Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Καποδίστριας ως Ιστορική Θεραπεία

---------------------------------------------------- Ερευνώντας τον Καποδίστρια, συνειδητοποίησα ότι τα λόγια ήταν πολύ μικρά για να περιγράψουν το βάθος αυτής της εξαιρετικά σπάνιας προσωπικότητας.

Αισθανόμουν ότι χιλιάδες χρόνια ελληνικής ιστορίας περνούσαν μέσα από αυτόν, έβλεπε τη ψυχή των Ελλήνων καλύτερα από τους ίδιους (εδώ έβλεπε των Ελβετών όπως είπε ένας πρόεδρός τους*, δεν θα έβλεπε των Ελλήνων;). Ο Πολύβιος, ο Σωκράτης, οι Πρωτοχριστιανοί ως ένα τέλειο αμάγαλμα Δύσης και Ανατολής.

Κι άρχισα να σκέπτομαι ποιο ήταν το πιο συχνό ρήμα που χρησιμοποιούσε.

Και αυτό ήταν το "θεραπεύω", έβλεπε δηλαδή ότι αυτό που έκανε για την Ελλάδα ήταν ιστορική θεραπεία... Ο Τερστέτης διασώζει μία συγκλονιστική φράση του Καποδίστρια στις αρχές του 1828 παρουσία του μετέπειτα δολοφόνου Γ. Μαυρομιχάλη. «...Ως οι παλαιοί ήρωες ή βασιλείς της Ελλάδος πρέπει να φυτεύομε δένδρα, ν' ανοίγομε δρόμους, να παλεύομε με τα θηρία του δάσους, να δέσομε την κοινωνία μας με νόμους σύμφωνους προς το έθνος μας∙ ούτε οπίσω ούτε εμπρός του καιρού μας∙ μη μου ζητείτε ζωγραφιές πολύτιμες εις οικοδόμημα ακόμη ατελείωτο.

Μέτρο μας και άστρο εις δεινά ελληνικά θεραπεία ελληνική.

Με το στόμα μας, όχι ως οι χειρουργοί της Ευρώπης κόφτοντες, αλλά με το στόμα μας να βυζαίνομε το έμπυο της πατρίδας μας δια να την γιάνομε...» Ας μείνουμε σε μερικά σημεία του. α) ούτε πιο πίσω ούτε πιο μπροστά από την εποχή μας.

Δηλαδή ήταν πάντα ρεαλιστής, πραγματιστής, τεχνικός ηγέτης β) Μέτρο μας και άστρο εις δεινά ελληνικά θεραπεία ελληνική δηλαδή το αστέρι μας που θα μας καθοδηγεί και το μέτρο μας σε όλα τα προβλήματα και τα βάσανά μας είναι μία Ελληνική Θεραπεία γ) Όχι με τις χειρουργικές τομές της Ευρώπης αλλά ως βρέφη θα πίνουμε το πύον γουλιά γουλιά για να γιατρευτούμε. Ο Καποδίστριας ήθελε να θεραπεύσει την Ελλάδα από την Πολιτικογενή Ξενόφρονη Ολιγαρχία με την Τεχνική, Εθνική, Πολιτεία** η οποία θα άρχεται από την Ηθική.

Δηλαδή εφάρμοσε ένα άλλο κρατικό- πολιτειακό μοντέλο ως ιστορική θεραπεία... Γιατί η βαθύτερη σύγκρουση δεν ήταν η φυλάκιση του Πετρόμπεη, ούτε οι δασμοί στους ολιγάρχες, ούτε το μεγάλωμα των συνόρων.

Η βαθύτερη σύγκρουση ήταν η δημιουργία ενός κράτους, το οποίο θα λειτουργούσε και χωρίς τον ίδιον, το οποίο δεν θα ήταν πρόσφορο στην πολιτικογενή ξενόφρονη ολιγαρχία άρα και στις ξένες δυνάμεις. Η Ιστορική Εντολή του Καποδίστρια

------------------------------------------------------------------- Ο Καποδίστριας έφυγε από τη ζωή, ωστόσο η πολιτειακή φιλοσοφία του κρατικού του μοντέλου είναι εν αναμονή, αν το ασπαστεί ο ελληνικός λαός.

Γιατί έβλεπε τις αρχές αυτού του κρατικού μοντέλου, ως ιστορική θεραπεία, η οποία ξεπερνούσε τα στενά χωροχρονικά όρια της εποχής του.

Η ιστορική θεραπεία που οραματιζόταν ο Καποδίστριας δεν μπορούσε να εξαρτάται από την αρετή ή την ιδιοφυΐα ενός και μόνο ανθρώπου.

Αν η θεραπεία παρέμενε προσωποκεντρική, τότε με την αποχώρηση ή τον θάνατο του θεραπευτή η ασθένεια θα επέστρεφε.

Γι’ αυτό η πραγματική θεραπεία όφειλε να μετασχηματισθεί σε θεσμούς, δηλαδή σε μία πολιτειακή τάξη ικανή να διατηρεί το κοινό συμφέρον ανεξαρτήτως προσώπων.

Η μετάβαση από τον άνθρωπο στον θεσμό, από την ηθική βούληση στην πολιτειακή μορφή, αποτελεί το ουσιαστικό νόημα του καποδιστριακού έργου.

Και επειδή η ανώτερη μορφή θεσμικής οργάνωσης είναι το Σύνταγμα, η ιστορική θεραπεία δεν μπορεί να ολοκληρωθεί παρά μόνο με ένα πραγματικό Σύνταγμα, το οποίο δεν θα περιορίζεται στη νομιμοποίηση της εκάστοτε εξουσίας, αλλά θα την δεσμεύει, θα την ελέγχει και θα την υποτάσσει στις διαρκείς ανάγκες του έθνους και της πολιτείας όπως προσπάθησε με το Σύνταγμα Σπηλιάδη του 1831. * Και ο Ελβετός ιστορικός Andreas Wyss. ** Βλέπε προηγούμενα άρθρα σχετικά με τον Πολύβιο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους