Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Φαντάσου το σκηνικό. Η Κατερίνα Παπαδοπούλου είναι η μοντέρνα αδερφή μου, πάντα λεπτ…α σαν καλάμι, μια αληθινή «fashionista». Εγώ όμως είμαι η απλή γυναίκα της οικογένειας· έχω πάρει λίγα κιλά, φαίνεται μια μικρή ρυτίδα.

Η ζωή κυλάει, τι να πούμε.

Κάθε μας συνάντηση μετατρέπεται σε μικρή τιμωρία για μένα. Η Κατερίνα το κάνει, μάλλον όχι με κακή πρόθεση, αλλά με «καλύτερες προθέσεις». Πλησιάζει, με κοιτάζει με το «σάκο‑σκάλ» βλέμμα της και αρχίζει: — Μαρία, αυτό το φόρεμα δεν σε κάνει να φαίνεσαι πιο νεαρή; Φαίνεται… σαν της γιαγιάς. — Μαρία, θα σου έπρεπε και άλλη κομμωτική, αυτή σου προσθέτει πέντε χρόνια. — Ω, κορίτσι, το κραγιόν! Αυτό το χρώμα δεν το φορούσε κανείς εδώ και δέκα χρόνια! Κι όλα αυτά τα λέει με ένα γλυκό, συμπαθητικό χαμόγελο, σαν να μου ευχηθεί καλά.

Αλλά μετά από κάθε «συμπαθής» σχόλιο η διάθεσή μου κατεβαίνει κάτω από το πάτωμα, και δεν θέλω να κοιτάξω στον καθρέφτη για μια εβδομάδα. Κακό; Ναι, πολύ κακό! Δεν είμαι κάλυμμα από γυαλί, και πάνω στη λίστα των «πληγών» υπάρχει και η ίδια η αδερφή μου που χτυπάει πάντα το τρυφερό σημείο.

Στην αρχή αντέχω, γελάω, αλλάζω το θέμα.

Η τελική σταγόνα είναι το επετειακό δείπνο της μαμάς.

Έχω προετοιμαστεί για αυτό το δείπνο! Αγόρασα ένα καινούργιο, όμορφο φόρεμα, έκανα χτένια, μακιγιάζ.

Αισθάνομαι βασίλισσα, γι' αυτό λέω.

Συγκεντρωθήκαμε όλοι σε ένα εστιατόριο στο κέντρο της Αθήνας.

Καλεσμένοι, συγγενείς, όλοι κομψοί, χαρούμενοι.

Ξαφνικά η Κατερίνα πλησιάζει, με κοιτάζει από τη μύτη μέχρι τα πόδια, και με φωνή που ακούγεται από όλο το χώρο, λέει: — Μαρία, τι είναι αυτό το φόρεμα; Είναι και γέλιο και αμαρτία… σαν τη θεία Σοφία από το χωριό.

Αν μου είχες ζητήσει συμβουλή, θα σου έβαζα κάτι πιο κατάλληλο.

Την στιγμή εκείνη νιώθω τη γη να εξαφανίζεται κάτω από τα πόδια μου.

Το κάνει μπροστά σε όλους! Σφάχνει στο μυαλό μου σαν βροχή και η εορταστική ατμόσφαιρα σβήνει.

Τότε ξαφνικά σπάζει το ηχείο μέσα μου.

Αρκεί να φωνάξω: «Τώρα είναι η σειρά μου!». Είχα προετοιμαστεί για αυτό το δείπνο πολύ καλά… Αντί να ξεσπάσω τον θυμό, παίρνω μια βαθιά ανάσα, χαμογελώ με το πιο γοητευτικό μου χαμόγελο και διακόπτω τη φωνή της στο μισό: — Κατερίνα! — λέω δυνατά και ζωηρά. — Σε ευχαριστώ ειλικρινά! Πραγματικά εκτιμώ την «φροντίδα» σου! Είσαι η κορυφαία ειδική στην ανεύρεση ελαττωμάτων στους άλλους! Η Κατερίνα φωτίζεται.

Πιθανότατα νομίζει ότι την επαινώ.

Η αθωότητά της την κάνει να το πιστεύει. — Αφού είσαι τόσο εξειδικευμένη, — συνεχίζω, σηκώνοντας από την καρέκλα ένα κουτί που είχα ετοιμάσει νωρίτερα, — αποφάσισα να σου κάνω ένα δώρο! Όλοι οι παρόντες στρέφονται προς μας με περιέργεια.

Της προσφέρω ένα όμορφο κουτί δεμένο με κορδέλα. Η Κατερίνα το ανοίγει ανυπόμονα, σκεπτόμενη ότι μέσα θα βρει άρωμα ή κάποιο καλλυντικό.

Μέσα όμως υπάρχει ένα ωραία σχεδιασμένο πιστοποιητικό, τυπωμένο σε ακριβά χαρτόνια.

Πρόσκληση για ατομική σύμβουλη από γνωστό ψυχολόγο, με τίτλο: «Πώς να ενισχύσεις την αυτοεκτίμηση χωρίς να υποβαθμίζεις τους γύρω σου». Το διαβάζω δυνατά, ώστε να ακούσει ο καθένας – από το εστιατόριο, από την κουζίνα, ακόμη και ο οδηγός του μικρού λεωφορείου που περνάει έξω! Η Κατερίνα σκιάζει, αλλά δεν ξέρει τι κάνω. — Να, αδερφέ! — λέω, καθώς σηκώνει τα μάτια της με έκπληξη. — Σκέφτηκα ότι θα σου φανεί χρήσιμο.

Θα σε βοηθήσει να νιώσεις πραγματικά σίγουρη, χωρίς να προσπαθείς να επιβεβαιώσεις τον εαυτό σου με το χάος μου.

Όπως λέμε, «επί στόχου». Το πρόσωπό της αρχικά παραμυθεί, μετά κατανοεί.

Στη συνέχεια οι κόκκινοι κρότοι των γαλαζών της γεμίζουν, και δεν μπορώ να το περιγράψω με λέξεις.

Η ατμόσφαιρα ησυχάζει και ξαφνικά ένας από τους θείους ξεσπάζει σε γέλιο.

Ακολουθούν και οι άλλοι.

Οι «αγκίστρια» παρατηρήσεις της βγάζουν το μπαλόνι.

Ήθελε να με υποτιμήσει, αλλά στο τέλος η ίδια φαίνεται κωμική … Γράψε “ΣΥΝΕΧΕΙΑ” στα σχόλια 👇✨ το επόμενο μέρος έρχεται τώρα!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους