ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΡΙΤΗ 9 ΙΟΥΝΙΟΥ 2026 - ΩΡΑ 20:00 ΣΤΑ ΤΕΙΧΗ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΠΟΡΤΑ Μετά από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα περισυλλογής, αναστοχασμού και απολογιστικών διαδικασιών αποφασίσαμε να...

Πλήρες Κείμενο:

ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΡΙΤΗ 9 ΙΟΥΝΙΟΥ 2026 - ΩΡΑ 20:00 ΣΤΑ ΤΕΙΧΗ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΠΟΡΤΑ Μετά από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα περισυλλογής, αναστοχασμού και απολογιστικών διαδικασιών αποφασίσαμε να ανοίξουμε τα χαρτιά μας και τις διαδικασίες μας προς τα άτομα που ενδιαφέρονται για την παρουσία ενός μαχητικού φεμινιστικού κινήματος στο Ηράκλειο, για όσα μας ρωτάνε πού χαθήκαμε και για όσα έχουν εκδηλώσει την επιθυμία να συμμετέχουν στην συνέλευσή μας.

Στο διάστημα αυτό νιώθαμε στους ώμους μας το βάρος και την ευθύνη να μιλήσουμε και να αντιδράσουμε για όσα συμβαίνουν γύρω μας καθημερινά (έμφυλη βία-γυναικοκτονίες-Γάζα-προσφυγικό-ομοτρανσφοβία- ρατσισμός-μισαναπηρισμός- νεκρές εργάτριες στη Βιολάντα κ.ά.), όμως αυτό μας ήταν πολύ δύσκολο αφού και οι ίδιες εμείς νιώθαμε αποδυναμωμένες και παγωμένες, αντιλαμβανόμενες το κενό και την επίπτωση της σιωπής μας.

Παρόλο που επιθυμούσαμε να αντιδράσουμε και να μιλήσουμε γι όλα αυτά, μας ήταν δύσκολο εάν πρώτα δεν κάναμε ξεκάθαρη την εικόνα του τι έχει συμβεί ως τώρα και που θέλουμε να πάμε.

Πράγματι όσα συνέβησαν στη συνέλευσή μας από το προηγούμενο καλοκαίρι έως σήμερα ήταν πληγωτικά, απογοητευτικά και συντριπτικά για την υπόστασή μας βάζοντάς μας να αμφισβητήσουμε τις εαυτές μας ως φεμινίστριες.

Η αποδυνάμωση ξεκίνησε με το ξεπούλημα απο τη δικηγόρο, συνεργαζόμενη με ΤΦΑΗ, μιας σοβαρής υπόθεσης κατά συρροήν βιασμών και προχώρησε στην πλήρη διάλυση από μία εσωτερική κακή διαχείριση πληροφορίας για άτομο που συνδέεται με μέλος της συνέλευσης.

Καταλήξαμε να αποδεκατιστούμε και όσες μείναμε να προσπαθούμε συγκλονισμένες να ανασυνταχθούμε βιώνοντας το πένθος για τις σχέσεις που χάθηκαν μαζί με τις αποχωρήσεις των συντροφισσών μας.

Οι εσωτερικές αντιφάσεις, οι προσωπικές μας δυσκολίες, η έλλειψη συμμαχιών έχουν επιδράσει καταλυτικά στα αντανακλαστικά και στη δυναμική μας.

Επιπλέον, τα εσωτερικά γεγονότα και η διάρρηξη των σχέσεων εμπιστοσύνης έθεσαν σε αμφισβήτηση το ρόλο και τους στόχους μας ως συλλογικότητα, πράγμα το οποίο μας οδηγεί στην ανάγκη για νέα στοχοθεσία και αναζήτηση κινήτρων για να μπορούμε να συνεχίσουμε.

Όλα αυτά σε ένα περιβάλλον που ιεραρχεί πολύ χαμηλά το έμφυλο, σε πολλές περιπτώσεις καθιστά αόρατα τα θύματα της έμφυλης βίας, περιθωριοποιώντας τα και εκδιώκοντάς τα από τις διαδικασίες του μέσω κακοποιητικών συμπεριφορών που αμφισβητούν το βίωμα, απαιτούν από το θύμα να σιωπά και να μην εκφράζει το θυμό και τη δυσφορία του από αυτές τις συμπεριφορές.

Είναι εξοργιστικό πόσος χώρος δίνεται στους κακοποιητές και στην δικιά τους πλευρά και αφήγηση σε σημείο που συχνά να αναρωτιόμαστε ποιό πρόταγμα μας χωράει αν δεν έχει την έμφυλη ισότητα και δικαιοσύνη στον πυρήνα του.

Ένας χώρος που διαρκώς χωρίζεται σε στρατόπεδα και παρατάξεις ανάλογα με τις προσωπικές σχέσεις ή τις συμπάθειες και με τις φήμες να μεγεθύνονται και να διαστρεβλώνουν τα γεγονότα, καθώς μεταφέρονται από στόμα σε στόμα ώστε να φτάνουν στα αυτιά μας παραποιημένα.

Παράλληλα αναγκαστήκαμε να παρακολουθούμε άλλες υποθέσεις συγκάλυψης και αποσιώπησης σοβαρών περιστατικών έμφυλης βίας εντός του κινήματος που ουσιαστικά δίνουν ασυλία και προφυλάσσουν τους κακοποιητές.

Μπορεί μέχρι τώρα να φαινόταν φυσιολογικό ότι το κίνημα έχει άλλες προτεραιότητες και επιτακτικά ζητήματα να αντιμετωπίσει, όπως κάποια από τα παραπάνω που αναφέρουμε, ωστόσο όταν τίθεται εις γνώση του μια υπόθεση βιασμού ή κακοποίησης και δεν παίρνει θέση αυτό έχει τεράστιο αντίκτυπο στα θύματα της έμφυλης βίας και στην διαιώνιση της πατριαρχίας.

Το γεγονός ότι στους χώρους μας υπάρχει ο ίδιος μισογυνισμός που υπάρχει μέσα στην κοινωνία δεν μας βοηθά να νιώσουμε ασφαλείς εντός τους.

Προσπαθούμε να υπάρξουμε σε μια συνθήκη όπου το φεμ κίνημα βρίσκεται σε μεγάλη υποχώρηση, δεδομένων των σημαντικών γεγονότων που συμβαίνουν στον πλανήτη, αλλά και στη χώρα μας.

Η υποχώρηση του φεμ κινήματος και η διάλυση φεμ συλλογικοτήτων έχει ως αποτέλεσμα να περνάνε στα ψιλά ακόμα και γυναικοκτονίες, οι οποίες αν και μονοπωλούν για ένα διάστημα την επικαιρότητα και σοκάρουν την κοινωνία, δεν αναλύονται, δεν αναδεικνύονται όλες οι πτυχές τους και δεν εξετάζονται τα αίτια που τις προκαλούν.

Δε μπορούμε άλλο να στεκόμαστε παγωμένες και αμέτοχες να παρακολουθούμε την έμφυλη βία και την ομοτρανσφοβία να θεριεύει και τις αδερφές μας μόνες να παλεύουν με τη βαρβαρότητα.

Τα καθημερινά γεγονότα με αποκορύφωμα την γυναικοκτονία της Βάσως στην Καλαμάτα, ξεπλένοται με θράσσος από τα ΜΜΕ και αποπροσανατολίζουν τον κόσμο, δίνοντας παραπάνω χώρο στο μισογυνισμό και στους απολογητές των γυναικοκτόνων να αναπαράγουν το βόθρο της πατριαρχικής βίας.

Παρόλο που τα πτώματα είναι ακόμα ζεστά και οι δολοφόνοι γνωστοί βάζουν μπροστά τα πλυντήρια τους για να καμουφλάρουν την αλήθεια και να ρίξουν το φταίξιμο στη νεκρή.

Μια σειρά γεγονότων το τελευταίο διάστημα που συνέβησαν και ακριβώς δίπλα μας -όπως η γυναικοκτονία της Ελευθερίας, η εν ψυχρώ δολοφονία του Νικήτα στο Γάζι, η παρολίγον γυναικοκτονία της Γωγώς στην Παντάνασσα, η γυναικοκτονία της Βασιλικής στην Καλαμάτα, η μεγάλη μάχη με την απεργία πείνας στα Προσφυγικά, η αναχαίτηση της Φλοτίλα για την Γάζα και οι βιασμοί και τα φριχτά βασανιστήρια των αγωνιστ(ρι)ών, η τρανσφοβική επίθεση στη Συγγρού, το οργανωμένο έγκλημα που συνδέεται με έμφυλη βία και κίνδυνο για τις θηλυκότητες αλλά και για αρρενωπότητες που δεν εκπληρώνουν τα πρότυπα μιας μάτσο ύπαρξης- μας εξηγούν γιατί χρειάζεται μια έμφυλη οπτική και γιατί είναι επιτακτικό να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας.

Φυσικά δεν περιμένουμε μία δομημένη πατριαρχικά κοινωνία να ανοίξει μόνη τα μάτια της.

Έχουμε ευθύνη να αναδεικνύουμε την έμφυλη διάσταση σε όλα τα κοινωνικά, πολιτικά, ταξικά και παγκόσμια θέματα όπως οι πόλεμοι, η γενοκτονία στη Γάζα, η καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Χρειαζόμαστε μια δυνατή καθαρή φωνή που δεν θα μπορούν να την κλείνουν και να μας φιμώνουν.

Ο μόνος τρόπος για να έχει δύναμη αυτή η φωνή είναι να ενωθεί με πολλές άλλες μαζί.

Γι΄ αυτό μαζεύουμε τα κομμάτια μας και ξεκινάμε από την αρχή.

Να δημιουργήσουμε ξανά ένα σταθερό, συνεπή και ασφαλή χώρο για όλα μας, χωρίς τις προβληματικές που κατά καιρούς έχουν προκύψει εντός φεμ συνελεύσεων και που μας έχουν πληγώσει και αποθαρρύνει.

Ενα χώρο όπου η ευαλωτότητα μας να μπορεί να λειτουργήσει ως εργαλείο και όχι ως όπλο, ως άνοιγμα και όχι ως κλείσιμο.

Να βρούμε πως με το λόγο και τις πράξεις μας θα διαφυλάξουμε την ανθρωπινότητά μας, θα ενισχύσουμε την συντροφικότητα και θα χτίσουμε την εμπιστοσύνη και την κοινότητα που χρειαζόμαστε σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς.

Δεν έχουμε έτοιμη συνταγή, μόνο τα εργαλεία που έχουν ήδη φτιαχτεί, αλλά και αυτά που θα φτιάξουμε εμείς ανάλογα με τη συγκυρία και τις ανάγκες στους ασφαλείς χώρους και στους κοινούς χρόνους που θα αποφασίσουμε.

Ας τελειώνουμε με την μαυρίλα Ας συναντηθούμε Ας οραματιστούμε πως θέλουμε να είναι το φεμ κίνημα της πόλης μας Ας αντιδράσουμε στην ανυπόφορη πραγματικότητα που μας επιφυλάσσει η πατριαρχία.

Ας φτιάξουμε το δικό μας μπλοκ και τους ασφαλείς χώρους μας Ας αρθρώσουμε τον δικό μας λόγο Ας βάλουμε το φεμινισμό στην πρώτη γραμμή των αγώνων όχι ως δικαιωματισμό, αλλά ως πρόταγμα για μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας, δικαιοσύνης ΤΡΑΝΣΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους