Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΕΝΑ ΝΕΟ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΤΑΚΕΡΜΑΤΙΣΜΟ ΤΗΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ «Ξεκίνησες αυτό το βιβλίο εν μέρει για την κόρη σου, για να μη χαθούν κάποιες ιστορίες.

Τι κόσμο τελικά θα παραδώσουμε όλοι στα παιδιά μας; Και τι είναι αυτό που σε κρατάει ακόμη αισιόδοξο; Αν δεν αλλάξουμε κάτι, ο κόσμος που θα παραδώσουμε στα παιδιά μας είναι ένας κόσμος με όλο και περισσότερα βουνά αποβλήτων και όλο και περισσότερους απόβλητους ανθρώπους.

Ένας κόσμος όπου ένας στους τέσσερις θα ζει σε φαβέλα, όπου ο πόλεμος ξαναγίνεται «κανονικός» τρόπος διαχείρισης των πόρων, όπου λίγες εταιρείες ελέγχουν ακόμη και τους σπόρους που μας ταΐζουν.

Αυτή είναι η τροχιά του «business as usual», και δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας, συμβαίνει ήδη και τα παιδιά μας το ξέρουν και το ζούνε ήδη.

Παραμένω όμως αισιόδοξος δύο λόγους.

Ο πρώτος: τίποτα απ' όλα αυτά δεν είναι φυσικός νόμος.

Είναι κοινωνικές επιλογές.

Και ό,τι έχει φτιαχτεί από ανθρώπους, μπορεί από ανθρώπους να αλλάξει.

Η φτώχεια, η ρύπανση, η πείνα εν μέσω αφθονίας δεν είναι η μοίρα μας, είναι το αποτέλεσμα συγκεκριμένων κοινωνικών επιλογών και σχέσεων εξουσίας που μπορούν να ανατραπούν.

Ο δεύτερος λόγος: σε όλα μου τα ταξίδια, ακόμη και στις πιο άθλιες χωματερές και παραγκουπόλεις του κόσμου, συνάντησα ανθρώπους που αρνούνταν να γίνουν «απόβλητοι». Φτωχούς και κατατρεγμένους ανθρώπους που οργανώνονταν, μοιράζονταν, αντιστέκονταν, γελούσαν.

Η αξιοπρέπεια και η αλληλεγγύη φυτρώνουν ακόμη και στα πιο αφιλόξενα εδάφη, πανέμορφα λουλούδια ανθίζουν ακόμα και στις χωματερές.

Και στον επίλογο του βιβλίου μιλάω για μία συγκλονιστικά αισιόδοξη στιγμή που χαράχθηκε στο μυαλό μου σε μία χωματερή της Νικαράγουας.

Γι' αυτό πιστεύω ότι το πως θα εξελιχθεί ο κόσμος μας δεν είναι γραμμένο σε πέτρινες πλάκες.

Εξαρτάται από το αν θα ξεπεράσουμε την απελπισία της μοναξιάς και τη μοναξιά της απελπισίας, αυτό το «είμαστε λίγοι» και το «δεν γίνεται τίποτα» που είναι τα πιο πολύτιμα όπλα των κυρίαρχων.

Δεν είμαστε λίγοι, το 90% των ανθρώπων στη γη έχει άμεσο υλικό συμφέρον για να αλλάξει η πορεία των πραγμάτων και να τερματιστεί η ξέφρενη πορεία προς την περιβαλλοντική και κοινωνική καταστροφή.

Και δεν γίνεται τίποτα γιατί ακόμα δεν έχουμε βρει την κοινή γλώσσα και τα πολιτικά αιτήματα που θα μετατρέψουν την εμπειρία του κόσμου σε κοινωνική πάλη, σε πολιτικά αιτήματα και προγράμματα που θα αλλάζουν την κατάσταση.

Και η αναζήτηση αυτής της κοινής γλώσσας και αυτών των πολιτικών είναι κάτι που αξίζει να ξεκινήσουμε και να μεταφέρουμε σαν ελπίδα στα παιδιά μας.

Χρειαζόμαστε ένα νέο κοινωνικό-πολιτικό διαφωτισμό που θα νοηματοδοτήσει τις αποσπασματικές μας εμπειρίες.

Η ιστορική αισιοδοξία είναι το ελάχιστο καθήκον μας μπροστά στο θαύμα της ζωής.» Ευχαριστώ πολύ τον καλό μου φίλο Vasilis Skouris για την ωραία μας συζήτηση . Περισσότερα εδώ https://www.dnews.gr/eidhseis/paixnidia-eksousias/592538/na-katalavoume-ton-kosmo-gia-na-ton-allaksoume

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους