Αυτά γράφονταν το 2018, για τον προηγούμενο Special Rapporteur for the demonization of Jews, πριν την γνωστή μας Franscesca Albanese: Ξέρετε τι είναι ο 'UN Special Rapporteur «on the situation of...

Πλήρες Κείμενο:

Αυτά γράφονταν το 2018, για τον προηγούμενο Special Rapporteur for the demonization of Jews, πριν την γνωστή μας Franscesca Albanese: Ξέρετε τι είναι ο 'UN Special Rapporteur «on the situation of human rights in the Palestinian Territory occupied since 1967»'; Ξέρετε το ρόλο του «Ειδικού Απεσταλμένου για τις Παραβιάσεις Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στις 'Κατεχόμενες παλαιστινιακές περιοχές'»; Ξέρετε τι είναι το 'Item 7' στην επίσημη μόνιμη ετήσια ατζέντα της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ (UN Human Rights Council): Κάπως δύσκολο να δώσουμε πλήρη εικόνα, ας προσπαθήσουμε: Σε κάθε νέα σύνοδο του Συμβουλίου Ασφαλείας, υπάρχει πάντοτε, επίσημα και θεσμοθετημένα, το ζήτημα της «κατάστασης στην Παλαιστίνη», για να συζητηθεί, ανεξάρτητα από τις εξελίξεις, ανεξάρτητα από τις μεταβολές στην πολιτική και στην στρατιωτική πραγματικότητα της περιοχής, ανεξάρτητα από τα ίδια τα γεγονότα: Το ζήτημα αυτό εξετάζεται με διάταξη (το περίφημο 'Item 7'), η οποία δημιουργήθηκε ΕΙΔΙΚΑ για το σκοπό αυτό.

Η κατάσταση που επικρατεί σε όλες τις άλλες χώρες εξετάζεται στα σημεία #4 και #10. Στην πράξη, το σημείο #7 σημαίνει ότι το Συμβούλιο θα προβεί σε συζητήσεις διάρκειας τουλάχιστον δύο ημερών κάθε φορά, ενώ για όλα τα υπόλοιπα κράτη συζητάει μόνο λίγες ώρες κάθε χρόνο.

Και αυτό σημαίνει ότι κάθε χρόνο, ανεξάρτητα τι εξελίξεις υπήρξαν, το Συμβούλιο θα πρέπει να παρουσιάσει έκθεση ειδικά και μόνο για το Ισραήλ, και να προωθήσει ψηφίσματα, ειδικά και μόνο για το Ισραήλ, α λα καρτ, αφού έτσι ορίζεται στην επίσημη ατζέντα! Ακόμα, δηλαδή, κι αν λόγου χάρη λυθούν όλα τα προβλήματα στο Ισραήλ, και δεν υπάρχει τίποτα για να το κατηγορήσει κανείς, ακόμα και τότε η ατζέντα ορίζει ότι θα πρέπει να γίνει ειδική συζήτηση πολλών ημερών μόνο για το Ισραήλ, και φυσικά, και ότι θα βγουν καταδικαστικές αποφάσεις, έκανε-δεν έκανε κάτι λάθος το Ισραήλ.

Σε όλον τον υπόλοιπο κόσμο μπορεί να σφάζονται εκατομμύρια άνθρωποι, αλλά μόνιμη ειδική μέριμνα καταδίκης υπάρχει μόνο για ένα κράτος, εσκεμμένα.

Ετσι, μπορεί να κατανοήσει κανείς γιατί από τον Ιούνιο του 2006, το Συμβούλιο ενέκρινε 68 ψηφίσματα κατά ενός μόνο κράτους, του Ισραήλ, και μόνο 67 σχετικά με τον υπόλοιπο κόσμο, μέσα σε 12 ολόκληρα χρόνια.

Αυτά είναι τα 10 ζητήματα, αλλά βρέξει-χιονίσει, πρέπει μια ολόκληρη βιομηχανία υπηρεσιών που σιτίζεται από αυτό, να παρουσιάσει κάτι για το #7: Item 1. Organizational and procedural matters Item 2. Annual report of the United Nations High Commissioner for Human Rights and reports of the Office of the High Commissioner and the Secretary-General Item 3. Promotion and protection of all human rights, civil, political, economic, social and cultural rights, including the right to development Item 4. Human rights situations that require the Council’s attention Item 5. Human rights bodies and mechanisms Item 6. Universal Periodic Review Item 7. Human rights situation in Palestine and other occupied Arab territories Item 8. Follow-up and implementation of the Vienna Declaration and Programme of Action Item 9. Racism, racial discrimination, xenophobia and related forms of intolerance, follow-up and implementation of the Durban Declaration and Programme of Action Item 10. Technical assistance and capacity-building Είτε το πιστεύετε, είτε όχι, υπάρχει ομάδα γύρω από τον συγκεκριμένο αξιωματούχο του ΟΗΕ, τον Richard Falk (τώρα είναι άλλος), που έχει σαν μοναδικό αντικείμενο εργασίας να παρακολουθεί μία μόνο χώρα και να προετοιμάζει σε κάθε σύνοδο μία μόνο έκθεση για μία μόνο 'Ημέρα κατά του Ισραήλ'. http://blog.unwatch.org/index.php/2013/03/18/monday-is-hate-israel-day-at-the-un/ Τι ακριβώς κάνει αυτή η ομάδα; Μην κρατάτε την αναπνοή σας, εργάζεται για να καταδικάζει το Ισραήλ, μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει.

Επειδή όλο αυτό είναι παράλογο, γι' αυτό και οι πρωτεργάτες Ελβετοί, μετά από 12 χρόνια, (και νομίζω και άλλες χώρες μετά) ζήτησαν να αφαιρεθεί αυτό το ξεκάθαρα μεροληπτικό μέτρο. https://archive.is/ZWqcg Δεν είναι βέβαιο ότι όλοι όσοι γνωρίζουν τα γεγονότα αυτά, καταλαβαίνουν πάντα την σημασία τους, -και όχι μόνο σημειολογικά.

Είναι τρομερό, αν το σκεφτεί κανείς: Οι ίδιοι κίνδυνοι που στοίχειωναν πάντα τους Εβραίους, ως άτομα και ως μειονοτικές κοινότητες στα κράτη των άλλων, κίνδυνοι με διάρκεια αιώνων, οι ίδιοι αυτοί κίνδυνοι απειλούν τώρα την εβραϊκή συλλογικότητα ως κράτος Ισραήλ.

Μόνο το Ισραήλ επανειλημμένα και σε κάθε ευκαιρία συγκρίνεται με τους Ναζί, ό,τι κι αν κάνει, και ανεξάρτητα αν στην διακυβέρνηση της χώρας βρίσκονται δεξιοί ή αριστεροί.

Και εντάξει με τον πολιτικό διάλογο, όταν δηλαδή μιλούν πολιτικοί, ΜΜΕ, διαννοούμενοι ή οργανώσεις και ΜΚΟ.

Οταν όμως μιλούν με τέτοια γλώσσα διεθνείς οργανισμοί, που υποτίθεται είναι αμερόληπτοι και αντικειμενικοί διότι υπάρχουν για να διαφυλάσσουν κατακτήσεις της ανθρωπότητας και του πολιτισμού μας, όπως η Ειρήνη και ο διακρατικός διάλογος για τη λύση διενέξεων, τότε υπάρχει πραγματικά πρόβλημα που μας αφορά όλους σαν πολίτες του Πλανήτη Γη. Μερικές φορές, μάλιστα, οι καταδίκες αυτές του ΟΗΕ ήταν τόσο παράλογες που θύμιζαν μεσαιωνικό ανορθολογικό θρησκόληπτο φανατισμό, όπως όταν χρέωσαν στο Ισραήλ ... δηλητηρίαση Αράβων μαθητών, στις 23/08/1983.

Στην ιστορία των Ηνωμένων Εθνών υπήρξαν μόνο 10 έκτακτες συνεδριάσεις επείγουσας ανάγκης.

Οι πέντε από αυτές αφορούσαν το Ισραήλ.

Με όλα αυτά τα δεδομένα, και συνυπολογίζοντας το γεγονός πως στις περισσότερες περιπτώσεις οι κρίσεις ήταν εξαιρετικά πιο επίφοβες και κόστιζαν αμέτρητους νεκρούς, πως εξηγείται ότι μια απλή δήλωση αναγνώρισης πρωτεύουσας κυρίαρχου κράτους, και μια απλή εξαγγελία για μεταφορά μιας πρεσβείας, προκάλεσε έκτακτη σύνοδο; Μελετώντας πολύ προσεκτικά όλη αυτή την φιλολογία, συνειδητοποιείς σε ένα σημείο ότι όλοι αυτοί οι διεθνείς νόμοι που υποτίθεται παραβιάστηκαν από το Ισραήλ, είναι νόμοι sui generis, είναι νόμοι που φτιάχτηκαν αποκλειστικά με στόχο το μικρό εβραϊκό κράτος, α λα καρτ.

Και, το σημαντικότερο όλων, είναι νόμοι που φτιάχτηκαν όλοι ΜΕΤΑ την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ.

Είναι νόμοι από εκείνους τους νόμους που ονομάζονται 'με αναδρομική ισχύ', νόμοι δηλαδή που φτιάχνονται αργότερα επίτηδες με μοναδικό σκοπό να τιμωρήσουν πράξεις του παρελθόντος, νόμοι που παράγουν άκυρες κατηγορίες σε ολόκληρο τον πολιτισμένο κόσμο, όπου δε νοείται ο νομοθέτης, για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των δικών του συμμαχιών, να μετατρέπεται σε απατεώνα, και μάλιστα σε απατεώνα με ατζέντα, που ψάχνει για προσωπική εκδίκηση, θρησκευτικού χαρακτήρα, αν μπορεί κανείς να διαγνώσει το μέγεθος της ρατσιστικής μισαλλοδοξίας στην περίπτωσή μας εδώ.

Αυτό που εκλαμβάνουν οι αραβικές και μουσουλμανικές ελίτ ως 'προσβολή στο Ισλάμ και στον Αλλάχ' να γίνεται μέσο πίεσης και όργανο εκδίκησης στην εξωτερική πολιτική.

Η υποκρισία είναι προφανής.

Μόνο όταν πρόκειται για Εβραίους η τιμωρία που επιφυλάσσουν είναι η συλλογική τιμωρία.

Κι επειδή, αλίμονο, το χιούμορ δεν εγκαταλείπει ποτέ αυτό το λαό … :) - The UN's Song of anti-anti-Semitism https://www.youtube.com/watch?v=Uit1dO92Fbc @ακόλουθοι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους