Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Φανταστείτε αυτή τη σκηνή. Η Ανδριάνα μου — μοντέρνα, πάντα λεπτή σαν καλάμι, τρελαμένη με την εμφάνιση της.

Εγώ… εγώ είμαι απλός άνδρας.

Λίγο παχύτερος, με μια ρυτίδα που εμφανίστηκε εδώ-εκεί.

Η ζωή όμως κυλάει, τι να πούμε.

Κάθε μας συνάντηση μετατρεπόταν για μένα σε μικρή τιμωρία.

Το έκανε, μάλλον όχι από κακό, αλλά από «καλύτερες προθέσεις». Πλησιάζει, με ρίχνει το «ακτίνιο» της ματιάς της και αρχίζει: — Γιάννη, το φόρεμα αυτό δεν σε καλύπτει; Είναι… σαν της γιαγιάς. — Γιάννη, το μαλλί σου χρειάζεται αλλαγή· σε κάνει πέντε χρόνια πιο ηλικιωμένο. — Μάγια, τι κραγιόν! Αυτό το χρώμα δεν φοριόταν εδώ και δέκα χρόνια! Και όλα αυτά με ένα γλυκό, συμπονετικό χαμόγελο.

Σαν να μου εύχεται το καλύτερο.

Εγώ, όμως, μετά από κάθε τέτοιο «κομπλιμέντο», η διάθεση μου πέφτει στο χαμήλο, και δεν θέλω να κοιτάξω τον εαυτό μου στον καθρέφτη για μια εβδομάδα. Λυπηρό; Μεγάλο λυπηρό! Δεν είμαι κάλυμμα περιοδικού, κι όμως η αδερφή μου χτυπάει το πιο ευαίσθητο σημείο.

Αρχικά υποσχέθηκα, έκανα αστεία, άλλαξα το θέμα.

Η τελευταία σταγόνα ήταν η επετειακή γιορτή της μητέρας.

Την προετοίμασα καλά! Αγόρασα καινούργιο, όμορφο φόρεμα, έκανα χτένισμα, μακιγιάζ.

Ένιωθα βασιλιάς, ειλικρινά! Μόλις συγκεντρωθήκαμε σε ένα εστιατόριο στην καρδιά της Αθήνας.

Οι καλεσμένοι, η οικογένεια, όλοι κομψά και χαρούμενοι.

Τότε η Ανδριάνα πλησίασε, με κοίταξε από την κορυφή μέχρι τα πόδια και, με φωνή φαρδιά ώστε να ακούσουν όλοι, είπε: — Γιάννη, τι είναι αυτό το φόρεμα; Ακόμη και ο γέρος του χωριού μας, ο Θοδωρής, θα το περάσει με ένα γέλιο! Στην εκείνη στιγμή ένιωσα τη γη να εξαφανίζεται από κάτω μου.

Το έκανε μπροστά σε όλους! Σαν να σκάσε στην ψυχή μου.

Και τι διάθεση εορταστική μπορεί να υπάρχει μετά από κάτι τέτοιο; Τότε κάτι μέσα μου άλλαξε.

Αρκετά να μένω σιωπηλός! Πίστευα πως ήρθε η σειρά μου.

Εγώ, κορίτσια, είχα προετοιμαστεί τέλεια για αυτήν τη γιορτή… Δεν ξεκίνησα καμία φασαρία.

Δεν χρειαζόταν.

Πήρα μια βαθιά ανάσα, χαμογέλασα με το πιο μαγευτικό χαμόγελό μου και διακόπτησα τη φλύα της στα μισά: — Ανδριάνα! — φώνησα δυνατά και ζωντανά. — Σε ευχαριστώ ειλικρινά! Πραγματικά εκτιμώ την «φροντίδα» σου! Είσαι αλήθεια ειδικός στο να επισημαίνεις ελαττώματα! Η Ανδριάνα έλαμψε, σκεπτόμενη ότι την επαινέω.

Η αθωότητα της ήταν εμφανής. — Αν είσαι τόσο «έμπειρη» σε όλα, — συνέχισα, σηκώνοντας από την καρέκλα ένα κουτί που είχα ετοιμάσει εκ των προτέρων, — αποφάσισα να σου κάνω ένα δώρο! Όλοι οι καλεσμένοι κοίταξαν με ενδιαφέρον προς εμάς.

Τη έδωσα ένα όμορφο κουτί, τυλιγμένο με κορδέλα. Η Ανδριάνα άνοιξε με ανυπομονησία, σκεπτόμενη ότι ίσως ήταν άρωμα ή κάποιο καλλυντικό.

Μέσα όμως, κορίτσια, υπήρχε ένα ωραία διατυπωμένο πιστοποιητικό, τυπωμένο σε πολυτελές χαρτί.

Ένα κουπόνι για ατομική συμβουλευτική με έναν γνωστό ψυχολόγο, με τίτλο: «Πώς να ενισχύσετε την αυτοεκτίμησή σας χωρίς να υποβαθμίσετε τους γύρω σας». Το διάβασα δυνατά, ώστε να ακούσουν όλοι — στο σαλόνι, στην κουζίνα, ακόμη και ο οδηγός του λεωφορείου που περνούσε έξω από το εστιατόριο! Και η Ανδριάνα έμεινε σε θέση να με καταλάβει. — Να, αδερφή! — προσέθεσα όταν με κοίταξε έκπληκτη. — Σκέφτηκα ότι μπορεί να σου φάει χρήσιμο.

Θα σε βοηθήσει να νιώσεις πραγματικά σίγουρη, χωρίς να προσπαθείς να αποδείξεις κάτι με τη δική μου τιμή! Όπως λένε, ακριβώς στο στόχο! Το πρόσωπό της ήταν αξεπέραστο.

Πρώτα αμηχανία, μετά συνειδητοποίηση, και τέλος τα μάγουλά της έπλεξαν σε ένα βαθύ κοκκινωπό ροζ που δεν μπορούσα να περιγράψω.

Η ατμόσφαιρα έσπασε σε σιγή, και τότε ένας από τους θείους άρχισε να γελάει δυνατά.

Ακολούθησαν όλοι.

Όλα εκείνα τα δηλητηριώδη σχόλια βγήκαν έξω! Προσπαθούσε να με υποτιμήσει, αλλά στο τέλος ήταν η ίδια που έδειχνε τον εαυτό της… Θες το επόμενο μέρος; Σχολίασε “ΟΛΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ” παρακάτω 🔥👀

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους