Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ξέρεις τι είναι αστείο; Πέρασα τόσο καιρό να αγχώνομαι για το αν έχω αρκετό γάλα, για το αν ο θηλασμός γίνεται σωστά, για τις ώρες του ύπνου, για τα αναπτυξιακά του βήματα, για τα προγράμματα και τις «σωστές» ρουτίνες.

Να αναρωτιέμαι συνεχώς αν κάνω ό,τι πρέπει.

Κι όλο αυτό το διάστημα, το μωρό μου ήταν εκεί και, με τον δικό του τρόπο, μου έλεγε: «Όχι... Δεν τα χρειάζομαι όλα αυτά τώρα.

Εσένα χρειάζομαι.» Όχι το γάλα.

Όχι τα σνακ.

Όχι τα παιχνίδια.

Όχι κανέναν άλλον. Εσένα.

Την αγκαλιά σου.

Τη μυρωδιά σου.

Τη φωνή σου.

Την ασφάλεια που νιώθω όταν είμαι κοντά σου.

Εσένα χρειάζομαι όταν νυστάζω.

Όταν έχω κουραστεί.

Όταν βγάζω δοντάκια.

Όταν είμαι άρρωστο.

Όταν είμαι χαρούμενο.

Όταν είμαι στεναχωρημένο.

Όταν δεν συμβαίνει τίποτα απολύτως, αλλά για κάποιον λόγο νιώθω πως κάτι μου λείπει.

Και ξέρεις κάτι; Νομίζω πως ο θηλασμός είναι κατά το ήμισυ τροφή και κατά το άλλο ήμισυ η ανάγκη ενός μικρού ανθρώπου να χωθεί στην αγκαλιά σου και να νιώσει πως όλος του ο κόσμος είναι εκεί.

Να σε αναζητά ξανά και ξανά.

Να ακουμπά πάνω σου κάθε φόβο, κάθε κούραση, κάθε χαρά.

Να σε αγαπά τόσο απόλυτα, που μερικές φορές ξεχνά πως υπάρχουν όρια και αποστάσεις.

Γιατί στο τέλος της ημέρας δεν ζητά την τελειότητα.

Δεν ζητά να τα κάνεις όλα σωστά. Ζητά μόνο εσένα. Και αυτό είναι αρκετό. Πηγή: Breastfeeding Mama Talk Μετάφραση:"Χανιά:Φίλοι και Υποστηρικτές Μητρικού Θηλασμού"

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους