Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Βασίλης Ρόγγας: Δυο + μια διασπάσεις και άδηλες εκβάσεις «Η σκακιέρα έχει στηθεί, τα πιόνια κινούνται.

Έφτασε επιτέλους αυτή η ώρα.»* Την Τρίτη δισπάστηκε η Νέα Αριστερά.

Η συστέγαση στο ίδιο κόμμα δύο διαφορετικών σχεδίων και δύο διακριτών ομαδώσεων ήδη από την περίοδο του ΣΥΡΙΖΑ δεν ευοδώθηκε.

Η κομματικοποίηση της αξιοπρεπούς τους εξόδου από τον ΣΥΡΙΖΑ του Κασσελάκη ήταν, τελικώς, μια αναγκαστική συγκόλληση που δεν είχε τύχη.

Θα μπορούσε να έχει αν κι εφόσον ενθέν κακείθεν δούλευαν με διαφορετικό πολιτικό στιλ κι όχι με τη μειωμένη φόρα κάποιων «has been». Συχνά ένιωθε κανείς πως τα στελέχη της Νέας Αριστεράς θεωρούσαν πως με τον ελάχιστο κόπο μπορούν να πάρουν το μέγιστο αποτέλεσμα αντί του αντίστροφου. Το Σαββατοκύριακο, άντε και λίγο αργότερα, διασπάται και ο ΣΥΡΙΖΑ, όποια απόφαση κι αν πάρει ο πρόεδρός του, με de facto τρόπο.

Με την εντολή είτε για αυτόνομη προεκλογική προετοιμασία του κόμματος, ή του αντιστρόφως ισοδύναμου μιας αναστολής λειτουργίας του, όπως κι αν ονομαστεί, το κόμμα θα διασπαστεί.

Μπορεί η τρόικα Δούρου-Παππάς-Πολάκης να κερδίσει την πλειοψηφία; Φαντάζει αμφίβολο, αλλά η βούλησή τους κινεί τον τρόχο στον ΣΥΡΙΖΑ. Ο Φάμελλος θα αναγκαστεί σε κάποιου τύπου ταπείνωση: είτε εκλογική (αν κατέβει αυτόνομα) είτε πολιτική (αν κάνει οτιδήποτε θα ευνοήσει μόνο τον Τσίπρα χωρίς να πάρει κάποιο αντάλλαγμα, έστω αυτό της εκλογής του). Ο Χάρης Δούκας πριν περίπου μια εβδομάδα έριξε στον αέρα μια μπαταριά. Μετεκλογικά ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ να συνεργαστούν με το πρώτο εκ των δυο κομμάτων να έχει την ηγεσία στον «δεύτερο» γύρο.

Η κομματική λογική λέει πως ο Ανδρουλάκης οφείλει να τον διαγράψει για να κλείσει το θέμα αυτό, να στοιχίσει τον πολιτικό του οργανισμό σε θέση μάχης πριν τη μάχη κι όχι μετά από αυτή.

Η πολιτική λογική λέει ότι δεν αντέχει να τον διαγράψει γιατί θα χάσει τα όποια ερείσματα έχει αριστερότερά του. Ο Ανδρουλάκης βρίσκεται σε μια κατάσταση loose-loose.

Ωστόσο έτσι κι αλλιώς, όπως φαίνεται κι από όλες τις ποιοτικές δημοσκοπήσεις, το ΠΑΣΟΚ είναι δυο κόμματα, με το ένα εξ αυτών να θεωρεί τον Μητσοτάκη δυνητικό σύμμαχο.

Δεν θα συνεχιστεί για πολύ αυτό. Πλεύση Ελευθερίας και ΜέΡΑ25 πληρώνουν σκληρό δημοσκοπικό τίμημα άμα τη εμφανίσει Τσίπρα και Καρυστιανού.

Οι ηγεσίες των δυο κομμάτων πιθανότατα γνωρίζουν πως στην πόλωση των δεύτερων εκλογών δεν θα τα καταφέρουν.

Τι κέντα θα βγάλει αυτή η γνώση θα έχει επίσης ενδιαφέρον.

Πάντως φαίνεται πως η by the book ανελέητη αντι-Τσίπρας πλαισίωση –πολιτικορητορικό χούι από το 2015– δεν λειτουργεί υπέρ τους: αν τη συνεχίζουν μοιάζουν κολλημένοι με το 2015, εμπεδώνοντας την ιδέα πως ο Τσίπρας έχει κάνει όντως rebranding και μιλάει (μόνος εκείνος) για το 2027.

Ταυτόχρονα, η κομματική δομή αυτών των κομμάτων, τώρα που τους είναι ιδιαίτερα απαραίτητη με όρους υπαρξιακούς, δεν αποτέλεσε σοβαρή μέριμνα τα προηγούμενα χρόνια, και φαίνεται πως αυτή η αβλεψία θα πληρωθεί.

Όλα τα κόμματα της Αριστεράς και Κεντροαριστεράς βρίσκονται σε μεταβατικό στάδιο μετά την επανεμφάνιση Τσίπρα (ακόμα και του εξωκοινοβουλίου ή και το ΚΚΕ, αλλά δεν έχω χώρο να το εξηγήσω εδώ). Ο συνήθης τρόπος παραγωγής πολιτικής, εφόσον έχει την αρετή να επιτελείται εύκολα ή και αυτόματα, και ταυτόχρονα να αποτελεί ισχυρό εσωτερικό πρότυπο αξιοσύνης, ό,τι αποτελέσματα και να φέρνει, είναι τώρα ο ενδογενής εχθρός τους.

Συναφώς, ο ετεροπροσδιορισμός, ακόμα κι αν γίνεται στο όνομα της κατοχύρωσης ενός εκλογικού χώρου ώστε να μην λεηλατηθεί έχει αρνητικές συνδηλώσεις: «δεν μπορείς να πεις ποιος είσαι και τι μπορείς να κάνεις, γι’ αυτό μας λες με ποιον ή με τι δεν είσαι». Άλλες τροπικότητες πολιτικής πρακτικής άλλων, διαφορετικών ανθρώπων, που δεν θα είναι όσοι πρωταγωνιστούν από το 2010 κι έπειτα και θα λένε άλλα λόγια (όχι ενίσχυση, επέκταση ή γεφύρωση, αλλά μετασχηματισμό του πλαισίου κατά το πρότυπο του Snow κ.ά.) μπορεί να έχουν τύχη. *Ο Γκάνταλφ στον Πίπιν λίγο πριν από την Πολιορκία της Μίνας Τίριθ. Η ΕΠΟΧΗ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους