Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μόλις προβλήθηκε και το δεύτερο ντοκιμαντέρ με θέμα το γήπεδο της Λεωφόρου, αυτήν τη φορά από την εκπομπή «Πρωταγωνιστές» του Σταύρου Θεοδωράκη, στον Alpha.

Δεν αποφεύχθηκαν σοβαρά ιστορικά λάθη και ορισμένες «αστοχίες». Κατ' αρχάς, κακώς αναφέρθηκε κάποια στιγμή ότι τον ύμνο του Παναθηναϊκού τον συνέθεσε ο Γιώργος Κατσαρός.

Θα τρίζουν τα κόκκαλα του Γιώργου Μουζάκη, ο οποίος ήταν ο πραγματικός συνθέτης του. Ο Τάφος του Ινδού, επίσης, δεν εγκαινιάστηκε στις αρχές του 1961, λάθος που διαιωνίζεται ακόμα και από «πράσινες» σελίδες, αλλά τον Μάρτιο του 1960.

Τη συμμετοχή του πάντοτε συμπαθούς και σεβάσμιου Βέλιμιρ Ζάετς δεν γίνεται να την ψέξει κανείς, ωστόσο ο «λαγός» δεν αγωνίστηκε ποτέ στη Λεωφόρο με τη φανέλα του Παναθηναϊκού (παρά μόνο σε ελάχιστα φιλικά ματς), αφού μεταγράφηκε στο Τριφύλλι όταν είχαμε μετακομίσει πια στο Ολυμπιακό Στάδιο. Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος, ο οποίος, όπως ο ίδιος αποκάλυψε, ξεκίνησε την πορεία του κατοικώντας πολύ κοντά στη λέσχη του Ολυμπιακού, φαίνεται πως νοστάλγησε τα παιδικά του χρόνια, με μια αόρατη δύναμη (που κάποιοι αποκαλούν «χρήμα») να τον επαναφέρει σιγά σιγά στα πάτρια πειραϊκά εδάφη του.

Είμαστε οι επιλογές μας, Μένιο... Την παρουσία του Γιάννη Βαρδινογιάννη και όσα είπε στο ντοκιμαντέρ δεν θα τα σχολιάσω εκτενώς, αφενός επειδή δεν είμαι σε mood και αφετέρου επειδή έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου τόσα χρόνια να γράφω για τις αμέτρητες διοικητικές ατασθαλίες και τα ασυγχώρητα λάθη του πρώην μεγαλομετόχου.

Κατανοώ πάντως ότι η εμφάνισή του ήταν αναγκαίο κακό, αφού πρόκειται για το αφεντικό του τηλεοπτικού σταθμού.

Όσο για τον Γιώργο Βαρδινογιάννη, θα τοποθετηθώ στον επίλογο της ανάρτησης.

Stay tuned, κοπιάστε, που λένε και στο χωριό του πατέρα μου, το οποίο βρίσκεται κάπου στη Στερεά Ελλάδα και ίσως το έχετε ακουστά• λέγεται Αθήνα (περίπου πέντε εκατομμυρίων κατοίκων και δεκαπέντε εκατομμυρίων Ι.Χ.). Σε γενικές γραμμές, όμως, παρά τα ψεγάδια που περιείχε και τηρουμένων πάντα των αναλογιών και των προσδοκιών, η προσπάθεια του Σταύρου Θεοδωράκη μού άφησε πιο γλυκιά επίγευση από την αντίστοιχη προσπάθεια του Παύλου Τσίμα.

Το ντοκιμαντέρ του Mr. «καλησπέρα-καλησπέρα» ήταν πιο ατμοσφαιρικό, με πιο εύστοχες μουσικές και φωτογραφικές επιλογές, καθώς και καλύτερη σκηνοθεσία. Ο Θεοδωράκης, ενώ δεν ξέρει μπάλα, ή τουλάχιστον ενώ δεν ξέρει τόσο καλά όσο ο Τσίμας από μπάλα και αθλητική ιστορία, με μόνο μία πρότασή του από την προαναγγελία του αφιερώματος είχε πιάσει σε πολύ μεγάλο βαθμό τον παλμό, το νόημα, την ψυχοσύνθεση του γηραιότερου γηπέδου της χώρας: «για τις βραδιές που η Λεωφόρος ήταν ένα σύμπαν από μόνη της». Ανατρίχιασα όταν το διάβασα... Όπως επίσης ανατρίχιασα όταν ο Θεοδωράκης μπήκε στο λατρεμένο Οινομαγειρείο της οδού Παναθηναϊκού (απέναντι από τη Θύρα 13), συνομιλώντας με τον ιδιοκτήτη, ενώ παράλληλα ακουγόταν το φοβερά αισθαντικό «Παλιό Ρολόι» του Γιάννη Καλατζή (Λευτέρης Παπαδόπουλος/Μάνος Λοΐζος): Χάθηκες μέσα στ' απόβραδο μέσα στην μπόρα, τον καπνό και τη νυχτιά κι έγινε το Σαββατόβραδο ένα λουλούδι πεταμένο στη φωτιά... Ενδιαφέρουσα ιδέα ήταν και η κοινή εμφάνιση των Σπύρου Λιβαθηνού και Κατερίνας Καλούδη στο παρκέ του κλειστού «Παύλος Γιαννακόπουλος». Οι δυο τους είναι ζευγάρι και στη ζωή, εκτός από πρώην πρωταθλητές του Παναθηναϊκού (ο πρώτος στο ποδόσφαιρο και η δεύτερη στο βόλεϊ). Έκπληξη ο Δημήτρης Παπαδόπουλος, όπως και όσα είπε ο Γιάννης Ζαβραδινός, τον οποίον μάλλον έχουμε παρεξηγήσει περισσότερο απ' όσο έπρεπε.

Αποκάλυψε μάλιστα πως όταν με το κακό γκρεμιστεί η Λεωφόρος, ο ίδιος δεν θα ξαναπατήσει ποτέ στην περιοχή.

Το πονάει το γήπεδο, αυτό μου μετέδωσε.

Να με ξεγέλασε τόσο πολύ; Ο Γιάννης Γκούμας (επίσης παρεξηγημένος από σημαντική μερίδα του κόσμου, θεωρώ όμως σε μεγάλο βαθμό δικαιολογημένα) ήταν ο καλύτερος Γκούμας που θυμάμαι ever.

Μου προκάλεσε θετικότατη εντύπωση, ίσως για πρώτη φορά μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση.

Ο σαλπιγκτής Μενεγάτος ήταν επίσης ένας προσκεκλημένος που ξέφευγε κάπως από την κοινοτοπία και την επανάληψη.

Μου άρεσε και ο Γιώργος Καραγκούνης, ήταν ιδιαίτερα εξωστρεφής και εκφραστικός.

Νομίζω πως ο Θεοδωράκης έχει το χάρισμα να του «ανοίγονται» οι συνομιλητές και να αισθάνονται πιο οικεία μαζί του.

Επιγραμματικά, ήταν ένα ωραίο ντοκιμαντέρ (το ξαναέβλεπα πιο άνετα από εκείνο του Τσίμα), παιγμένο σε prime time ζώνη και με υψηλή θεαματικότητα, που έκλεισε μάλιστα με τη μυθική -όπως και η Λεωφόρος- φωνή του Freddie Mercury.

Και ό,τι κλείνει με τον frontman των Queen δεν μπορεί ποτέ να είναι κακό... Χρωστάω κάτι, ε; Λοιπόν, θα τα γράψω εντελώς αβίαστα και αναλαμβάνω την ευθύνη για οποιαδήποτε ερμηνεία ή παρερμηνεία.

Έχω τονίσει επανειλημμένως ότι ο μόνος Βαρδινογιάννης που έχει θετικό πρόσημο ιστορικά είναι ο Γιώργος (άντε και ο Θόδωρος). Κανένας -ούτε και ο ίδιος- δεν μπορεί να διαγράψει τα αρκετά σωστά και τα αρκετά λάθη που διέπραξε στα 21 χρόνια της προεδρίας του, που κάποτε τα συγκέντρωσε και ο γράφων, συντάσσοντας ένα σχετικό άρθρο στην «Οδό Καλαφάτη» στο SDNA (θα βάλω link σε σχόλιο, για να το διαβάσετε όσοι δεν το κάνατε όταν είχε δημοσιευτεί). Όμως, διάολε, παρότι δεν πάνε πολλές μέρες πίσω που τον «στόλισα» κανονικά και με τη βούλα, όσον αφορά τη μη παραχώρηση του προπονητικού κέντρου της Παιανίας στον Παναθηναϊκό, αλλά στην ΕΠΟ του υιού Γκαγκάτση (και καλά έκανα), όταν πρόσεξα πως, κατά την αφήγησή του στον Θεοδωράκη, υπήρχαν υπότιτλοι, προφανώς λόγω της ηλικιακής του αδυναμίας στην καθαρή εκφορά του λόγου (90 ετών γίνεται το προσεχές φθινόπωρο) με έπιασα να συγκινούμαι, μου βγήκε το κάπως πιο ανθρώπινο, στενοχωρήθηκα που τον είδα τόσο αδύναμο, τόσο αλλαγμένο, τόσο καταβεβλημένο.

Ίσως επειδή στην ίδια ακριβώς ηλικία βρίσκεται σήμερα ένας άλλος άνθρωπος, ο πατέρας μου.

Ο οποίος έχει τα εξής κοινά με τον «καπετάνιο»: είναι Παναθηναϊκός, ονομάζεται Γιώργος, του μοιάζει εμφανισιακά, έχει κάνει τεράστια λάθη που στοίχισαν και σε οικογενειακό και σε προσωπικό επίπεδο, αλλά όσο η κλεψύδρα του αδειάζει, η όποια κακία και το όποιο παράπονό μου αυτομάτως εκμηδενίζονται.

Και μένουν μόνο τα καλά που ζήσαμε μαζί, πιθανώς και ως άμυνα του οργανισμού.

Αφού πρώτα με γέννησες, έπειτα φρόντισες, δίχως να δυσκολευτείς ιδιαίτερα, να με κάνεις Παναθηναϊκό, κυρ-Γιώργη.

Γεγονός που θα σου το χρωστάω όσο ζω και που διαγράφει όλες τις κατά καιρούς ανορθογραφίες σου.

Με αυτό πατσίζουμε, με άλλα λόγια.

Ήταν το ωραιότερο δώρο που έχω λάβει από εσένα, στα τόσα χρόνια που γνωριζόμαστε.

Και ας μη θυμάσαι πια πολλά, και ας με ρωτάς ξανά και ξανά (λόγω γεροντικής άνοιας) πόσες Ευρωλίγκες έχουμε κατακτήσει στο μπάσκετ ή ποιος είναι εκείνος ο ψηλός κύριος που μιλούσε για τα πέντε εννιάρια του Γκούντισον Παρκ• ο Αντώνης Αντωνιάδης είναι, πρώτος σκόρερ ever της Λεωφόρου και MVP και των δύο ντοκιμαντέρ, που με χαρά και πίκρα μαζί παρακολουθήσαμε στην τηλεόραση, διατηρώντας παράλληλα μια μικρή, κρυφή ελπίδα ότι το ενδοξότερο έπος αυτού του γηπέδου δεν έχει ακόμα γραφτεί...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους