Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με αφορμή μια δισκοκριτική που διάβασα πρόσφατα σχετικά με μια μίξη και παραγωγή που έκανα, αποφάσισα να γράψω μερικές σκέψεις που ξέρω ότι πολλοί άνθρωποι του χώρου συμμερίζονται, αλλά συνήθως συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

Πριν συνεχίσω, οφείλω να ξεκαθαρίσω δύο πράγματα.

Πρώτον, ο συντάκτης της κριτικής είναι φιλικό πρόσωπο και το κείμενο αυτό δεν αποτελεί απάντηση ούτε σε θετική ούτε σε αρνητική κριτική.

Δεύτερον, δεν πρόκειται για προσωπική επίθεση προς κανέναν.

Είναι μια παρατήρηση πάνω σε μια κατάσταση που θεωρώ ότι έχει παγιωθεί τα τελευταία χρόνια.

Τα τελευταία 20+ χρόνια, εγώ μαζί με λίγους ακόμη ανθρώπους της ελληνικής metal σκηνής έχουμε αναλάβει ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των εγχώριων κυκλοφοριών.

Με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι περισσότεροι γνωριζόμαστε προσωπικά μεταξύ μας, όπως γνωριζόμαστε και με πολλούς από τους ανθρώπους που ασχολούνται δημοσιογραφικά με τη σκηνή.

Παρ' όλα αυτά, παρατηρώ όλο και συχνότερα ότι η δουλειά των ανθρώπων που βρίσκονται πίσω από μια παραγωγή αντιμετωπίζεται σαν να είναι αόρατη.

Οι μίξεις, οι παραγωγές, οι ενορχηστρώσεις, ακόμη και περιπτώσεις όπου υπάρχει ενεργή συμμετοχή στη σύνθεση ή στη διαμόρφωση του τελικού καλλιτεχνικού αποτελέσματος, συχνά περνούν εντελώς απαρατήρητες.

Το φαινόμενο αυτό γίνεται ακόμη πιο εμφανές όταν συγκρίνει κανείς τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζονται διαφορετικά ονόματα στον χώρο.

Υπάρχουν επαγγελματίες των οποίων η συμμετοχή αναφέρεται σχεδόν πάντα και θεωρείται αυτονόητο στοιχείο της παρουσίασης μιας κυκλοφορίας.

Και πολύ σωστά συμβαίνει αυτό.

Όταν όμως η ίδια λογική δεν εφαρμόζεται με συνέπεια για όλους, δημιουργείται η εντύπωση ότι η εργασία πίσω από μια παραγωγή έχει αξία μόνο όταν συνοδεύεται από συγκεκριμένη αναγνωρισιμότητα.

Έτσι, σε πολλές περιπτώσεις, μια δουλειά που έχει πραγματοποιηθεί από έναν έμπειρο παραγωγό με δεκαετίες πορείας αντιμετωπίζεται ακριβώς με τον ίδιο τρόπο όπως μια δουλειά που έγινε αποκλειστικά από τα μέλη μιας μπάντας.

Όχι επειδή τα αποτελέσματα είναι απαραίτητα ισοδύναμα, αλλά επειδή η πληροφορία για το ποιος πραγματικά συνέβαλε στο τελικό αποτέλεσμα απλώς απουσιάζει από την παρουσίαση.

Και αυτό, κατά τη γνώμη μου, δεν αδικεί μόνο τους επαγγελματίες του χώρου.

Αδικεί και τον ίδιο τον αναγνώστη, ο οποίος στερείται ένα σημαντικό κομμάτι της ιστορίας πίσω από κάθε κυκλοφορία.

Μέσα στους τελευταίους μήνες είδα αρκετές κυκλοφορίες στις οποίες συμμετείχα να παρουσιάζονται στον ελληνικό τύπο χωρίς καμία αναφορά στους ανθρώπους που εργάστηκαν πίσω από αυτές, παρότι σε πολλές περιπτώσεις οι ρόλοι αυτοί είναι γνωστοί.

Το παράδοξο είναι ότι για τις ίδιες ακριβώς δουλειές ο διεθνής τύπος αναφέρει κανονικά ποιος έκανε την παραγωγή, ποιος έκανε τη μίξη και ποιοι συνέβαλαν στη διαμόρφωση του τελικού αποτελέσματος.

Δεν πρόκειται για προσωπική αναγνώριση η εγωισμό εδώ.

Μιλάω για τον στοιχειώδη επαγγελματικό σεβασμό προς ανθρώπους που αφιερώνουν χιλιάδες ώρες σε αυτή τη σκηνή και συμβάλλουν ενεργά στην ύπαρξη και την εξέλιξή της.

Το βάρος της κριτικής μου δεν πέφτει τόσο σε νεότερα παιδιά που ίσως δεν έχουν ακόμη την εμπειρία ή τη γνώση να αναγνωρίσουν αυτούς τους ρόλους.

Αν και θεωρώ πως όποιος επιλέγει να ασχοληθεί με την κριτική οφείλει να εμβαθύνει σταδιακά στο αντικείμενό του, η βασική μου παρατήρηση απευθύνεται κυρίως σε ανθρώπους που γνωριζόμαστε χρόνια.

Σε ανθρώπους που γνωρίζουν τη δουλειά που γίνεται πίσω από τις κυκλοφορίες, γνωρίζουν τα πρόσωπα που βρίσκονται πίσω από αυτές και γνωρίζουν επίσης τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε όλοι για να κρατηθεί αυτή η σκηνή ζωντανή.

Γνωρίζουμε πολύ καλά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει σήμερα η μουσική δημοσιογραφία, όπως γνωρίζουμε και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι μουσικοί, οι παραγωγοί, οι ηχολήπτες και όλοι όσοι εργάζονται πίσω από τις κυκλοφορίες που καλύπτονται.

Ακριβώς γι' αυτό πιστεύω ότι η αναγνώριση της δουλειάς και ο αμοιβαίος σεβασμός θα έπρεπε να είναι αυτονόητα.

Σκόρπιες σκέψεις.

Δεν γράφονται με διάθεση αντιπαράθεσης ούτε με σκοπό να στοχοποιήσουν κάποιο πρόσωπο.

Αποτελούν όμως μια ειλικρινή καταγραφή μιας κατάστασης που αισθάνομαι ότι όχι μόνο δεν βελτιώθηκε μέσα στα τελευταία χρόνια, αλλά σε αρκετές περιπτώσεις έχει επιδεινωθεί.

Music is Unity Υ. Γ. Επίσης, θέλω να πω κάτι ακόμη φέρνοντας ένα απλό παράδειγμα.

Θεωρώ πολύ πιο σωστό να γράψει κάποιος ότι «η παραγωγή του Χριστοδουλάτου μου άρεσε/δεν μου άρεσε» ή ότι «θεωρώ πως η μίξη του Χριστοδουλάτου ήταν/δεν ήταν καλή», παρά να περιοριστεί η αναφορά σε μια ανώνυμη παραγωγή.

Η διαφωνία και η κριτική είναι απολύτως θεμιτές.

Όταν αναφέρεται όμως , ο άνθρωπος που υπέγραψε μια δουλειά, ο αναγνώστης γνωρίζει ποιος πήρε τις αποφάσεις, ποιος έχει την ευθύνη και ποιος τελικά κρίνεται για το αποτέλεσμα — θετικά ή αρνητικά. Όταν αυτό το στοιχείο απουσιάζει, το έργο παρουσιάζεται σαν να προέκυψε από μόνο του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους