Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ημέρα επιζώντων καρκίνου. Μου πήρε χρόνια να αποδεχτώ το σώμα μου χωρίς στήθος.

Τουλάχιστον τώρα μπορώ να το σατυρίσω.

Αφιερωμένο εξαιρετικά στις αμαζόνες φίλες μου!!! ΧΑΜΕΝΕΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ - Γιαγιά, να σε ρωτήσω κάτι? - Λέγε Μάνο μου. - Πού είναι τώρα το κομμένο σου στήθος? Δηλαδή… ξέρω… εσύ μου το είπες οτι έχεις κάνει μαστεκτομή.

Πού είναι τώρα ο χαμένος σου μαστός? - Πού αλλού? Στον πλανήτη των χαμένων μαστών. - Έλα ρε γιαγιά… σοβαρά τώρα? Ξέρω για τον πλανήτη της μονής κάλτσας, αλλά αυτό είναι παραμύθι της μαμάς. - Παιδί μου, σοβαρά μιλάω.

Σίγουρα υπάρχει ο πλανήτης της χαμένης κάλτσας, αλλά υπάρχουν κι άλλοι πλανήτες. Αμέτρητοι.

Ο πλανήτης των χαμένων μαστών, ο πλανήτης των χαμένων ματιών, των κομμένων ποδιών, των κομμένων δακτύλων… - Δηλαδή τώρα μου λες οτι το κομμένο δάχτυλο της φίλης σου της Φρόσως, έχει πάει σε πλανήτη? Σε πλανήτη? - Όπως σε βλέπω και με βλέπεις. - Και το κομμένο στήθος σου τι κάνει σε έναν πλανήτη καλέ? - Κάνει παρέα με πολλά κομμένα στήθη.

Είναι όλα φίλοι. Επιστήθιοι!!! Μερικά έχουν φτάσει εκεί μονά, μερικά διπλά.

Κάποια είναι γερασμένα, σταφυδιασμένα, πεσμένα.

Άλλα πάλι είναι νεανικά, σκληρά και σφριγηλά, γεμάτα ζωή και πάθος.

Α ξέχασα, έχει και αρχαία.

Τι με κοιτάς έτσι, δεν με πιστεύεις? - Απο πότε δηλαδή? - Κοίτα Μάνο μου, έχουμε μιλήσει για τις Αμαζόνες, ότι τάχα έκοβαν τον ένα τους μαστό για να τις βολεύει στην τοξοβολία.

Αυτές όμως ήταν μυθικά πρόσωπα.

Στην αρχαία Αίγυπτο όμως γινόντουσαν μαστεκτομές.

Και στην αρχαία Ελλάδα και στα χρόνια του Βυζαντίου.

Οπότε φαντάσου απο πότε χρονολογείται ο πλανήτης των χαμένων μαστών. - Γιαγιά, τους μαστούς όμως τους κόβουν οι γιατροί γιατι έχουν καρκίνο. Σωστά? Τότε όλοι οι κομμένοι μαστοί στον πλανήτη αυτό, είναι άρρωστοι…Ζωντανοί είναι όμως? - Ναι, είναι ζωντανοί γιατι έχουν ψυχή βρε… Ζωντανοί και υγιέστατοι. - Και ο πλανήτης με όλους τους άλλους καρκίνους? - Παιδάκι μου, λένε οι γιατροί οτι αν κόψουμε τον καρκίνο, αυτός πεθαίνει.

Θυμάσαι που είπανε στον παπού, κόψε το τσιγάρο και το ποτο? Ε, λοιπόν και το τσιγάρο και το ποτό πέθαναν.

Έτσι κι ο καρκίνος.

Μάλιστα υπάρχουν και τέτοιοι πλανήτες. Νεκροί.

Παράδειγμα, ο πλανήτης του κομμένου τσιγάρου.

Γεμάτος γόπες. - Δηλαδή μου λές οτι υπάρχουν πλανήτες με σκουπίδια. - Ναι και είναι οι πλανήτες των χαμένων αντικειμένων.

Χαμένα λεφτά, χαμένα κοσμήματα, χαμένες κάλτσες… Αν και ο πλανήτης της χαμένης κάλτσας δεν είναι δική μου επινόηση. - Τί εννοείς? - Εγώ δεν ανακάλυψα αυτόν τον πλανήτη.

Είναι επινόηση άλλου.

Εγώ επινόησα εσένα ας πούμε. - Τί??? Δεν υπάρχω? Γιαγιά τό χεις χάσει? Γουατ δε φάκ… - Υπάρχεις γιατι σε σκέφτομαι.

Σκέφτομαι άρα υπάρχεις.

Πάντως όλοι οι πλανήτες που σου απαρρίθμησα, υπάρχουν.

Βασικά για να καταλάβεις, υπάρχουν πλανήτες απο την εμφάνιση του ανθρώπου πάνω στην γη. Όπως υπάρχουν πλανήτες για τα κομμένα όργανα, υπάρχουν και πλανήτες για χαμένα οργάνα ή και χαμένα μέλη.

Υπάρχει ο πλανήτης των χαμένων παιδιών, των αγέννητων παιδιών.

Πλανήτες ολοζώντανοι! Όχι πλανήτες με σκουπίδια. - Κάτσε βρε γιαγιά γιατι πολύ με μπέρδεψες.

Να το πάρουμε απ’την αρχή.

Τί γίνεται πάνω σ’αυτούς του πλανήτες? Τί στο καλό κάνουν οι μαστοί, ας πούμε, όλοι μαζί.

Γιατί είναι εκεί? - Δίνουν ζωή.

Τρέφουν τα χαμένα μωρά με το γάλα τους.

Αυτός ο πλανήτης είναι ολάκερος μια θάλασσα απο γάλα. - Και πού τα βρίσκουν τα μωρά για να τα ταϊσουν καλέ? - Τους τα φέρνει το Τζούπιτερ. - Το ποιό? - Το Τζούπιτερ το διαστημόπλοιο.

Δεν θυμάσαι την ταινία “Χαμένοι στο Διάστημα” ? Παλιά υπήρχε και σειρά στην τηλεόραση.

Μεγάλη επιτυχία! - Γιαγιά με δουλεύεις… Πού ακούστηκε… ντελιβεράδες στο διάστημα? - Παιδί μου, σου λέω τα πράγματα με τ΄όνομά τους.

Οι “χαμένοι στο διάστημα” είναι οι ντελιβεράδες του διαστήματος.

Έρχονται στην γή, πέρνουν για παράδειγμα ένα κομμένο πόδι και το πάνε στον πλανήτη των κομμένων ποδιών.

Πέρνουν ένα- δυό αυτιά που δεν ακούνε και τα πάνε στον πλανήτη των αυτιών. - Σιγά μην υπάρχουν και πλανήτες με αυτιά… Ώρα να μου πείς οτι τ’αυτιά της φίλης μας της ΄Αννας, είναι σε πλανήτη.

Κι αν είναι σε πλανήτη γεμάτο αυτιά, τι ακούνε? Ε? - Μα τί άλλο, βρε χαζό? Μπετόβεν φυσικά! - Και τα πόδια? Τί κάνουν τόσα πόδια μαζεμένα σε έναν πλανήτη? - Δεν είμαι σίγουρη, αλλά νομίζω οτι κλωτσάνε τα χαμένα γκολ.

Μάνο πίστεψέ με, σου λέω αλήθεια…έτσι γίνεται.

Ας πάρουμε για παράδειγμα τα μωρά.

Ε, λοιπόν όταν πεινάνε τα μωρά στον πλανήτη των χαμένων μωρών, έρχονται “οι χαμένοι στο διάστημα” με το διαστημόπλοιο, τα πέρνουν και τα πάνε για τάϊσμα στον πλανήτη των μαστών.

Μόλις χορτάσουν, τα επιστρέφουν.

Είναι και κάποια που πεινάνε πολύ και μένουν εκεί για πάντα.

Κολλημένα σε ένα στήθος…Αδύνατον να απογαλακτίσουν.

Άστα… - Γιαγιά… νομίζω οτι με παραμύθιασες.

Ήθελα να ξέρα απο που σου φυτρώνουν τέτοιες ιδέες. - Χα, από πού αλλού? - Ωχ τό πιασα… Θα πείς, πλανήτης χαμένων ιδεών? - Όχι χαμένων ιδεών.

Καλών ιδεών!!! Γιατί οι καλές ιδέες Μάνο μου, δεν χάνονται ποτέ.

Οι καλές ιδέες είναι σαν τα δέντρα.

Τις φυτεύεις κι αυτές βγάζουν ρίζες, ψηλώνουν, βγάζουν κλαδιά και πυκνώνουν.

Το καλύτερο είναι οτι πολλαπλασιάζονται. - Και πού είναι αυτός ο πλανήτης βρε γιαγιά? - Στα όνειρά σου.

Είναι μιά ιδέα που χρειάζεται πότισμα για να μεγαλώσει και να καρπίσει.

Μη σταματάς να ονειρεύεσαι! - Γιαγιά, τά χεις ολότελα χαμένα… - Χα χα χα … χάνομαι γιατι ρεμβάζω… - Να σου πώ κάτι βρε γιαγιά, εμένα μη με χάσεις. - Αφού τα είπαμε Μάνο… τα όνειρα δεν χάνονται! Όλγα Δημοπούλου Ιούνιος 24 Μυκηναϊκά ειδώλια 15 αιώνας πχ Αναφέρονται σε διακριτούς κοινωνικούς ρόλους: μητρότητα ή ανατροφή και πιθανώς γονιμότητα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους