Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Από χθες η μικρή μου κόρη (Γ Γυμνασίου) μου είχε ζητήσει να την πάρω από το σχολείο σήμερα μετά τις εξετάσεις που θα έδινε.

Δεν ήξερα τι ήθελε να κάνουμε μετά. «Πάμε για brunch;» (ήταν κάπου 11.30πμ) «Μπαμπά πάμε». «Μπορώ να καλέσω και την Αναστασία?» (κολλητή της) «Φυσικά και μπορείς.

Με θέλετε μαζί ή θέλετε να είστε μόνες;» «Σε θέλουμε…» (πλάγιο βλέμμα με χαμόγελο) Σε λίγο ο μπαμπάς της Αναστασίας την έφερε και κάτσαμε να τσιμπήσουμε οι τρεις μας.

Είπαν τα νέα τους κι ήμουν αρκετά διακριτικός.

Σε κάποιες φάσεις μπήκα στη συζήτηση είτε για συμμετοχή είτε για πείραγμα.

Εννοείται ρώτησα για τα «γκομενικά» της κόρης μου κι εννοείται απάντηση δεν πήρα… Μετά από καμία ώρα, επιστρέψαμε την Αναστασία σπίτι της και την κόρη μου στη μαμά της.

Βγαίνοντας από το αυτοκίνητο με ευχαρίστησε και το πρόσωπό της ήταν χαμογελαστό και ανάλαφρο. (σε ευχαριστώ που δεν μπλέχτηκες πολύ…) Με πήρε αγκαλιά.

Χάρηκα πολύ που το έκανε.

Επιστρέφοντας σπίτι ήμουν πολύ χαρούμενος.

Πραγματικά είχαμε περάσει πολύ όμορφα.

Συχνά στις ομιλίες μου έρχονται παιδιά 15+ ή 25+ ή συχνά 35+ με τους γονείς τους.

Όσο πιο μεγάλα είναι τα παιδιά τόσο πιο πολύ συγχαίρω τους γονείς.

Γιατί τα παιδιά τους επέλεξαν να τους έχουν μαζί.

Από επιλογή κι όχι από υποχρέωση.

Όταν κάνω ομάδες ή σεμινάρια έχω πάντα και τη δική μου μητέρα μαζί.

Εδώ και πολλά χρόνια που το έχουμε δουλέψει και οι δύο, ουδέποτε με υποχρέωσε.

Ούτε καν μου το ζήτησε.

Κάθε φορά όμως που την παίρνω μαζί, στο τέλος τη ρωτάω: «Πώς πέρασες μανούλα;» Η απάντηση 10/10 είναι η ίδια: «Τελειότατα!». Η ΑΓΑΠΗ είναι ΕΠΙΛΟΓΗ. Όχι ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους