Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Απεχθάνομαι τους αποχαιρετισμούς για τους γνωστούς λόγους: το συναισθηματικό δέσιμο με αυτόν που φεύγει ή που αφήνουμε πίσω, η αίσθηση της απώλειας, το άγνωστο του μέλλοντος χωρίς αυτόν και ο φόβος ότι ίσως να μην συνηθίσουμε ποτέ την απουσία του.

Σε όλα αυτά προστίθεται και κάτι ακόμα: είναι εκείνη η στιγμή που, όσο κι αν την έχεις σχεδιάσει, όσο κι αν έχεις κυκλώσει την ημερομηνία στο ημερολόγιο, όταν τελικά φτάσει συνειδητοποιείς πως δεν ήσουν καθόλου προετοιμασμένος.

Άλλωστε, κανένας άνθρωπος στη γη δεν μπορεί να είναι πραγματικά έτοιμος για ένα "αντίο". Κι όμως, κατά βάθος θέλω αυτοί οι αποχαιρετισμοί να είναι βαθιά θλιβεροί.

Αυτή η θλίψη μαρτυρά απλώς πως προηγήθηκε μια μακρά ιστορία γεμάτη υπέροχες, ανεπανάληπτες στιγμές.

Αν δεν υπήρχαν αυτές, το φινάλε δεν θα άφηνε τόσο πικρή γεύση.

Αλλά τι σημασία έχει αν η πίκρα είναι ήπια ή δυσβάσταχτη; Πίκρα παραμένει, κι αυτή είναι η αναπόφευκτη φύση του αποχωρισμού.

Ακόμα κι αν το πρόσωπο που αποχαιρετούμε δεν ήταν το απολύτως ιδανικό στο κοινό μας ταξίδι, αναρωτιέμαι: θα επέλεγε κανείς να ζήσει άσχημες στιγμές, μόνο και μόνο για να μην πονέσει όταν έρθει η ώρα της αποχώρησης; Δεν νομίζω.

Σκεφτείτε τον Σαλάχ ή τον Ρόμπερτσον αυτή τη σεζόν.

Και πριν από αυτούς τον Κλοπ, τον Φιρμίνο, τον Μανέ, τον Άρνολντ και τόσους άλλους.

Η φυγή τους ήταν επίπονη και γέννησε την αγωνία για το αν αυτά τα κενά στο ρόστερ μπορούν να αναπληρωθούν εύκολα.

Στον αντίποδα, όμως, ποιος θα διαμαρτυρόταν έστω και για ένα δευτερόλεπτο που είχε το προνόμιο να ζήσει την εποχή μερικών από τους κορυφαίους παίκτες στην ιστορία της αγαπημένης του ομάδας; Απολύτως κανείς.

Κι αν υπάρχει κάποιος που γκρινιάζει, ας τον αφήσουμε να "απολαμβάνει" τη μίζερη κριτική του σε όσους παίκτες πασχίζουν, σεζόν με τη σεζόν, να καλύψουν την τρύπα σε μια συγκεκριμένη θέση στο χορτάρι! Θέλετε να νιώσετε ότι ίσως ένας αποχαιρετισμός δεν είναι τελικά τόσο κακός; Φανταστείτε απλά να έφευγε ο Άλισον το καλοκαίρι, χωρίς να λάβει την αναγνώριση που του αξίζει για όσα προσέφερε και κατέκτησε με τον σύλλογο.

Δεν θα του άξιζε μια ξαφνική φυγή, όπως συνέβη με τον Χέντερσον, ο οποίος δικαιούταν ένα πανέμορφο φινάλε.

Ήταν ένας από τους σπουδαιότερους αρχηγούς στην ιστορία της ομάδας, με όλους ανεξαιρέτως να υποκλίνονται στην επιρροή του σε αυτή τη χρυσή εποχή.

Ακόμα και ο Σαλάχ παρακίνησε τους οπαδούς να εκμεταλλευτούν το γεγονός ότι ένας πρώην συνοδοιπόρος τους αγωνίζεται πλέον στην Μπρέντφορντ, ώστε να τον συμπεριλάβουν στα πρόσωπα που τιμώνται, χαρίζοντάς του το "αντίο" που του πρέπει.

Όπως είπε κάποτε και ο Δρ. Σους: "Μην κλαις επειδή τελείωσε, χαμογέλα επειδή συνέβη". Δεν υπάρχει το απόλυτα τέλειο "αντίο", αλλά ένας αποχαιρετισμός γεμάτος με τέτοια συναισθήματα είναι ό,τι πιο κοντινό στην τελειότητα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους