Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Άρχουσα Τάξη Ποια είναι η πραγματική άρχουσα τάξη σε μία κοινωνική δομή; Η σύντομη απάντηση: εκείνη που έχει τη δύναμη να κηρύξει πόλεμο.

Η πιο εκτενής: η τάξη που συνάπτει διακρατικές συμφωνίες, δεσμεύει ένα έθνος με την υπογραφή της και χαράζει την πορεία της ιστορίας.

Σε αντίθεση με την κοινή πεποίθηση, η άρχουσα τάξη δεν ταυτίζεται με το οικονομικό κατεστημένο ούτε με ισχυρά άτομα χωρίς θεσμική εξουσία.

Μπορεί να επηρεάζεται από παρασκηνιακούς κύκλους· αυτό όμως δεν σημαίνει πως οι κύκλοι αυτοί την αποτελούν.

Η ερωμένη ενός Προέδρου μπορεί να ασκεί επιρροή, αλλά δεν συνιστά άρχουσα τάξη.

Η εξουσία είναι μοναχική, γιατί μοναχική είναι και η ευθύνη της υπογραφής.

Η ιστορία το επιβεβαιώνει.

Κανείς δεν ξεχνά τα λόγια της Κατερίνας Στραττ, ηθοποιού του Αυτοκρατορικού Θεάτρου και φίλης του Αυτοκράτορα Φραγκίσκου Ιωσήφ, η οποία του είπε το 1914: «Όταν είναι κανείς 84 ετών, δεν υπογράφει κήρυξη πολέμου». Κι όμως υπέγραψε. Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος εξερράγη και η Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία έπαψε να υπάρχει.

Το παράδειγμα δείχνει ότι η ευθύνη της άρχουσας τάξης δεν περιορίζεται στην έναρξη μιας σύγκρουσης· η μεγαλύτερη δοκιμασία της είναι η αποφυγή της.

Όταν η άρχουσα τάξη αποκόπτεται από τα εθνικά συμφέροντα, μπορεί να μετατραπεί σε όργανο ξένων δυνάμεων.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Νορβηγού Βίντκουν Κουίσλιγκ, επικεφαλής της δωσίλογης κυβέρνησης κατά τη ναζιστική κατοχή.

Το όνομά του έγινε συνώνυμο της προδοσίας, αποδεικνύοντας ότι μια ηγετική ομάδα μπορεί να στερείται νομιμοποίησης, αλλά να ασκεί εξουσία με τη βία ξένων όπλων.

Γιατί όμως έχει σημασία να αναλύουμε την άρχουσα τάξη σήμερα; Διότι, σε αντίθεση με τις δικτατορίες όπου ο τύραννος άρχει χωρίς λαϊκή βάση, στις δημοκρατίες η άρχουσα τάξη εκλέγεται.

Αυτό απαιτεί προσοχή: οι πολίτες επιλέγουν εκείνους που θα κρατούν το δικαίωμα του πολέμου.

Ας μην ξεχνάμε ότι ο Αδόλφος Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία μέσα από τις κάλπες της Βαϊμάρης και έστειλε πρώτους στο μέτωπο τους ψηφοφόρους που τον στήριξαν.

Παράλληλα, όποιος κατέχει την εξουσία, τείνει να δημιουργεί γύρω του μια νέα, δική του άρχουσα τάξη.

Η επιθυμία συμμετοχής σε αυτό το κλειστό κλαμπ γεννά έναν σκληρό πυρήνα συμφερόντων που δύσκολα διασπάται.

Η εξουσία, όταν παγιώνεται, αποκτά τη δική της βαρύτητα — και η βαρύτητα αυτή έλκει πρόσωπα και εξαρτήσεις.

Στη δημοκρατία, η άρχουσα τάξη είναι ο καθρέφτης των επιλογών μας.

Κι αν οι αποφάσεις της οδηγούν στην καταστροφή, η ευθύνη επιστρέφει σε εκείνον που της έδωσε την πένα για να υπογράψει. Το σκέφτηκες;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους