Το εμόν μέτρον. Σοβαροί ανθρωποι επιμένουν στην ασχήμια να ανεβάζουν φωτογραφια απο το τελείωμα της φάσης, οταν ο Nunn τραβιέται μακρυά αφου πρωτα εχει σχεδον καβαλήσει τον Φουρνιέ: ξεκάθαρη επαφη...

Πλήρες Κείμενο:

Το εμόν μέτρον. Σοβαροί ανθρωποι επιμένουν στην ασχήμια να ανεβάζουν φωτογραφια απο το τελείωμα της φάσης, οταν ο Nunn τραβιέται μακρυά αφου πρωτα εχει σχεδον καβαλήσει τον Φουρνιέ: ξεκάθαρη επαφη στο χέρι και στο ποδι, βαφτίζεται "αδικία...πουλημενη διαιτησια" κλπ κλπ, ανακυκλώνοντας ολόκληρη την dpgίδικη τοξικότητα.

Βλέποντας χθες την απαράδεκτη κάλυψη της ΕΡΤ, έγραψα ΚΑΙ ΕΓΩ εδω πως το σφύριγμα ηταν απαράδεκτο και πως ΔΕΝ υπήρχε φάουλ πανω στον Φουρνιε.

Αυτο έγραψα και ας μη με εννοούσε, γιατι αυτο ειδα και πιστεψα.

Ομως η πραματικοτητα ειναι πως το φάουλ ΕΓΙΝΕ τελικα, και πως το σφύριγμα ΗΤΑΝ ΣΩΣΤΟ.

Αυτο φαίνεται ολοκαθαρα και στην φωτογραφια και στο βιντεο απο την κάμερα που η ΕΡΤ δεν...βρήκε (!) Οσοι εχουν αποφασίσει να μη δουν, δεν πρόκειται να δουν.

Θα εξακολουθήσουν να βιάζουν την πραγματικοτητα.

Το γνωρίζω.

Δεν με ενδιαφέρει, ουτε θα κανω διάλογο.

Η συζητηση με τον τοίχο μου, θα ειναι πιο παραγωγική.

Κάνω αυτην την αναρτηση για διαφορετικό λογο.

ΑΝ υπαρχει ενας τροπος να πολεμήσουμε την τοξικοτητα...τον φανατισμο...τον τυφλό οπαδισμο και ολα αυτα μαζι που οδηγούν σε ΒΙΑ και σε ΝΕΚΡΟΥΣ για τους οποίους ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ και ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΑ ολοι κλαίνε, αυτος ο τρόπος ειναι μοναχα ενας. Ποιος; Να βγαίνουμε να μιλησουμε οταν η ομάδα μας ευνοείται, οχι οταν αδικείται.

Οταν αδικεισαι, η φωνη και οι σιχτιρισμοί ειναι ευκολοι.

Οταν ευνοεισαι, να βγαίνεις και να το λες ειναι γενναιο και ειναι και χρήσιμο.

Να παραδέχεσαι επισης την πραγματικοτητα ακομα και οταν αυτη ΔΕΝ σε ευνοεί και να μην ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΕΙΣ αλλη για να στηρίξεις το τοξικο αφηγημα που ανατροφοδοτει την βια των κάφρων, ειναι και αυτο ΓΕΝΝΑΙΟ και ΧΡΗΣΙΜΟ.

Τα κανω αυτα, σε καθε ευκαιρια.

Δέχομαι με μεγαλη ευκολία και την ανωτεροτητα του αντιπαλου, σε καθε ευκαιρια.

Το κανω τοσο, που ερυθρόλευκοι ομοϊδεάτες μου συχνα αγανακτούν μαζι μου.

Από αυτους, πολλοι που δεν με γνωρίζουν έρχονται στον τοίχο μου για να με βρίσουν, να χυδαιολογήσουν, να με κατατάξουν στους "απεναντι". Οσοι μου δίνετε την χαρα να με παρακολουθείτε εδω, τα γνωρίζετε αυτα.

Δεν πιστευω οτι κατι θα διορθωθεί, δεν εχω αυταπάτες οτι κατι επηρεάζω , δεν βαυκαλίζομαι πως ειμαι καποιος "influencer" ή καποιος...opinion leader.

Δεν ελπιζω τιποτα.

Δεν εχω τροπο να αλλαξω τους ανθρωπους.

Δεν εχω τον τρόπο να πείσω οτι αλλάζουμε τα πραγματα, μονο αν απελευθερωθουμε από ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ προϊδεάσεις αν ατενισουμε ελεύθεροι απο ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ στενές οπτικές τον ανοιχτο ορίζοντα.

Δεν πιστεύω, δεν ελπιζω, δεν εχω τροπο...αλλα και ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ κιόλας.

Δεν με αφορά πια καθόλου, το τι κανουν οι άλλοι και πως σκέφτονται οι αλλοι.

Δεν ετεροκαθορίζομαι, σας το λεω με καθε ειλικρίνεια.

Εχω κατακτήσει αυτην την κορυφη, και δεν ηταν ευκολο: να μη με νοιάζει η γνώμη των άλλων για εμένα, εστω και αν κάποιες φορές πολύ ανθρωπινα με στεναχωρεί.

Εχω κατακτήσει αυτην την Σωκρατική ελευθερία: "το εμόν μέτρον". Δηλαδη, να με αφορα ΜΟΝΟ το τι κανω εγω.

Το τι κανουν, πως σκέφτονται, πως μιλανε, πως γράφουν, πως συμπεριφέρονται οι αλλοι...όλα αυτα ειναι δουλειά των αλλων, και οχι δικη μου. "Το εμόν μέτρον": εφαρμοσμένη ελευθερία.

Και είμαι καλά.

Και ο,τι έρθει, ας ερθει.

Ή και όχι. 😌 ΥΓ: Η αναρτηση καθε αλλο παρά ειναι αμιγως αθλητική, μπασκετική, οπαδική.

Η αναρτηση ειναι για την ομαδα, για τις σχέσεις με άλλους ανθρωπους, για τις σχέσεις με φίλους, για την πολιτικη.

Για την ζωη.

ΥΥΓ: διάλογο για την εύγλωττη φωτογραφια και την φαση αυτη του μπάσκετ, δεν θα κανω. Μπορείτε οσοι θέλετε, να γράψετε ελευθερα ο,τι θελετε. Δεν θα απαντήσω. Περιττό.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους