Εκάς οι Βέβηλοι Μακριά οι ασεβείς, οι άχρηστοι και υποκριτές της πολιτικής, μακριά όσοι μιμούνται ματαιόδοξα πολιτικές προσωπικότητες του παρελθόντος. Να πάρεις το αίμα του άλλου και να το κάνεις...
Εκάς οι Βέβηλοι Μακριά οι ασεβείς, οι άχρηστοι και υποκριτές της πολιτικής, μακριά όσοι μιμούνται ματαιόδοξα πολιτικές προσωπικότητες του παρελθόντος.
Να πάρεις το αίμα του άλλου και να το κάνεις χρώμα της μόδας, είναι κάτι ανίερο, κι ας έχει η πράξη σου, εξωτερικά, απλώς το τύπο της ανοησίας.
Υπάρχει μια αντιποίηση ιερουργίας, όπως υπάρχει και αντιποίηση εξουσίας.
Ας προστεθεί πως τέτοιες ασέλγειες, κρύβουν οι ίδιες μέσα τους τον κολασμό.
Κανένας δεν πέτυχε τίποτα περισσότερο από το να μαιμουδίσει μια προσωπικότητα εγνωσμένης αξίας.
Όσοι το κάνουν στον πολιτικό χώρο, προεξάρχοντος του πεφυσημένου ασκού, που ακούει στο όνομα Αλέξης Τσίπρας, τον λόγο ας τον πάρει η ψυχολογία του βάθους, όχι εμείς.
Όσο κι αν από τους δημοσιογράφους της ελαφρότητας και της απαιδευσίας ή τους αυτοπροσδιοριζόμενους "επικοινωνιολόγους', εκλαμβάνεται ως επιτυχημένη επικοινωνιακή πρακτική.
Οι σύγχρονοι Ιάγοι της πολιτικής, αντί να συμμεριστούν την κοινή πραγματικότητα, θέλουν να επιβάλουν στον πολίτη - και δι' αυτού στην Ιστορία - μια πραγματικότητα δική τους.
Γιατί επί της ουσίας περιφρονούν τον πολίτη από καταβολής, ως θιασώτη της εύκολης εντύπωσης και του εύπεπτου θεάματος.
Αυτό το "είδος" των πολιτικών, στο οποίο δεν ανήκουν μόνο ο Αλέξης Τσίπρας και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αλλά και οι λοιποί "κομπάρσοι" μιας μόνιμης κακότεχνης πολιτικής παράστασης σε τούτο τον τόπο, λησμονούνε πως τον κόσμο δεν τον αναζητούμε με την νόηση και τα επικοινωνιακά τερτίπια, αλλά με την απροσδιόριστη εκείνη εσωτερική εστία που τη λέμε συνθηματικά συνείδηση, και που μεταστοιχειώνει όσο και εκπέμπει.
Η τέχνη της πολιτικής του καιρού μας είναι μονόλογος του θράσους και της αναίδειας.
Προσεπικυρώνει την αναλγησία του συνωστισμένου πολιτικού προσωπικού επί σκηνής, με τις ελάχιστες εξαιρέσεις των ευσυνείδητων πολιτικών να "στριμώχνονται" ως διαδρομιστές της ουτοπίας στο σκοτάδι των παρασκηνίων ενός πολιτικού θεάματος, όπου τα φώτα της ράμπας πέφτουν με φως εκτυφλωτικό στον αδιάλλακτο και δίχως όρια πολιτικό ατομικισμό και βαρβαρισμό.
Σαββατιάτικα με τον...γράφοντα να ολισθαίνει σε βαρετές σκέψεις, θα σπεύσουν κάποιοι να πουν.
Και δεν θα έχουν άδικο, αφού δεν ολισθαίνουμε μαζί στην ίδια κλίση επιπέδων της σκέψης.
Άλλωστε, ο καθείς εξ' ημών μπορεί να μην σκέπτεται και να κοιμάται ήσυχος, όπως ο χοίρος μέσα στο βούρκο. Και να ονειρευόμαστε ότι ο βούρκος θα γίνει μια μέρα νεφέλη φωτεινή και ο χοίρος χερουβείμ...
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους