Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Οι δόμες μου εν πετρόχτιστες, ρότσες πασαλλοίτιτζιες η μια πάνω στην αλλην δίχα πυλόν, δίχα μυστριν.

Ετσι ενει τζ' η γλώσσα μου, διχα ραμμίν, διχα σωστήν γραμματικήν, σύνταξην τζαι κανόνες.

Μα εχτίστην που τον κόσμο μου μέσα που τους αιώνες με μαστορκάν τζαι πομονήν τζ' αντεχει τους σιειμώνες». Μια μόνο άγνωστη λέξη βρήκα σ’ αυτό το ποίημα που παραθέτω αυτούσιο.

Μου το είχε στείλει ο φίλος Ευριπίδης Ορνιθάρης τότε με τις πολλές αντεγκλήσεις γύρω από την έκθεση με τις «δόμες» στη Βενετία, μια διαμάχη που αφορούσε και στη χρήση της διαλέκτου στον κατάλογο της έκθεσης, γεγονός που έδωσε, υποθέτω, το έναυσμα και γι’ αυτή την πετυχεμένη γλωσσολογική μετάθεση με τες …ρότσες τες «πασαλο(ή)τιτζ̆ες», ένα ωραίο επίθετο που δεν είχα υπόψη μου, τις πάσα λογής πέτρες δηλαδή, όπως μού επεξήγησε ο ίδιος.

Το έγραψα εδώ με «ή», αφού πιστεύω πως θεμιτή είναι και η μορφολογική φροντίδα του λεκτικού μας, όπως κάμνουν εξάλλου και οι μαστόροι της πέτρας με το γηγενές υλικό τους πριν το συναρμόσουν... δίχα πυλόν, δίχα μυστρίν, έτσι για να μην διαβρώνεται αδίκως ο γλωσσικός μας πλούτος. (Στη δανεική φωτό μια άποψη της περσινής συμμετοχής της Κύπρου στην Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής).

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους