκύβει πραγματικά πάνω από τον άνθρωπο που υποφέρει.

Μια κοινωνία όπου η υποκρισία συχνά περισσεύει και η ενσυναίσθηση λείπει.

Όπου η αλληλεγγύη γίνεται σύνθημα, αλλά όχι πράξη.

Όπου το πρόβλημα του γείτονα είτε το χρησιμοποιεί ως κεντρικό θέμα στην έξοδο για καφέ, είτε το παραβλέπει για να μην μπλέξει.

Δεν γράφω αυτά τα λόγια για να προκαλέσω οίκτο.

Τα γράφω γιατί πνίγομαι.

Τα γράφω γιατί θέλω να μείνει καταγεγραμμένο ότι υπάρχουν γυναίκες που δολοφονούνται καθημερινά με πολλούς τρόπους: ως άνθρωποι, ως μητέρες, ως προσωπικότητες, ως ψυχές.

Όχι πάντα με μαχαίρι ή όπλο, αλλά με την αδιαφορία, την αμφισβήτηση, τη σιωπή και την εγκατάλειψη. ...και αν πραγματικά θέλουμε να αλλάξει κάτι, ας σταματήσουμε να ρωτάμε μόνο «γιατί δεν μίλησε;». Ας αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε: Όταν μίλησε, ποιος την άκουσε και ποιος την ένιωσε πραγματικά;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους