Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Φάουστος δεν στρέφεται στη νεκρομαντεία από άγνοια· στρέφεται σε αυτήν επειδή η ίδια η γνώση τον έχει απογοητεύσει.

Αυτό είναι που καθιστά την πτώση του τόσο τραγική.

Δεν είναι ανόητος.

Είναι κουρασμένος. Ο Μάρλοου παρουσιάζει τον Φάουστο σε ένα σταυροδρόμι οικείο σε κάθε σκεπτόμενη ψυχή: τη στιγμή εκείνη που τα επιτεύγματα φαντάζουν κούφια και η φιλοδοξία γίνεται απελπισμένη. Ο Φάουστος πιστεύει ότι αν μπορούσε μόνο να ξεπεράσει ένα τελευταίο όριο, αν μπορούσε να διατάζει πνεύματα και να λυγίζει τη φύση στη θέλησή του, η ζωή θα φάνταζε επιτέλους ολοκληρωμένη.

Σε αυτή την εύθραυστη στιγμή, εμφανίζεται ο Μεφιστοφελής —όχι ως τερατώδης δαίμονας, αλλά ως μια ήρεμη, ευφυής παρουσία που κατανοεί τον πόνο πολύ καλύτερα από ό,τι ο Φάουστος.

Μία από τις πιο στοιχειωτικές ιδέες του έργου είναι ότι η κόλαση δεν είναι ένας απομακρυσμένος λάκκος φωτιάς· είναι μια κατάσταση ύπαρξης, που κουβαλάμε μέσα στην ίδια μας τη συνείδηση.

Το συμβόλαιο που υπογράφει ο Φάουστος είναι ανατριχιαστικό όχι λόγω των υπερφυσικών όρων του, αλλά λόγω της οικειότητάς του. Είκοσι τέσσερα χρόνια απόλαυσης, δύναμης και φήμης, με αντάλλαγμα την αιωνιότητα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους