Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το θέμα των εκλογών στη Ρεάλ, πέρα από το ότι έχει εξελιχθεί σε μια απόλυτη κωμωδία, αποδεικνύει δύο πράγματα.

Πρώτον, ότι ο σύλλογος έχει δεχτεί ισχυρότατο πλήγμα.

Δεύτερον, ότι οι δισεκατομμυριούχοι αυτού του πλανήτη ζουν σε μια δική τους, παράλογη πραγματικότητα, κάτι που αντικατοπτρίζει και τη γενικότερη κατάσταση του κόσμου.

Βλέποντας αυτό το τσίρκο, θεωρώ δεδομένο ότι ο Φλορεντίνο Πέρεθ θα σαρώσει στις κάλπες, αφού φαντάζει πλέον ως ο μόνος λογικός άνθρωπος σε ολόκληρη την Ισπανία.

Αυτή η τακτική των υποψηφίων δεν είναι απλώς παρωχημένη, αλλά μας γυρίζει πίσω στις αρχές της δεκαετίας του 2000, σε μια λογική που ειρωνικά εφηύρε ο ίδιος ο Πέρεθ.

Συμπεριφέρονται σαν να βρίσκονται σε λαϊκή αγορά, τάζοντας τον ουρανό με τα άστρα: "Θα φέρω τον Χάλαντ", "Θα αναστήσω τον Μαραντόνα", "Θα πάρω παίκτη επιπέδου Κριστιάνο". Ξεχνούν, βέβαια, ότι τέτοιος παίκτης δεν υπάρχει πια, αφού ούτε ο ίδιος ο Κριστιάνο δεν βρίσκεται πλέον σε αυτό το επίπεδο.

Ακόμα και τα Ισπανικά αθλητικά μέσα μοιάζουν κολλημένα στο 2000.

Η τηλεοπτική κόντρα του Ρικέλμε με τον Πέρεθ θυμίζει ανατριχιαστικά την παλιά, γραφική διαμάχη του Πέρεθ με τον Καλντερόν.

Το πιο οξύμωρο σε όλον αυτόν τον πλειστηριασμό είναι η χρονική στιγμή.

Έρχεται αμέσως μετά από μια σεζόν όπου η Ρεάλ υπέφερε ακριβώς επειδή είχε μαζέψει πάρα πολλούς σταρ.

Οποιοσδήποτε απλός οπαδός, ακόμα και στο πιο απομακρυσμένο χωριό, καταλαβαίνει ότι το φετινό πρόβλημα ήταν η σύγκρουση των "εγώ" στα αποδυτήρια.

Και η λύση που προτείνουν προεκλογικά είναι... κι άλλοι αστέρες; Πάλι τα ίδια; Όσο για τον Μουρίνιο, πιστεύω πως αν δεν υπήρχαν οι εκλογές, δεν θα άνοιγε ποτέ αυτό το θέμα.

Το γεγονός ότι ο Πέρεθ, σε στιγμές αγωνιστικής κατάρρευσης, καταφεύγει σε λύσεις όπως ο Μουρίνιο, δείχνει ότι ξέρει ακριβώς πού πονάει η ομάδα.

Παράλληλα, επιβεβαιώνει αυτό που ξέρουμε από την εποχή της μεταγραφής του Μπέκαμ: προτεραιότητά του ήταν και παραμένουν τα έσοδα και το μάρκετινγκ.

Αν ρίξουμε μια ματιά στα ονόματα που συνδέονται με τον σύλλογο, η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο ανησυχητική, καθώς δείχνει πως οι ιθύνοντες δεν έχουν κατανοήσει τις πραγματικές τακτικές ανάγκες στο χορτάρι. - Ο Ντάμφρις είναι μια αξιοπρεπής επιλογή για τα άκρα, αλλά ο Κονατέ αποτελεί τεράστιο ρίσκο λόγω του βεβαρημένου ιστορικού τραυματισμών του, ενώ ακόμα και στο απόγειό του δεν είναι ακριβώς ο κεντρικός αμυντικός που λείπει. - Ο Έντσο είναι εξαιρετικός, αλλά δεν αποτελεί προτεραιότητα, καθώς το τακτικό του προφίλ ταυτίζεται αρκετά με τους χώρους που κινείται ο Μπέλινγχαμ. - Η ομάδα έχει άμεση ανάγκη από έναν ρυθμιστή στον άξονα, έναν παίκτη τύπου Βιτίνια που θα επιβάλει ισορροπία, και έναν καθαρόαιμο αμυντικό μέσο όπως ο Έλιοτ. - Η ενίσχυση με έναν δεξιό εξτρέμ επείγει, ενώ η περίπτωση του Ρόδρι φαντάζει ένα τεράστιο και αχρείαστο ρίσκο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους