Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Διάβασα την ανάρτηση του φίλου Papakonstandopoulos Vasilis με αφορμή τον θάνατο του Γιώργου Σουφλιά. Ο Σουφλιάς ήταν ο πρώτος μου υπουργός- δηλαδή ξεκίνησα να κάνω το ρεπορταζ του ΠΕΧΩΔΕ το 2004.

Δεν ήταν μια εύκολη σχέση.

Θέλω όμως να πω και εγώ το εξής: Όπως λέει και ο Βασίλης, σχεδόν κάθε βδομάδα είχαμε μια συνέντευξη τύπου, είτε στη Χαρίλαου Τρικούπη (για τα δημόσια έργα) είτε στην Αμαλιάδος (για τα περιβαλλοντικά ή πολεοδομικά). Η αίθουσα ήταν κάθε φορά γεμάτη - οι παλιοί συντάκτες όπως η Χαρά Τζαναβάρα (Ελευθεροτυπία), η Μαρίνα Νικολοπουλου (Εθνος), η Βάσω Χαραλαμπιδου (Βημα), η Λούλη Σταυρογιάννη (Αυγή) και η Εστα Σωτηροπούλου (Ναυτεμπορική) είχαν τις θέσεις τους και εμείς καθόμασταν όπου αλλού, από σεβασμό. Ο Σουφλιάς θα απαντούσε εξαντλητικά σε όλες τις ερωτήσεις, ακόμα κι αν ειρωνευόταν κάποια ερώτηση με τον γνωστό του τρόπο, ή... έκανε πως δεν άκουγε.

Επίσης είχε έναν άνθρωπο δίπλα του (τον Νίκο Σιγάλα) που πάντα είχε πλήρη γνώση για το τι συνέβαινε και όταν τον καλούσες πάντα θα σήκωνε το τηλέφωνο.

Αν ήξερε και μπορούσε, θα σου έδινε εικόνα.

Αν δεν μπορούσε, θα σου έλεγε ότι δεν μπορούσε.

Όλα αυτά ήταν ένα μεγάλο σχολείο.

Στην πορεία, οι συντάκτες που καλύπτουμε αυτό το ρεπορτάζ γνωρίσαμε πολλούς υπουργούς- σε γενικές γραμμές υπήρχε επικοινωνία με όλους.

Τώρα είμαστε εμείς οι "παλιοί" , όχι ότι έχει κάποια σημασία.

Διαβάζοντας αυτό που έγραψε ο Βασίλης, δεν μπορώ παρά να σκεφτώ πόσο έχει αλλάξει εδώ και αρκετά χρόνια η αντιμετώπιση της ενημέρωσης.

Από την εποχή του ΣΥΡΙΖΑ οι συνεντεύξεις τύπου άρχισαν να πεθαίνουν (ας θυμηθουμε λχ πόσες συνεντεύξεις έκανε ο τότε υπουργός Υποδομών Χρήστος Σπίρτζης) . Η τάση αυτή απογειώθηκε επί Νέας Δημοκρατίας και πλέον έχουμε φτάσει στο απόλυτο τέλμα: Να μη γίνεται σχεδόν καμία συνέντευξη τυπου, να μην υπάρχει ενημέρωση ούτε καν για τα βασικά, λχ όταν κατατίθενται σχέδια νόμου.

Τι υπάρχει; Δελτία τύπου σαν διαφημιστικά φυλλάδια, που αναπαράγονται αμάσητα από όλα τα sites (συνήθως, "Ερωτήσεις και απαντησεις", "αλήθειες και ψέμματα" κοκ). Υπουργοί που βγαίνουν κάθε μέρα σε κάποιο δημοσιογραφικο πρωινάδικο απέναντι σε συναδέλφους που στην καλύτερη περίπτωση έχουν μια γενική ιδέα των θεμάτων (συνήθως δεν έχουν καμία, ούτε τα κανάλια έχουν πια εξειδικευμένους ρεπόρτερ, άλλο θέμα αυτό). Εταιρείες του Δημοσίου με γραφεία τύπου που νομίζουν ότι δουλεύουν για τον Λευκό Οικο (το καλύτερο που έχω ακούσει ήτανε μια τύπισσα που με ενημέρωσε για αυτό που ζητούσα και μετά απαιτούσε να μην αναφέρω ούτε τον φορέα για τον οποίο δούλευε ως πηγή- δηλαδή ζητούσε να πάρω πάνω μου την άποψη του φορέα της!). Τώρα ο κανόνας είναι τα συνέδρια.

Εκεί πηγαίνουν οι υπουργοί και τα στελέχη της κυβέρνησης και κάνουν ανακοινώσεις, χωρίς να πρέπει να αντιμετωπίσουν τις ενοχλητικές ερωτήσεις των διαπιστευμένων ρεπόρτερ.

Συνέδρια και εκδηλώσεις: Πριν τρεις εβδομάδες έγινε μια τέτοια για να ενημερωθούμε για το χωροταξικό του τουρισμού- με παρουσιαστή γνωστό τηλεοπτικό συνάδελφο! Και εμάς στο ρόλο θεατή, αφού "δεν είναι συνέντευξη τύπου αλλά ενημέρωση". Μια ακόμα θα γίνει σε μερικές ημέρες για το κτηματολόγιο.

Εκδηλώσεις, όχι συνεντεύξεις τυπου.

Αυτη είναι η σήμερα απαξίωση του ρόλου του δημοσιογράφου από τις κυβερνήσεις.

Ανεξάρτητα λοιπόν με το αν συμφωνούσε κανείς ή όχι με τον κ. Σουφλιά, η είδηση του θανάτου του , μου φέρνει στο μυαλό αυτή την αναπόφευκτη σύγκριση του τότε με το σήμερα: των πολιτικών που σέβονταν το ρόλο των δημοσιογράφων ακόμα κι αν διαφωνούσαν ή συγκρούονται μαζί τους και των πολιτικών που απαξιώνουν τους δημοσιογράφους, ενώ ευαγγελίζονται δημόσια τη διαφάνεια... και τον αγώνα τους κατά των fake news.

Αυτές τις σκέψεις ήθελα να μοιραστώ, για συναδέλφους και μη. Machie Tratsa Katerina Christofilidou Maria Lili Marina Xypnitou Teti Igoumenidi Marianna Tzanne Olga Klontza Nikos Karagiannis Fotis Kollias

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους