Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«… Χρόνια αργότερα, στο Παρίσι, διάβασα σ’ ένα περιοδικό ένα μικρό διήγημα … Έλεγε πάνω κάτω τα εξής: ένας Αμερικάνος, όχι πλούσιος, αυτό έχει σημασία, λάτρευε τον Πικάσο, τη ζωγραφική, το έργο του.

Καθώς δεν μπορούσε ν’ αγοράσει τίποτε δικό του ήθελε τουλάχιστον να τον δει από κοντά.

Μάζευε τα χρήματα για το ταξίδι, έφυγε για την Ευρώπη, για την Κυανή Ακτή, ώσπου έφτασε στο χωριό που έμενε ο Πικάσο, το Βαλωρί.

Εκεί παραμόνευε πότε ο ζωγράφος θα βγει στο δρόμο για να τον πάρει στο κατόπι.

Μια μέρα, ήταν χειμώνας καιρός, ο Πικάσο πήγε για περίπατο στην έρημη παραλία.

Κάποια στιγμή έπιασε ένα ξύλο, κάτι χάραξε στην άμμο, έπειτα έφυγε. Ο Αμερικάνος έτρεξε κι είδε πάνω στην άμμο ένα υπέροχο σχέδιο, αφημένο εκεί, στη διάθεση του, δικό του.

Κι όμως δεν μπορούσε να το πάρει, να το κρατήσει, να το σώσει.

Σε λίγο το κύμα προχώρησε, σβήνοντας σιγά σιγά το σχέδιο μπροστά στον ανίσχυρο Αμερικάνο.

Φαίνεται ωστόσο πως αυτές οι φευγαλέες δημιουργίες που χάνονται πριν υπάρξουν, είναι αναγκαίες για τον δημιουργό όσο κι αν θλίβουν εκείνους που θα ‘θελαν να τις διασώσουν.

Γιατί μέσα από το παιχνίδι της δωρεάν έκφρασης που δεν υλοποιείται, ούτε διαιωνίζεται, μέσα από τον ίλιγγο μιας σπατάλης που κάποια στιγμή θα ξεχαστεί, ο δημιουργός συνειδητοποιεί τον κίνδυνο της κατάργησης του από το χρόνο και πλάθει πια μορφές με βούληση διάρκειας …»* (Απόσπασμα από κείμενο του Τίτου Πατρίκιου για τον Μάνο Χατζιδάκι, «Κύκλοι Χρόνου και κρίκοι Μουσικής», περιοδικό Το Τέταρτο, Νοέμβριος 1988). * Το διήγημα στο οποίο αναφέρεται ο Τίτος Πατρίκιος –ελαφρώς διαφορετικό από την ανάμνηση του- είναι το θαυμάσιο διήγημα του Ρέι Μπράντμπερυ «In a Season of Calm Weather», που πρωτοδημοσιεύτηκε τον Ιανουάριο του 1957 στο περιοδικό Playboy, και έχει συμπεριληφθεί στις συλλογές διηγημάτων του A Medicine for Melancholy, The Day it Rained Forever και Twice 22» με τον πρωτότυπο τίτλο του ενώ στη συλλογή «The Stories of Ray Bradbury» αναδημοσιεύτηκε με τον τίτλο «The Picasso Summer», τίτλος με τον οποίο μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο σε σκηνοθεσία αρχικά του Σερζ Μπουργκινιόν και σε συνέχεια του Ρόμπερτ Σαλίν με πρωταγωνιστές τον Αλμπερτ Φίνεϊ και την Υβέτ Μιμιέ.

Αφορμή για όλο το παραπάνω ανασκάλεμα η σημερινή -5 Ιουνίου του 2012- επέτειος του θανάτου του σπουδαίου, με ευρύτατη θεματολογία και ιδιαίτερου στυλίστα της γραφής Ray Bradbury.

Που καλό είναι να τον θυμόμαστε και να τον (ξανά)- διαβάζουμε όχι μόνο για τα βιβλία του «επιστημονικής φαντασίας» όπως τα «Χρονικά του Άρη», του «μυστηρίου», όπως το «Πέθανε ο σκύλος, κατά τ’ άλλα όλα καλά», του «μαγικού» όπως «Ο εικονογραφημένος άνθρωπος», του «τρόμου» όπως το «Something wicked this way comes», αλλά και για το τόσο επίκαιρο όσο και σχεδόν προφητικό του «Φαρενάιτ 451». Αν και όπως υποστήριζε ο ίδιος "Δε χρειάζεται να κάψεις βιβλία για να καταστρέψεις έναν πολιτισμό. Αρκεί να κάνεις τους ανθρώπους να σταματήσουν να τα διαβάζουν».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους