Το Καλαρθά είναι μια μικρή πόλη στη σκιά των Άνδεων, στο Κίντιο της Κολομβίας — ένα από εκείνα τα μέρη που δεν σε προετοιμάζουν για τίποτα μεγάλο, αλλά μερικές φορές βγάζουν ανθρώπους που φτιάχνονται...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Εκεί γεννήθηκε, στις 18 Ιουνίου 1971, ο Χόρχε Ερνάν Μπερμούδες Μοράλες — ο αμυντικός που έγινε θρύλος σε μια χώρα που δεν ήταν η δική του.

Ξεκίνησε στους Ντεπόρτες Κίντιο το 1989 και έφτασε στην Αμέρικα ντε Κάλι, όπου έμεινε έξι χρόνια και κέρδισε δύο πρωταθλήματα Κολομβίας (235 συμμ. / 12 γκολ) , το 1990 και το 1992.

Ήταν κεντρικός αμυντικός στη λεπτομέρεια, αλλά αρχηγός στη ψυχή — παίκτης που επιβαλλόταν στον αντίπαλο όχι μόνο με το σκληρό μαρκάρισμα αλλά με μία αίσθηση κυριαρχίας που διέχεε σε ολόκληρο το γήπεδο.

Στην εθνική ομάδα έπαιξε από το 1995 έως το 2001, συμμετέχοντας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992, σε τρία Κόπα Αμέρικα — το 1995 όπου η Κολομβία κατέκτησε την τρίτη θέση, το 1997 και το 1999 — και στο Μουντιάλ της Γαλλίας το 1998.

Συνολικά έγραψε 56 εμφανίσεις με τους "Καφετέρος" και 3 γκολ, σε μία εποχή που το Κολομβιανικό ποδόσφαιρο δεν βρίσκονταν και στα καλύτερα του. Στη Γαλλία το 1998 ο Μπερμούδες έπαιξε και τους τρεις αγώνες του ομίλου ως βασικός — 0-1 από τη Ρουμανία, 1-0 επί της Τυνησίας, 0-2 από την Αγγλία — και έτσι η Κολομβία δεν πέρασε τον όμιλο.

Το 1996 έφυγε για την Πορτογαλία, στη Μπενφίκα — εκεί ο Μπερμούδες δεν βρήκε αυτό που πραγματικά ήθέλε, παρόλο που ο κολομβιανός αμυντικός έκανε μια γεμάτη από συμμετοχές σεζόν.

Το 1997 ήρθε το τηλεφώνημα από τη Μπόκα Τζούνιορς.

Έφτασε στο Μπουένος Άιρες σχεδόν αθόρυβα — χωρίς να τον γνωρίζει κανείς ιδιαίτερα έξω από την Κολομβία — και είπε να αφήσει τα έργα του να μιλήσουν. Στη Μπόκα έγινε «Ελ Πατρόν» (Το αφεντικό). Το παρατσούκλι δεν ήταν τυχαίο: ήταν η φωνή που μοίραζε εντολές στην άμυνα, η παρουσία που συγκρατούσε τους νεότερους, ο "ελ Καπιτάν" που ο Κάρλος Μπιάνκι επέλεξε είναι ή φωνή του μέσα στο γήπεδο.

Δίπλα στον Βάλτερ Σάμουελ σχημάτισαν ένα από τα πιο αξιόπιστα κεντρικά ζευγάρια που έχει γνωρίσει το νοτιοαμερικανικό ποδόσφαιρο.

Σε 165 περίπου αγώνες με τη φανέλα της Μπόκα, η ομάδα έμεινε σερί 40 αγώνες αήττητη.

Τα τρόπαια ήρθαν σαν χιονοστιβάδα: τρία πρωταθλήματα Αργεντινής, δύο Κόπα Λιμπερταδόρες, ένα Κόπα Ιντερκοντινένταλ — έξι τίτλοι σε τέσσερα χρόνια.

Ήταν μακράν η κορυφαία περίοδος της ιστορίας της Μπόκα με Ρικέλμε, Παλέρμο, Σάμουελ, Μπουρντίσο, Αμποντατσιέρι, Ντελγάδο, Μπασουάλδο, Σέρνα, Κόρντομπα και αρχηγός όλων αυτών ο Χόρχε Μπερμούδες.

Υπό τις οδηγίες του μεγαλύτερου τεχνικού σε επίπεδο συλλόγων στην Αργεντινή του Κάρλος Μπιάνκι.

Η πιο αξέχαστη εικόνα ήρθε στις 21 Ιουνίου 2000, στο Σάο Πάολο. Η Μπόκα αντιμετώπιζε την Παλμέιρας στον τελικό του Κόπα Λιμπερταδόρες.

Μετά από δύο ισόπαλα 90 λεπτά, ο τελικός πήγεε στα πέναλτι. Ο Μπαρός Σκελότο, ο Ρικέλμε και ο Παλέρμο σκόραραν.

Ο τερματοφύλακας Κόρντομπα απέκρουσε δύο.

Και στο τελευταίο πέναλτι ήρθε η σειρά του "Ελ Πατρόν". Εκείνος ευστόχησε και λίγα λεπτά αργότερα ήταν ο ίδιος που σηκώσε στον ουρανό το πρώτο Κόπα Λιμπερταδόρες του 21ου αιώνα.

Λίγους μήνες αργότερα, στην Ιαπωνία, σήκωσε ως αρχηγός το Κόπα Ιντερκοντινένταλ αφού η Μπόκα επικράτησε 2-1 της Ρεάλ Μαδρίτης των Γκαλάκτικος, του Ραούλ, του Φίγκο, του Ρομπέρτο Κάρλος, του Μορεντές, του Κασίγιας.

Την επόμενη χρονιά η Μπόκα πάλι στον τελικό, πάλι στα πέναλτι, κόντρα στη Κρουζ Αζούλ από το Μεξικό.

Ο μόνος που αστόχησε ήταν ο Μπερμούδες όμως στο τέλος της βραδιάς εκείνος ήταν που σήκωσε το τρόπαιο στον ουρανό του Μπουένος Άιρες.

Το 2001 πάει στην Ελλάδα και τον Ολυμπιακό με κόστος μεταγραφής 3,5 εκ. Δολάρια.

Στόχος της διοίκησης να φέρει έναν ηγέτη για την άμυνα. Τον Σεπτέμβριο του 2001 ο Ολυμπιακός αντιμετώπιζε την πολύ δυνατή τότε Λα Κορούνια στα τελευταία λεπτά της αναμέτρησης οι Πειραιώτες είχαν γυρίσει το ματς και προηγούνταν με 1-2. Στο 94ο λεπτό όμως, μετά από μια κακή συνεννόηση του Ελευθερόπουλου με τον Μπερμούδες, ο Βαλτερόν ισοφάρισε σε 2-2, στερώντας από τον Ολυμπιακό την πρώτη του και ιστορική εκτός έδρας νίκη στη διοργάνωση.

Μόλις οι παίκτες μπήκαν στα αποδυτήρια, ο Ελευθερόπουλος, εκνευρισμένος, άρχισε να φωνάζει και να ζητάει ευθύνες από τους αμυντικούς του, λέγοντας: «Πού ήσασταν στη φάση; Γιατί δεν με καλύψατε;». Ο Μπερμούδες, ο οποίος είχε άλλη νοοτροπία έγινε έξαλλος.

Όπως αποκάλυψε χρόνια μετά γλαφυρά ο συμπαίκτης τους, Ζε Ελίας: "Ο Μπερμούδες άρπαξε τον Ελευθερόπουλο από τον λαιμό.

Τον σήκωσε ψηλά στον αέρα κολλώντας τον στον τοίχο.

Του φώναξε: «Εσύ φταις για το γκολ, εσύ έκανες τη μαλακία, μη διανοηθείς να ξαναμιλήσεις έτσι». Αυτό το επεισόδιο ήταν ουσιαστικά και το τέλος του Μπερμούδες από τον Ολυμπιακό, πριν καλα καλα ξεκίνησει είχε ήδη ...τελειώσει.

Έμεινε δύο σεζόν στο λιμάνι, γράφοντας ελάχιστες συμμετοχές.

Έπειτα ακολούθησαν Νιούελς Ολντ Μπόις, Μπαρτσελόνα του Εκουαδόρ, Αμέρικα ντε Κάλι, Σάντα Φε, Ντεπορτίβο Περέιρα και τέλος επιστροφή στους Ντεπόρτες Κίντιο, την ομάδα που είχε ξεκινήσει.

Αποσύρθηκε το 2007 από εκεί που είχε αρχίσει.

Εκτός από τις συλλογικές, δέος προκαλούν και οι ατομικές του διακρίσεις, είναι μέλος της κορυφαίας 11άδας όλων των εποχών στο Κόπα Λιμπερταδόρες και μέλος της κορυφαίας 11άδας της Αμερικανικής ηπείρου τρείς φορές από το 1997 μέχρι το 2002.

Μετά την αποχώρησή του δοκίμασε τη τύχη του σαν προπονητής και τεχνικός διευθυντής.

Μέχρι που το 2019 ο Χουάν Ρομάν Ρικέλμε, ως αντιπρόεδρος και έπειτα ως πρόεδρος της Μπόκα, τον κάλεσε ως μέλος του νεοσύστατου Συμβουλίου του: ο «Ελ Πατρόν» επέστρεψε στο Λα Μπομπονέρα ως ένα από τα μέλη της νέας διοίκησης, αναλαμβάνοντας την παρακολούθηση και αξιολόγηση παικτών.

Τα τελευταία χρόνια έχει επιστρέψει στην Κολομβία για προσωπικούς λόγους, συνεχίζοντας όμως να εκτελεί ανεπίσημα χρέη σκάουτινγκ για τον σύλλογο της καρδιάς του. Εξάλλου ο Αφέντης ήταν σα να μην έφυγε ποτέ από το Μπομπονέρα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους