Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο ύστερος πολιτικός βίος τού Στέφανου Κασσελάκη έδειξε πως ούτε εκείνος πίστευε στην άμεση δημοκρατία παρά μόνο όσο τον βόλευε.

Γι' αυτό, άλλωστε, κι όχι μόνο ξέμεινε με τρία τέσσερα κεντρικά στελέχη (σχεδόν κυριολεκτικώς) και 500 followers (επίσης σχεδόν κυριολεκτικώς). Θυμάμαι, όμως, πολύ καλά πως τη χρονική περίοδο που ήταν πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ η βασική κατηγορία σε βάρος του από την εσωκομματική αντιπολίτευση ήταν πως ήθελε να μετατρέψει το κόμμα σε απολιτίκ, αρχηγικό, Ι.Χ., ψηφιακό, με έμφαση στην επικοινωνία κι όχι στην ουσία.

Θυμάμαι, επίσης, πόσοι ύμνοι είχαν ειπωθεί τότε για τη συλλογικότητα της Αριστεράς στη λήψη των αποφάσεων, την οποία αδυνατούσε να κατανοήσει ο αμερικανοτραφής δεξιός.

Ο γράφων επιμένει να υπερασπίζεται την άμεση δημοκρατία γιατί, ανάμεσα σε άλλα, είναι προτιμότερο τα λάθη να τα κάνουν οι πολλοί κι όχι οι λίγοι.

Διαπιστώνω, ωστόσο, μια οβιδιακή μετάλλαξη πολλών που πριν δύο χρόνια θα ανέβαιναν στα τραπέζια αν έβλεπαν τον Κασσελάκη να γυρίζει βίντεο με την Θεοπούλα και, μάλιστα, σε σενάριο βιντεοκασέτας τού '80. Σήμερα διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για το ότι ο αρχηγός πρέπει να είναι ο απόλυτος άρχοντας γιατί δεν μπορούν να βρίσκονται πολλά χέρια στο τιμόνι, για το ότι θα πρέπει να αποφευχθούν οι φραξιονισμοί τού παρελθόντος που του έβαζαν προσκόμματα κι όχι η παροιμιώδης συμβιβαστικότητά του και πολλά άλλα.

Ως εκ θαύματος η συλλογικότητα της Αριστεράς έπαψε να είναι το ιερό δισκοπότηρο και η ενός ανδρός αρχή όχι και τόσο κακή ιδέα τελικώς.

Φυσικά κανένας δεν μεταλλάχθηκε, πολλώ δε μάλλον οβιδιακώς. Τόσοι ήταν τότε, τόσοι είναι και τώρα. Απλώς γυμνοί στη χλεύη τού λαού και της ιστορίας...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους