Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΠΕΡΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΔΡΑΝΕΙΑΣ -Άρθρο στον ΠΟΛΙΤΗ 6.6.2026 Η ιδιότητα των υλικών σωμάτων να διατηρούν την κινητική τους κατάσταση λέγεται αδράνεια.

Αν είναι ακίνητα τείνουν να διατηρήσουν την ακινησία τους.

Αν κινούνται συνεχίζουν να κινούνται με τους ίδιους ρυθμούς.

Προβάλλουν δε αντίδραση σε κάθε προσπάθεια μεταβολής της κινητικής τους κατάστασης.

Εντελώς ανάλογα φαινόμενα λαμβάνουν χώρα στην κοινωνία και σε όλους τους θεσμούς που την αποτελούν.

Η κοινωνική αδράνεια είναι η τάση της κοινωνίας να διατηρήσει τους μηχανισμούς και τους νόμους της και να προβάλλει σθεναρή αντίσταση σε κάθε προσπάθεια μεταβολής τους.

Η αντίδραση εκδηλώνεται τόσο πιο έντονα όσο μεγαλύτερο είναι το μέγεθος και η προϊστορία του κοινωνικού συνόλου.

Η αντίδραση σε κάθε ενέργεια αλλαγής δεν γίνεται μόνον προκειμένου περί ριζοσπαστικών αλλαγών όπως για παράδειγμα η αλλαγή πολιτεύματος ή άλλων θεσμών.

Η αδράνεια, υπό τη μορφή διατήρησης της κατεστημένης κατάστασης, συναντάται και σε όλα τα κοινωνικά υποσυστήματα όπως η Εκκλησία, η Δικαιοσύνη, η Παιδεία, η Δημόσια Υπηρεσία.

Ακόμα εκδηλώνεται στο επίπεδο του συστήματος λειτουργίας μιας βιομηχανικής μονάδας, μιας επιχείρησης, σε κάθε οργανισμό που λειτουργεί με νόμους και κανονισμούς.

Οι αλλαγές σε όλους τους τομείς συντελούνται δύσκολα και με μεγάλη βραδύτητα.

Οι λόγοι που προβάλλονται για να δικαιολογηθεί η όποια αντίδραση σε κάθε τι το νέο είναι συνήθως το πρόσχημα της σταθερότητας και η επίκληση του δυνητικού κινδύνου για το άγνωστο.

Είναι μέσα στην ανθρώπινη φύση να εναντιώνεται στην αλλαγή.

Αν δε η αλλαγή συνεπάγεται μεγαλύτερη προσπάθεια, τότε ο άνθρωπος επιστρατεύει ένα σωρό επιχειρήματα για να υποστηρίξει τους λόγους της αντίδρασής του.

Και όταν ακόμα δεν υπάρχουν προφανείς λόγοι για να εναντιωθεί κάποιος στη μεταβολή, όταν δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τη λογική των επιχειρημάτων, η σκέψη ότι ‘μέχρι τώρα τα πράγματα δουλεύουν γιατί να τα αλλάξω;’ κυριαρχεί και παίζει καθοριστικό ρόλο στην τελική τοποθέτηση.

Οι πιο έντονες και καμιά φορά λυσσαλέες αντιδράσεις προέρχονται από άτομα ή ομάδες των οποίων απειλούνται τα συμφέροντα.

Βλέπουν ότι με τις ενδεχόμενες καινοτομίες θα χάσουν τα κεκτημένα τους και δεν έχουν άλλη επιλογή από το να αντιδράσουν.

Δεν προβάλλουν τους πραγματικούς λόγους, που είναι η απώλεια των προνομίων, αλλά ανακαλύπτουν ή και κατασκευάζουν άλλους λόγους και επιχειρήματα για να αποτρέψουν την αλλαγή.

Οι συνέπειες της κοινωνικής αδράνειας δυνατόν να ευνοούν κάποιους λίγους, είναι όμως εκφυλιστικές για την κοινωνία.

Η στασιμότητα στην εξέλιξη οδηγεί στον κοινωνικό δογματισμό, στην δημιουργία αξιών-ταμπού που αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα για κάθε ελεύθερη σκέψη.

Έτσι η καινοτομία που θα φέρει την πρόοδο αντιμετωπίζεται με επιφύλαξη ή και εχθρικά από όσους κατέχουν θέσεις-κλειδιά στα διάφορα πόστα.

Η παραμονή μιας κοινωνίας για μεγάλα χρονικά διαστήματα στη στασιμότητα την οδηγεί στο τέλμα και στη δημιουργία συνθηκών που ευνοούν την ανάπτυξη αντικοινωνικών φαινομένων όπως τον εθνικισμό και τον κάθε μορφής ρατσισμό.

Όσο μια κοινωνία είναι ξεκομμένη και απομονωμένη χωρίς να δέχεται επιδράσεις από αλλού τόσο πιο πολύ εμμένει στα παραδοσιακά και στα καθιερωμένα και δυσκολεύεται να δεχτεί το καινούργιο.

Θεωρεί κάθε νεωτερισμό ως απειλή ανατροπής της καθεστηκυίας τάξης, ως κίνδυνο για τους θεσμούς της.

Σε ακραίες περιπτώσεις απομονώνει τους αίτιους για να μην φέρουν καινά δαιμόνια.

Η αδράνεια και ο συντηρητισμός εκτρέφονται από την άγνοια, το φόβο και τη προκατάληψη.

Πλείστες από τις πολιτικές συμπεριφορές και στάσεις αναφορικά με το εθνικό μας πρόβλημα ερμηνεύονται με την ευρύτερη σημασία της κοινωνικής αδράνειας.

Πολλές ομάδες πολιτών φοβούνται ότι σε μια ενδεχόμενη λύση του Κυπριακού θα χάσουν εξουσίες, θέσεις, προνόμια και οικονομικά πλεονεκτήματα που τους προσφέρει η παρούσα κατάσταση της ημικατοχής.

Έτσι καταφεύγουν σε επιχειρήματα που επενδύουν με πολύ πατριωτισμό ο οποίος πάντα αποτελεί ένα δυνατό όπλο για συγκάλυψη άλλων επιδιώξεων.

Λόγω της κοινωνικής αδράνειας στα δημοψηφίσματα είναι πιο εύκολο το ‘όχι’ από το ‘ναι’. Το ‘όχι’ δεν απαιτεί προβληματισμό, εξασφαλίζει σιγουριά και ασφάλεια και ‘προφυλάσσει’ από τις κακοτοπιές.

Το ‘ναι’ προϋποθέτει την εγκατάλειψη του γνωστού και δοκιμασμένου, την αντιμετώπιση του καινούργιου, το ρίσκο να κινηθείς προς τα εμπρός. Η αλλαγή είναι πάντα πιο δύσκολη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους