Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν πάει έτσι παιδιά... Θα μου ήταν εύκολο να επιλέξω μία, την πιο χαρακτηριστική κατά την κρίση μου, περίπτωση επιθετικής "κριτικής" απέναντι στην ΕΛ.Α.Σ του Αλέξη Τσίπρα από κάποια - οποιαδήποτε - πλευρά του πολιτικού φάσματος, αλλά ούτε θέλω να εκληφθεί ότι λειτουργώ με προκατάληψη ή μεροληπτώ για κάποιες άλλες ούτε θεωρώ τελικά ότι χρειάζεται, μιας και όλες έχουν ένα κοινό παρονομαστή: μια επισπεύδουσα προσπάθεια να αποδομήσουν τον ίδιο τον Τσίπρα όσο γίνεται πιο γρήγορα, πάνω στη "βράση", δηλαδή πάνω στην όποια, μικρή ή μεγάλη, κοινωνική δυναμική έχει αναπτύξει, όχι όμως με όρους πολιτικής/προγραμματικής αντιπαράθεσης (γιατί θα χρειαζόταν να περιμένουν λίγο ακόμα και, δυστυχώς, να ανοίξουν κι αυτοί τα "χαρτιά" τους) αλλά με όρους μιας επικοινωνιακής εντυπωσιοθηρίας, κατεβάζοντας όμως πολύ τον πήχη των χτυπημάτων, κοντά στα όρια της παραπολιτικής, ή ενός ενδιαφέροντος καφενείου, ώστε να μετατοπιστεί ο προβληματισμός από εκεί που ό ίδιος ο Τσίπρας θα επιχειρήσει να κατευθύνει το δίλημμα ενόψει της κρισιμότητας της προσεχούς εκλογικής αναμέτρησης, δίλημμα στο οποίο θα βρεθεί αντιμέτωπη όλη η κοινωνία σε λίγους μήνες, ασχέτως στο πώς αυτό θα απαντηθεί στην κάλπη... Εγώ ασφαλώς μπορεί να πέφτω μακράν έξω και οι επισημάνσεις αυτές να έχουν στο τέλος μηδαμινή σημασία, αλλά κρίνω ότι αυτή η τακτική επιθέσεων αποδόμησης του ηγετικού του προφίλ και της δυνατότητάς του να απευθύνεται σε ευρύτερα κοινωνικά ακροατήρια, όσο και στο επίπεδο της προσωπικής του πολιτικής αξιοπιστίας, θα λειτουργήσει σαν μπούμεραγκ απέναντι σε όσους ασκούνται σε αυτού του είδους το "σπορ". Είναι προφανές βέβαια ότι αν του σχήματος δεν ηγείτο ο Τσίπρας, η ζωή ειδικά στο "αριστεροχώρι" θα κυλούσε ήσυχα.

Αλλά με επιθέσεις συνοικιακού κομμωτηρίου προς το πρόσωπό του, με δήθεν "αποκαλύψεις" για τις επιλογές στενών ή μη συνεργατών του και συμπορευόμενων, με συνωμοσιολογικές προσεγγίσεις για τα κέντρα που καθοδηγούν το εγχείρημα ώστε να φωτογραφηθούν δήθεν δεσμεύσεις & εξαρτήσεις του ιδίου ως "γραμμάτια προς εξόφληση" προσεχώς (λες και δεν έχει κάνει πρωθυπουργός) και άλλα συναφή, μέχρι του σημείου να εγκαλείται πολιτικά ακόμη και για υποκλοπές βαρυποινιτών στον Κορυδαλλό επί πρωθυπουργίας του για να καταδειχθεί ότι η αντιμετώπιση κυκλωμάτων του οργανωμένου εγκλήματος εξισώνεται πολιτικά με τις παρακολουθήσεις κορυφαίων πολιτειακών & θεσμικών παραγόντων επί Μητσοτάκη, ε δεν νομίζετε ότι πάει πολύ;... Αλήθεια, ισχυρίζεστε ότι έχετε συνεπές αντιδεξιό μέτωπο πολεμώντας κάποιοι και κάποιες πολιτικοί αρχηγοί τον Τσίπρα και ξεπλένοντας τον Μητσοτάκη μέσω συμψηφισμών; Πώς αισθάνεστε όταν οι τέτοιου είδους επιθέσεις σας γίνονται σημαία από την "Ομάδα Αλήθειας" του Μαξίμου;... Από την άλλη πλευρά τώρα, αν ο πολυώνυμος μπαξές της Αριστεράς, κομμουνιστικής, ριζοσπαστικής, αντικαπιταλιστικής, διεθνιστικής, οικολογικής κλπ (και τελειωμό δεν έχει), είχε δικαιωθεί πολιτικά/προγραμματικά και στρατηγικά απέναντι στην ήττα του σχεδίου του 2015, αυτή τη στιγμή ο Τσίπρας ίσως μελετούσε αμέριμνος στο Ινστιτούτο του, ιστορική & πολιτική λογοτεχνία που του αρέσει και δεν θα τολμούσε να αναμετρηθεί με δυνάμεις που, στο μεταξύ, θα είχαν καλύψει επαρκώς το πολιτικό κενό και θα οδηγούσαν το τραίνο των εξελίξεων στη χώρα.

Επειδή όμως αυτό δεν έχει συμβεί (παρότι η ζωή δίνει ευκαιρίες αλλά οι ενδιαφερόμενοι δεν τις αξιοποιούν πάντα), υπαινίσσομαι πιο συγκεκριμένα ότι όσοι από την (κεντρο)αριστερά θα επιλέξουν να αναμετρηθούν με την ΕΛ.Α.Σ του Τσίπρα σε παρελθοντική βάση, με όρους μιας κοινωνικοπολιτικής συγκυρίας 11 χρόνων πίσω, δηλ. με σημαντική διαφοροποίηση των τότε πολιτικών επίδικων και σαν να μην έχει μεσολαβήσει καθόλου η επταετία Μητσοτάκη και η εκλογική τιμωρία και εξαΰλωση του ΣΥΡΙΖΑ, θα φάνε τα μούτρα τους, και αυτό θα είναι πολλαπλά επώδυνο για το χώρο που εκπροσωπούν. Ο Τσίπρας θα "γειώσει" την αντιπαράθεση.

Γιατί έχει μελετήσει μαζί με το επιτελείο του την εικόνα που έχει διαμορφωθεί μέσα στην κοινωνία, τουλάχιστον στις κοινωνικές δυνάμεις που επέλεξε να απευθυνθεί πολιτικά.

Αυτό σημαίνει ότι στις αναγκαίες προγραμματικές εξειδικεύσεις των 7 σημείων της γενικής πολιτικής Διακήρυξής του στο Θησείο, έχουν γίνει οι αδρές ιεραρχήσεις και οι απαιτούμενες πολιτικές προτεραιοποιήσεις μιας κυβερνητικής πρότασης που θα παρουσιαστεί στην κοινωνία εναλλακτικά με την εφαρμοζόμενη πολιτική της Δεξιάς του Μητσοτάκη και παράλληλα θα αποτελέσει το πλαίσιο στο οποίο θα επιχειρηθεί να ρυμουλκηθεί η προεκλογική αντιπαράθεση, αναγκάζοντας τα υπόλοιπα κόμματα - και ιδίως της Αριστεράς - να αρθρώσουν σαφή προγραμματικό λόγο.

Αυτό επίσης σημαίνει ότι στις δέσμες προγραμματικών προτάσεων που θα εμφανίζονται ως καλυτέρευση των όρων διαβίωσης της καθημερινότητας για πλατιά λαϊκά στρώματα, δεν μπορεί η απάντηση να είναι η γνωστή αριστερή τσιτατολογία, ούτε η αυτάρεσκη συνθηματολογία ούτε η ανέξοδη επαναστατική ρητορική.

Γιατί στην καλύτερη των περιπτώσεων, αυτή θα εκλαμβάνεται ως υπεκφυγή που "πετάει την μπάλα στην εξέδρα" και αδυναμία αντιπαράθεσης, ενώ, στη χειρότερη, θα αποτελεί λόγο αποστροφής και πλήρους απαξίωσης και αδιαφορίας από την κοινωνία.

Ο λόγος, μεταξύ των άλλων για αυτό είναι γιατί η λογική της ανάθεσης στην κοινωνία έχει παγιωθεί και γιατί η τελευταία αξιολογεί θετικά πολιτικά εγχειρήματα που δεν αποφεύγουν την ανάληψη κυβερνητικών ευθυνών επιλέγοντας να καταγραφούν ως κλειστά πολιτικά κλαμπ... Στην συστημική πίεση, με άξονα τη ΝΔ, που θα δέχεται η ΕΛ.Α.Σ του Τσίπρα για το εφαρμόσιμο ή μη των προτάσεων (κοστολόγηση κλπ,) πάντα με παραπομπές στο ΄15, στα "προγράμματα Θεσσαλονίκης", στα capital controls κ.ο.κ., δεν μπορεί να εμφανίζεται ως ελκυστική πολιτική εναλλακτική η "ξερή" επαναδιατύπωση -για πολλοστή φορά- από την Αριστερά, του οραματικού ορίζοντα των εξαγγελιών της.

Στο αν μπορούμε π.χ, να έχουμε δημόσιες & αξιοπρεπείς μεταφορές, σύγχρονες, άρτια επανδρωμένες, συνολικά προσβάσιμες & λειτουργικές, αξιολογήσιμες από τους ίδιους τους πολίτες, δεν μπορεί η απάντηση να είναι ότι το πρόβλημα λύνεται μόνο με την ανατροπή του "σάπιου καπιταλιστικού συστήματος". Δεν μπορεί να θεωρηθεί μια πρόταση π.χ για κατάργηση της πανεπιστημιακής αστυνομίας, κατάργηση του νόμου για το άσυλο και η άρση της διαγραφής του μέγιστου μέρους των 360.000 φοιτητών στα ΑΕΙ από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, ως "μερεμέτι του καπιταλισμού". Δεν μπορεί να είναι "διαχειριστικό μέτρο του συστήματος" η κατάργηση του νόμου για το 13ωρο.

Τα παραδείγματα είναι ασφαλώς ενδεικτικά και δεν γνωρίζω προσωπικά αν περιλαμβάνονται καν στην προγραμματική πλατφόρμα της ΕΛ.Α.Σ. Ο καθένας μπορεί να βάλει στη θέση τους ό, τι θέλει.

Μπορούν όμως αυτά και πολλά άλλα, να αντανακλούν προβληματισμό μιας κρίσιμης μάζας προοδευτικών/δημοκρατικών πολιτών ως κριτήρια σύγκρισης άσκησης συγκεκριμένων κυβερνητικών πολιτικών.

Αυστηρά μεταρρυθμιστική χροιά έχουν ασφαλώς, με προοδευτικό πρόσημο, χωρίς να θίγουν τα "ιερά και τα όσια" του συστήματος, γιατί η σοσιαλδημοκρατία κάνει παιχνίδι ως πολιτικός αντίπαλος της Δεξιάς αυτή τη στιγμή στη χώρα και όχι οι επαναστατημένες μάζες με επικεφαλής την πολιτική τους "πρωτοπορία" (τρομάρα της). Εν κατακλείδι: κάθε πολιτικός αρχηγός κρίνεται για τα πάντα.

Σε όλη την έκταση των επιλογών του.

Τόσο για την επιλογή των στενών συνεργατών του όσο και για τις γενικότερες επιλογές & αποφάσεις του, χθες και σήμερα.

Ο πρώην πρωθυπουργός δεν θα μπορούσε να εξαιρεθεί απολαμβάνοντας καθεστώς ασυλίας.

Ούτε μπορεί να αποποιηθεί των ευθυνών του για το χειρισμό κρίσιμων καταστάσεων στο χθες αλλά και για το πολιτικό αποτύπωμα που άφησαν στην κοινωνία.

Την ίδια στιγμή, κάθε κριτική από τα αριστερά, οφείλει να είναι αμείλικτη και να γίνεται με όρους πολιτικούς/προγραμματικούς, στη βάση των αναγκών των λαϊκών στρωμάτων, τα συμφέροντα των οποίων η ίδια η Αριστερά επικαλείται.

Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνεται με λογικά άλματα, με παρακάμψεις κρίσιμων προϋποθέσεων που αγνοούν τους κοινωνικούς συσχετισμούς, την ιδεολογική ηγεμονία της κυρίαρχης τάξης, τελικά την αδυναμία της ίδιας της Αριστεράς να πείσει ευρύτερα ακροατήρια και να θέσει τους όρους ανάπτυξης μεγάλου πολιτικού πλειοψηφικού ρεύματος ανατροπής.

Αυτό ονομάζεται βαθύ προγραμματικό έλλειμμα, χωρίς εξωραϊσμούς και λειάνσεις. Ο Αλέξης Τσίπρας προχώρησε στο συγκεκριμένο εγχείρημα για να αλλάξει τις βασικές συντεταγμένες στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό με ορίζοντα κυβερνητικό και με στοίχημα την ανατροπή της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Δεν εξήγγειλε κοινωνική ανατροπή, παρά βαθιές μεταρρυθμιστικές τομές σε προοδευτική κατεύθυνση.

Το αν θα του βγει η προσπάθεια είναι άλλο ζήτημα.

Στην αντιπαράθεση που ήδη ξεκίνησε όμως, όσοι νομίζουν ότι στην προγραμματική πλατφόρμα των εξαγγελιών του που θα ακολουθήσει, θα τον αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά εγκαλώντας τον για το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, το σφιχταγκάλιασμα με το Ισραήλ και τον "διαβολικό" Τραμπ, δεν έχουν παρά να περιμένουν το βράδυ των εκλογών και θα καταλάβουν. (Αλήθεια, πότε θα βρεί τα κότσια η Αριστερά να εξηγήσει γιατί οι θέσεις της για το ΝΑΤΟ, την Ε.Ε, τις συμμαχίες της χώρας, τους εξοπλισμούς κλπ δεν είναι πλειοψηφικές μέσα στην κοινωνία; Ή μήπως ήταν το 2015 ας πούμε και ένας Τσίπρας πέρασε από πάνω τους σαν οδοστρωτήρας και τις κατεδάφισε οπότε τώρα τρώει δικαιολογημένα το ανάθεμα;)... Κάποιοι όμως εμφανίζονται συνεχώς ανεπίδεκτοι μαθήσεως ενώ κάποιοι άλλοι γνωρίζουν από τώρα την απάντηση αλλά ποιούν φρονίμως την νήσσαν γιατί ποντάρουν άλλη μια φορά στο επίπεδο εκλογικής διάσωσης που θα τους προσφέρει άλλη μια τετραετία κρατικής χρηματοδότησης στο ύψος του "τζίρου" του "καταστήματος" στην κάλπη, για να μην πεινάσουν τα καημένα τα επαγγελματικά κομματικά στελέχη που δεν γνωρίζουν αν το ένσημο είναι οβάλ ή παραλληλόγραμμο..

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους