Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ευχαριστώ τον Πανεπιστημιακό Καθηγητή κο Χρίστο Στ. Μπελέ για την πολύτιμη κριτική του ματιά στο βιβλίο μου "Κόνα Μαρία Απ' τη Σμύρνη στο Ροσινιόλ" με αληθινές ιστορίες και μνήμες της οικογένειας, που δεν ξεχνιούνται. Αύριο Παρασκευή είναι η παρουσίαση και σας περιμένουμε με χαρά στο θεατρικό μας αναλόγιο. «Κόνα Μαρία Από τη Σμύρνη στο Ροσινιόλ» της Όλγας Αχειμάστου aπό τον Χρίστο Στεργ.

Μπελλέ

…………………………………………….. Μέσα στην αυχμηρή και στέρφα έρημο του σήμερα, όπου οι υψηλόφρονες αρχές (Πατρίδα, θρησκεία, Θεός, Αγάπη, οικογένεια κλπ) παρακμάζουν, έρχεται η πολυσχιδής συγγραφέας, Όλγα Αχειμάστου, να μας εκπλήξει, να μας συγκινήσει, γονατίζοντας με ευλάβεια, πόνο και σεβασμό μπροστά στις χαίνουσες και αιμάσσουσες, ακόμα, πληγές μιας «Μακρινής και Αμάραντης Μητέρας», ανάβοντας ένα κερί τιμής και μνήμης στην «Κόνα Μαρία» και επιμένοντας, πεισματικά, πως: εμπεριέχουμε αυτούς που αγαπήσαμε και αγαπάμε, ό,τι αγαπήσαμε και αγαπάμε.

Αυτή είναι η ύλη μας, η ουσία μας, ο πηλός μας… Ομολογώ ότι είχα χρόνια να πυρακτωθώ από ένα βιβλίο, από ένα «πολυφορεμένο ρούχο» (με την έννοια της αλογάριαστης, βιβλιογραφίας του θέματος). Αυτά τα συναισθήματα, τούτο το νάμα, θέλω να σας κοινωνήσω.

Πολλές οι αρετές τούτου του Βιβλίου.

Θα απανθίσω τις πιο κύριες: Η πρώτη αρετή αφορά στη «Γλώσσα», τη γλώσσα την Ελληνική, τη γλώσσα αγκωνάρι του Δυτικού Πολιτισμού, τη γλώσσα που ο Λατίνος Κικέρων ήθελε να διαλέγονται οι Θεοί: «ει οι Θεοί διαλέγονται τη των Ελλήνων γλώττη χρώνται». Η Ελληνική γλώσσα που εκφράζεται λογοτεχνικά η Όλγα, μπορεί να χαρακτηρισθεί: στέργια, έντιμη, δωρική, λαγαρή, λιτή, δυνατή, βιωματική, με ευπρόσδεκτα και ευήκοα ρινίσματα ντοπιολαλιάς.

Μια γλώσσα, που ξέρει να σταθμίζει και να σέβεται τη βαρύτητα, των λέξεων, όταν και όπου επιβάλλεται.

Η δεύτερη αρετή σχετίζεται με την «Εικόνα». Μιλάμε για μια Εικόνα, απέριττη, χωρίς φιοριτούρες και ψιμύθια. Η Τέχνη, γενικά, μέσα από την απλότητα, γίνεται εμβληματική… Η συγγραφέας, Όλγα Αχειμάστου, δείχνει να έχει εμπεδώσει τη συνταγή της σοφία της ερήμου, που θέλει μια εικόνα να αντιστοιχεί με χίλιες λέξεις… Η Τρίτη αρετή που νοματίζεται «Καρδιά» είναι η σπουδαιότερη, αφού η μεγαλύτερη αρετή του ανθρώπου είναι, να ΄χει καρδιά… Πρόκειται για μια αρετή που δεν μπορεί, ευτυχώς να καταπαλέψει, κανένας αλγόριθμος, καμιά Τεχνητή Νοημοσύνη, αφού τα μηχανήματα δεν έχουν καρδιά, δεν έχουν συναίσθημα.

Το κριτήριο της Τέχνης, γενικά, είναι η συγκίνηση και ο ενθουσιασμός και χωρίς καρδιά δεν μπορεί να υπάρχει ούτε συγκίνηση ούτε ενθουσιασμός.

Η τέταρτη αρετή, που αποκαλείται «Μοναξιά», είναι προϋπόθεση για τη Δημιουργία, είναι το "φυτώριο" στο οποίο ευδοκιμεί η Δημιουργία.

Διότι μονάχα μέσα στη μοναξιά ξεφεύγει κανείς "από τες πολλές κινήσεις κι ομιλίες" κα «συνάφειες», όπως λέγει κι ο Καβάφης και μπορεί να συγκεντρωθεί, εντελώς, στον σκοπό του.

Μέσα σε τούτο το βιότοπο της Μοναξιάς, μπορούν πολλές φορές να ανθίσουν η μελαγχολία, η θλίψη, η λύπη και η απόγνωση και να μεταλλαχθούν σε θρυαλλίδες ανείπωτης δημιουργικής επανάστασης. «Η σιωπή κάνει τον κόσμο / πιο μεγάλο/ η θλίψη πιο δίκαιο», επιμένει ο μεγάλος Τάσος Λειβαδίτης. Η Πέμπτη αρετή, αφορά στην «Ιστορία». Και η Όλγα ξετυλίγει το μύθο της με ανείπωτο σεβασμό στις πηγές της Ιστορίας, όπου και όταν δει.. Και εδώ, με όρους Ιστορίας, μιλάμε, απερίφραστα, για μια καταστροφή, που μαζί με την Άλωση της Κωνσταντινούπολης θεωρούνται, στην Ιστορία του ελληνισμού, οι μεγαλύτερες.

Άξιο εστί το σεργιάνι μας στις ράμνες της γιαγιάς, Κόνα Μαρίας, άξια και η αγαπημένη μου Όλγα και άξιος ο μισθός της.

Διαβάστε την, σαν μια ζείδωρη, πελαγίσια ανάσα, μες στη ραστώνη του Καλοκαιριού, μες στα λυγρά σύγνεφα που έρχονται από το μέλλον… Χρίστος Στεργ. Μπελλές Αντώνης Σαμιωτάκης Πειραματικό Μουσείο Λογοτεχνίας/ Experimental Museum of Literature Αχείμαστα Acheimasta Καρδιόσχημα-Ολγα Αχειμαστου Kardioshema-Olga Acheimastou

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους