Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήκου πάνω Κεφάλαιο 2 Η Αφύπνιση ενός Κοιμισμένου Λαού . Υπάρχουν λαοί που δεν κοιμούνται επειδή είναι αδύναμοι.

Κοιμούνται επειδή κουράστηκαν.

Κοιμούνται επειδή για χρόνια έμαθαν να υπακούν, να συμβιβάζονται, να σωπαίνουν και να περιμένουν κάποιον άλλον να τους σώσει. Η Κύπρος δεν είναι ένας λαός χωρίς ψυχή.

Είναι ένας λαός πληγωμένος.

Ένας λαός κουρασμένος από υποσχέσεις, προδοσίες, κόμματα, συμφέροντα, ψέματα, φόβο και διχασμό.

Και όταν ένας λαός πληγώνεται πολλές φορές, κάποια στιγμή παύει να αντιδρά.

Δεν σημαίνει ότι δεν καταλαβαίνει.

Δεν σημαίνει ότι δεν πονά.

Σημαίνει ότι έχει μάθει να ζει με τον πόνο σαν να είναι φυσιολογικός.

Αυτό είναι το πιο επικίνδυνο σημείο για μια κοινωνία: όταν το άδικο γίνεται συνήθεια, όταν η σιωπή γίνεται χαρακτήρας, όταν ο φόβος βαφτίζεται λογική, όταν η υποταγή παρουσιάζεται ως σοβαρότητα. Το ΣΗΚΟΥ ΠΑΝΩ γεννήθηκε ακριβώς απέναντι σε αυτή την κατάσταση.

Δεν γεννήθηκε για να φωνάξει απλώς συνθήματα.

Δεν γεννήθηκε για να προσθέσει ακόμη ένα όνομα στον πολιτικό χάρτη.

Γεννήθηκε ως κραυγή αφύπνισης.

Ένα κάλεσμα προς τον άνθρωπο που ξέχασε τη δύναμή του.

Προς τον πολίτη που έμαθε να σκύβει το κεφάλι.

Προς τον πατέρα που αγωνιά για τα παιδιά του.

Προς τη μάνα που φοβάται για το μέλλον.

Προς τον νέο που σκέφτεται να φύγει από την πατρίδα του.

Προς τον ηλικιωμένο που ένιωσε ότι τον κορόιδεψαν μια ολόκληρη ζωή.

Η αφύπνιση ενός λαού δεν αρχίζει στις κάλπες.

Αρχίζει μέσα στην καρδιά του ανθρώπου.

Αρχίζει τη στιγμή που κάποιος λέει: «Δεν θέλω άλλο να ζω μέσα στο ψέμα». «Δεν θέλω άλλο να φοβάμαι». «Δεν θέλω άλλο να με χρησιμοποιούν». «Δεν θέλω άλλο να παρακολουθώ τη ζωή μου να περνά χωρίς να συμμετέχω». Ένας κοιμισμένος λαός δεν ξυπνά με θυμό μόνο.

Ο θυμός μπορεί να ανάψει τη φωτιά, αλλά δεν μπορεί να χτίσει το αύριο.

Η πραγματική αφύπνιση χρειάζεται συνείδηση.

Χρειάζεται ευθύνη.

Χρειάζεται πειθαρχία.

Χρειάζεται αγάπη.

Χρειάζεται καθαρό μυαλό και καθαρή ψυχή.

Γιατί το να ξυπνήσεις δεν σημαίνει απλώς να καταλάβεις ποιος σε κορόιδεψε.

Σημαίνει να δεις και πού εσύ επέτρεψες να σε κοροϊδέψουν.

Να δεις πού σώπασες.

Πού φοβήθηκες.

Πού βολεύτηκες.

Πού πρόδωσες τον ίδιο σου τον εαυτό.

Αυτή είναι η δύσκολη αφύπνιση.

Όχι να δείξεις μόνο τους άλλους.

Αλλά να κοιτάξεις και τον καθρέφτη. Το ΣΗΚΟΥ ΠΑΝΩ δεν λέει μόνο στον λαό να σηκωθεί απέναντι στο σύστημα.

Του λέει πρώτα να σηκωθεί απέναντι στη δική του αδράνεια.

Να σηκωθεί από τον καναπέ.

Να σηκωθεί από τη μιζέρια.

Να σηκωθεί από την εξάρτηση.

Να σηκωθεί από τον φόβο.

Να σηκωθεί από το «έτσι είναι τα πράγματα». Να σηκωθεί από το «τίποτα δεν αλλάζει» Γιατί όλα αλλάζουν όταν αλλάξει ο άνθρωπος.

Και όταν αλλάξει ο άνθρωπος, αλλάζει η οικογένεια.

Όταν αλλάξει η οικογένεια, αλλάζει η γειτονιά.

Όταν αλλάξει η γειτονιά, αλλάζει η κοινωνία.

Και όταν αλλάξει η κοινωνία, τότε μπορεί να αλλάξει και η πατρίδα.

Η αφύπνιση ενός κοιμισμένου λαού δεν γίνεται σε μια μέρα.

Δεν γίνεται με μία ομιλία.

Δεν γίνεται με μία εκλογική μάχη.

Δεν γίνεται με μία ανάρτηση.

Γίνεται με καθημερινή εσωτερική εργασία.

Με νέες συνήθειες.

Με αλήθεια.

Με καθαρότητα.

Με συνέπεια.

Με ανθρώπους που αποφασίζουν να μη ζήσουν άλλο σαν υπνωτισμένοι.

Αυτό είναι το μήνυμα. Η Κύπρος δεν χρειάζεται απλώς περισσότερους ψηφοφόρους.

Χρειάζεται ξύπνιους ανθρώπους.

Ανθρώπους με ψυχή.

Ανθρώπους με κρίση.

Ανθρώπους που δεν πουλιούνται, δεν φοβούνται, δεν χειραγωγούνται και δεν γονατίζουν μπροστά σε κανέναν. Το ΣΗΚΟΥ ΠΑΝΩ είναι η υπενθύμιση ότι ο άνθρωπος γεννήθηκε όρθιος.

Και όταν ένας λαός θυμηθεί ότι γεννήθηκε όρθιος, τότε κανένα σύστημα, κανένα κόμμα, κανένας φόβος και κανένα ψέμα δεν μπορεί να τον κρατήσει για πάντα κοιμισμένο. Τορναρίτης Χριστόφορος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους