Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Καρέ» από μια μεγάλη και σημαντική διαδρομή που έφερε και τομές στην ελληνική δισκογραφία.

Σκέψεις για όσα μέσα στα χρόνια με κάποιο τρόπο τον άγγιξαν και γέννησαν και τραγούδια.

Μια συνέντευξη με τον Κώστα Τουρνά με αφορμή την κυκλοφορία της βιογραφίας του «Άνθρωπε αγάπα» από τις εκδόσεις Οξύ. -Αγαπούσα πάντοτε τον «Αχιλλέα απ’ το Κάιρο» αλλά όταν έμαθα ότι είναι γραμμένος για τον Γιώργο Μαρίνο, συγκινήθηκα πραγματικά.

Θα μου πείτε την ιστορία του τραγουδιού; Ο Μηνάς που αναφέρεται στο τραγούδι ήταν το ταίρι του Γιώργου τότε. Ο Γιώργος με αγαπούσε πολύ, με εκτίμηση, με σεβασμό.

Και μάλιστα μου είχε πει «μην κοιτάς που είμαι ομοφυλόφιλος εγώ με τους συνεργάτες μου ποτέ δεν επιχειρώ κάτι». Ήθελε να εξηγηθεί.

Μου έλεγε «όταν ανεβαίνεις στη σκηνή παρόλο που δεν κουνάς τίποτα, ούτε χέρια ούτε πόδια, εμένα με μαγεύεις μόνο με τα μάτια σου.

Αυτό που λες το εννοείς». Αν θυμάμαι καλά συνεργαστήκαμε γύρω στο ’78 στη Μέδουσα.

Όσο περνούσαν τα χρόνια, επειδή με εμπιστευόταν πάρα πολύ και με εκτιμούσε, λίγο πολύ έγινα ο εξομολόγος του.

Με έπιανε καμιά φορά και μια αμηχανία διότι εγώ αυτή τη ζωή δεν την κατανοούσα, δεν ήταν δικιά μου.

Προσπαθούσα πάντα να τον συνδράμω σε ό,τι τον προβλήματιζε, ή ερχόταν ανάποδα.

Και είχα πάντα μια αίσθηση ότι είναι πιο σημαντικό να ενισχύσεις έναν άνθρωπο που ζει μια άλλη ζωή από εσένα, παρά τον όμοιο σου. -Πάντως, το ότι πρότεινε, όταν του δώσατε το τραγούδι, να το πείτε εσείς κι όχι αυτός, ήταν τελικά καθοριστικό για την πορεία του τραγουδιού.

Μου είχε πει ότι δεν έχει νόημα να υπερασπίζεται τη ζωή του, τον εαυτό του, ότι φαίνεται σαν δικαιολογία, κι ότι το τραγούδι θα είχε νόημα εάν το έλεγα εγώ. -Όντως σας παρακίνησε η εικόνα της μητέρας του στην κουίντα; Ναι.

Εκείνη τη στιγμή ο Γιώργος έλεγε μια εκπληκτική μπαλάντα, που ήταν πεζό- τραγούδι, πεζό-τραγούδι και διηγείτο τη ζωή ενός παιδιού στην επαρχία, πιθανότητα με ιδιαιτερότητες που δεν ήταν όμως, σαφές.

Το ρεφρέν της παρλάτας που κρατούσε 6-7 λεπτά έλεγε «την αγάπη, που δεν την έχω». Όταν είδα την μάνα του δακρυσμένη, τη στιγμή που έλεγε αυτή τη φράση, έπαθα σοκ.

Το παθαίνω αυτό με τους ανθρώπους.

Μπορώ να γίνω ο απέναντι.

Ένοιωσα ότι αυτή η μάνα και έπνιγε έναν καημό και αγαπούσε το παιδί της πολύ και όλο αυτό το μαγείρεμα μες στην ψυχή της ήταν ένα ξεσήκωμα, μια ταραχή.

Έτσι βγήκε ο στίχος «θα μπορούσαν να είναι παιδιά σου». Επαναλαμβάνω ότι ό,τι δεν εκφράζουμε οι άνθρωποι είναι χειροβομβίδα έτοιμη να σκάσει, πρέπει να το βγάλουμε, να το μοιραστούμε για όλους τους λόγους.

Και επειδή λυτρωνόμαστε εμείς, και επειδή παρηγορούνται ή λυτρώνονται άλλοι, και επειδή συνειδητοποιούν άλλα πράγματα από αυτά που έχουν ως πάγια αντίληψη.

Κι αυτός είναι κι ο λόγος που θεωρώ ότι το τραγούδι στην καλή του εκδοχή είναι ψυχοθεραπευτικό. -Το τραγούδι στην μητέρα του Μαρίνου λειτούργησε ως αγκαλιά, ως παρηγοριά; Το συζητήσατε; Δεν ξέρω.

Δεν το συζητήσαμε ποτέ.

Απλώς ο Γιώργος το αγαπούσε το τραγούδι πολύ.

Την χρονιά δε που το έλεγα στη «Μέδουσα», που δουλεύαμε μαζί, υπήρχε το εξής φαινόμενο: όλος ο εξώστης και τα πίσω πίσω καθίσματα ήταν γεμάτα από ομοφυλόφιλους- αυτό δεν είχε ξανασυμβεί σε προηγούμενα σόου του Γιώργου.

Το χαιρόταν πολύ και μου έλεγε «είδες που στα έλεγα εγώ, ότι εσύ πρέπει να το πεις;». Παίχτηκε πολύ στους πειρατικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς-ήταν απαγορευμένο στο δεύτερο πρόγραμμα, την ΕΡΤ. Τα υπόλοιπα στο link στα σχόλια. Exodos Magazine Christos Kariotis

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους