ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΕΙΔΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΑ Τηλεόραση είδα πρώτη φορά το 1965, όταν πήγα με την οικογένεια, παιδάκι 6-7 χρονών, στη Πράγα, να επισκεφτούμε του πατέρα μου την αδελφή του, την Άγγελη, πολιτική...
ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΕΙΔΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΑ Τηλεόραση είδα πρώτη φορά το 1965, όταν πήγα με την οικογένεια, παιδάκι 6-7 χρονών, στη Πράγα, να επισκεφτούμε του πατέρα μου την αδελφή του, την Άγγελη, πολιτική πρόσφυγα παντρεμένη με Τσέχο, τον θείο Μίλαν.
Τότε η Ελλάδα ήταν ένα μεγάλο χωριό –πέρα που κι εγώ ήμουν από χωριό– και η Πράγα ήταν ασύλληπτα όμορφη και... πολιτισμένη.
Μπαίνω λοιπόν στο σπίτι της θείας και τρυπώνω στο δωμάτιο όπου κοιμόταν (ή μάλλον έκανε ότι κοιμόταν) η ξαδελφούλα μου, η 'Ελουσκα με τα κόκκινα μάγουλα – χαμογελούσε, άρα δεν... Όμως έπαιζε η τηλεόραση, αν και με χαμηλωμένο ήχο, και θυμάμαι ακόμα τη σκηνή: ένας άντρας έριξε ένα χαστούκι σε μια γυναίκα... Θυμάμαι επίσης πως είχα μείνει με στόμα ανοιχτό.
Είχα χαζέψει... (Την άλλη μέρα μου είπε η αδελφή μου –λίγο πιο μεγάλη– για ένα άλλο θαύμα, ένα μεγάλο κουτί που πάει ψηλά ως τον ουρανό: «Ψέματα!!» φώναξα, μέχρι που μπήκαμε στο ασανσέρ...) Ο Παράδεισος μας είναι η μνήμη της παιδικής μας ηλικίας, ο κήπος των θαυμάτων. *** Πέτρος Θεοδωρίδης
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους