«Δεν υπάρχει τίποτα πιο οδυνηρό από έναν αποχαιρετισμό. Είναι σαν ένας μικρός θάνατος» έλεγε στο Περσέπολις η Μαρζάν Σατραπί, που «πέθανε από θλίψη, κάτι παραπάνω από έναν χρόνο μετά τον θάνατο του...

Πλήρες Κείμενο:

«Δεν υπάρχει τίποτα πιο οδυνηρό από έναν αποχαιρετισμό. Είναι σαν ένας μικρός θάνατος» έλεγε στο Περσέπολις η Μαρζάν Σατραπί, που «πέθανε από θλίψη, κάτι παραπάνω από έναν χρόνο μετά τον θάνατο του Ματίας Ρίπα, συζύγου και έρωτα της ζωής της», όπως δήλωσαν οικείοι της στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP). Μα, γίνεται να πεθάνεις από θλίψη; Την απάντηση την είχε δώσει η ίδια ήδη από το 2004, με το λιγότερο γνωστό έργο της «Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα», που έγινε ταινία 7 χρόνια μετά.

Εκεί, περιγράφει τις τελευταίες ημέρες του Νασέρ-Αλί, που αποφασίζει να πεθάνει έχοντας από χρόνια χάσει το νόημα στη ζωή του: την Ιρέν, τον μεγάλο, ανεκπλήρωτο έρωτά του, και μαζί την ψυχή της μουσικής του.

Γεννημένη στο Ιράν και αυτοεξόριστη στην Ευρώπη από τα νεανικά της χρόνια, η Σατραπί αφηγήθηκε στο εμβληματικό graphic novel της Περσέπολις τη ζωή της μετά την Ιρανική Επανάσταση, καταγγέλλοντας την καταπίεση του θεοκρατικού καθεστώτος.

Υπήρξε μαχητική υποστηρίκτρια των δικαιωμάτων των γυναικών και του κινήματος «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία», μετά τον θάνατο της 22χρονης Μαχσά Αμινί.

Δεν δίσταζε να ασκεί δημόσια κριτική τόσο στο ιρανικό καθεστώς όσο και στη Δύση, την οποία εγκαλούσε για υποκρισία. (πηγή: ow) --- Την ιστορία της Μαχσά Αμινί την ιστορία των γυναικών της Τροίας που φωνάζουν: αν αγαπήσεις δεν ξεχνιέται η αγάπη κοπιάστε να δείτε στην τελευταία παράσταση αυτό το Σάββατο στις 19.30 στο θέατρο Καλλιρρόης ΤΡΩΆΔΕΣ και μαρτυρίες από την Παλαιστίνη Σκηνοθεσία: Κώστας Γάκης, Νατάσα Φαίη Κοσμίδου στο πλαίσιο του θεάτρου των Ιστοριών της ομάδας θεάτρου Άναμ(μ)α Πληροφορίες/Κρατήσεις στα σοσιαλ της Anamma

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους