Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Ενότητα και κυβέρνηση της Αριστεράς, το αίτημα των καιρών μας» Το κυρίαρχο χαρακτηριστικό της περιόδου είναι ότι η κοινωνική φθορά της κυβέρνησης είναι πολύ μεγαλύτερη από την πολιτική φθορά της.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη χάνει διαρκώς έδαφος στην κοινωνία, αλλά δεν έχουν διαμορφωθεί ακόμη εκείνες οι προϋποθέσεις που να πείθουν ότι η πολιτική αλλαγή είναι εφικτή.

Υπό αυτή την έννοια, η δημιουργία της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης συνιστά πράγματι πολιτικό γεγονός.

Όχι επειδή λύνει το πρόβλημα, αλλά επειδή δείχνει ότι υπάρχει δυναμική ανασύνθεσης σε έναν χώρο που μέχρι σήμερα μοιάζει εγκλωβισμένος.

Και θέτει το κρίσιμο αίτημα: κυβέρνηση της Αριστεράς απέναντι στη λαίλαπα της Δεξιάς.

Το λάθος θα ήταν να εξαερωθεί αυτή η δυναμική σε έναν ανταγωνισμό για τη δεύτερη θέση.

Το στρατηγικό πρόβλημα της χώρας δεν είναι η κρίση αντιπολίτευσης.

Είναι η κρίση προοπτικής.

Σήμερα οι πολίτες δεν αναζητούν απλώς πολιτική εκπροσώπηση.

Αναζητούν ταυτόχρονα και ποιος μπορεί να συγκρουστεί αποτελεσματικά με κέντρα ισχύος και να κερδίσει τη ΝΔ. Οι πολίτες βλέπουν τα αδιέξοδα της κυβερνητικής πολιτικής αλλά δεν έχουν πειστεί ακόμη ότι είναι πολιτικά εφικτή η ανατροπή.

Η κυριαρχία του Μητσοτάκη θα αμφισβητηθεί από όποιον αναλάβει τις αναγκαίες ενωτικές πρωτοβουλίες για την συγκρότηση μιας πλατιάς συμμαχίας της πληθυντικής Αριστεράς.

Ενός εναλλακτικού πόλου προοδευτικής διακυβέρνησης που θα δεσμευτεί ότι θα εφαρμόσει ριζοσπαστικές πολιτικές προς το συμφέρον της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Για να το πω με μια φράση, το αίτημα των καιρών μας είναι ενότητα και κυβέρνηση της Αριστεράς. Η Νέα Αριστερά διατύπωσε τις πιο προωθημένες και τεκμηριωμένες θέσεις, όμως, δεν αρκεί να έχει ένα κόμμα σωστές θέσεις και να δίνει τίμιες μάχες.

Το κρίσιμο είναι αυτές οι θέσεις και αυτές οι μάχες να αποκτούν δυναμική και να έχουν κοινωνικό αντίκτυπο.

Αυτό που λέμε να είμαστε κοινωνικά χρήσιμοι.

Η διατήρηση της εσωκομματικής ισορροπίας όταν η εκτίμηση για τον ρόλο του κόμματος είναι θεμελιακά διαφορετική τελικά οδηγεί σε παραλυτική ακινησία.

Δεν υπάρχει χρόνος ούτε αναγκαιότητα σε μια περίοδο τόσο μεγάλης κρίσης, κοινωνικής και θεσμικής, για μια Αριστερά σε παρατεταμένη εσωτερική εκκρεμότητα.

Θεωρώ πιο λειτουργικό οι διαφορετικές στρατηγικές να ακολουθούν τον δρόμο τους.

Ούτως ή άλλως δεν είναι –και δεν θα έπρεπε να είναι– εχθρικές μεταξύ τους.

Έχουμε κοινό αντίπαλο: μια Δεξιά που διευρύνει τις ανισότητες, αποδυναμώνει το κοινωνικό κράτος, καταλύει το κράτος δικαίου.

Θα ήταν υποκριτικό να αρνηθεί κανείς ότι η πρωτοβουλία του Αλέξη Τσίπρα έχει αριστερές αναφορές και απήχηση σε κοινωνικά στρώματα στα οποία η Αριστερά τα τελευταία χρόνια δυσκολεύεται να μιλήσει.

Αυτό επηρεάζει τις εξελίξεις σε όλο τον προοδευτικό χώρο.

Εξίσου υποκριτικό είναι να παρουσιάζεται η αποχώρησή μας σαν να ενεργοποιήθηκε αποκλειστικά από αυτό.

Η συζήτηση για το αν χρειάζονται ευρύτερες συσπειρώσεις ή μια πιο αυτόνομη πορεία δεν ξεκίνησε χθες, ακολουθεί την Νέα Αριστερά από την αρχή.

Στην πράξη, όμως, κάθε προσπάθειά μας να ανοίξει ο διάλογος με στόχο τις ευρύτερες δυνατές συγκλίσεις συναντούσε διαρκώς επιφυλάξεις και εμπόδια.

Κάποιοι έβλεπαν παντού αδιέξοδα.

Εμείς, επιμέναμε στις δυνατότητες.

Εκεί βρίσκεται η ουσία της αποχώρησης.

Στην στρατηγική πολιτική διαφωνία.

Και με αυτή την έννοια, το είπα από την πρώτη στιγμή, η απόφασή μας είναι αυτοτελής. Η συνέντευξή μου στην Εφημερίδα των Συντακτών "Σαββατοκύριακο" και στον δημοσιογράφο Ν. Παπαδημητρίου

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους