Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Περί Ελευθεροτυπίας και ο Καποδίστριας

--------------------------------------------------------- Ένα ακόμα σημείο στο οποίο εστιάζουν αρκετοί ώστε να αποδείξουν ότι ο Καποδίστριας ήταν "αυταρχικός και αντιδημοκράτης" είναι το ζήτημα της ελευθεροτυπίας. 1. O Ξένος Παράγοντας Όπως έχουμε δει σε παλαιότερη ανάρτηση, ο Πρωθυπουργός της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, Δούκας του Ουέλλινγκτον είχε δώσει εντολή στον Ντώκινς για πόλεμο εφημερίδων εναντίον του Καποδίστρια μέσα στην Ελλάδα, το 1829.

Επίσης, ο βρετανός ιστορικός Crawley έχει τεκμηριώσει ότι η εφημερίδα Courier de Smyrne ουσιαστικά εργαλειοποιήθηκε από τη Βρετανική Αυτοκρατορία εναντίον του Καποδίστρια και έκλεισε και αυτή με τη δολοφονία του Καποδίστρια (όπως και ο Απόλλων). 2. Η Ιδιοκτησία τους (βλέπε Κουντουριώτη, Παντιά Ράλλη κ.α.) Οπότε εδώ τίθεται ένα συγκεκριμένο ερώτημα κατά πόσο η θεωρητική ελευθερία του τύπου απέχει συχνά πολύ από την πραγματική αντικειμενικότητα και την ισότητα.

Δηλαδή πόσο ο Απόλλων και οι άλλες εφημερίδες εξυπηρετούσαν το σκοπό της ελευθεροτυπίας και πόσο εξυπηρετούσαν τους ιδιοκτήτες τους και τις Ξένες Δυνάμεις; Είναι λογικό και επόμενο ότι η ενημέρωση φιλτράρεται ανάλογα με τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα ξένων κρατών. 3. Οι "δημοκρατικές" αντικαποδιστριακές εφημερίδες Ένα ακόμα σημείο για τις εφημερίδες ήταν κατά πόσο έδιναν βήμα στον απλό πολίτη (ίση πρόσβαση) ή διαμόρφωναν την θεματολογία ανάλογα με το τί λέει ο απλός πολίτης; Ή μήπως ο σκοπός ήταν ο επηρεασμός του πολίτη και όχι η ελευθερία της γνώμης του; 4. Ελευθερία του Λόγου vs. Προστασία της Προσωπικότητας (Ύβρις και Συκοφαντία) Ακόμα και σήμερα σε κάθε σύγχρονη δημοκρατία, ο νόμος τιμωρεί τη συκοφαντική δυσφήμηση και την εξύβριση.

Δεν μπορείς να γράψεις ό,τι θέλεις για κάποιον αν αυτό είναι ψευδές και του καταστρέφεις τη ζωή.

Στην εποχή του Καποδίστρια, ο αντιπολιτευόμενος τύπος δεν έκανε απλώς πολιτική κριτική· συχνά παρουσίαζε τον Καποδίστρια ως «ξένο πράκτορα», «τύραννο» και «προδότη». Δηλαδή δεν υπάρχει μόνο το απόλυτο δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου, υπάρχουν και άλλα δικαιώματα όπως αυτό της προστασίας της προσωπικότητας 5. Ελευθεροτυπία vs. Εθνική Ασφάλεια και Δημόσια Τάξη Η ελευθεροτυπία προϋποθέτει ένα κράτος που λειτουργεί.

Όταν το κράτος κινδυνεύει με κατάρρευση, μπαίνει σε εφαρμογή το δίκαιο της ανάγκης.

Όταν, λοιπόν, οι εφημερίδες της Ύδρας καλούσαν ανοιχτά τον λαό και τον στρατό σε ανυπακοή, σε άρνηση πληρωμής φόρων και σε εξέγερση, αυτό δεν ήταν πλέον «ελευθερία έκφρασης». Ήταν υπονόμευση της εθνικής ασφάλειας και υποκίνηση σε εμφύλιο πόλεμο.

Κι ας μη ξεχνάμε ότι η ίδια η Ύδρα ήταν σε καθεστώς ανταρσίας κατά του κράτους. Σχετική Ρήση του Καποδίστρια

------------------------------------------------------------------------ Σε μια άκρως απόρρητη επιστολή του προς τον πρίγκιπα Μιχαήλ Σούτσο (στις αρχές του 1831), ο Καποδίστριας περιγράφει με σκληρά λόγια τη δράση των αντιπολιτευόμενων εφημερίδων: «...περί των βδελυρών τεχνασμάτων διά των οποίων η λεγομένη αντιπολίτευσίς μας προσπαθεί να ανατρέψη την παρούσαν κατάσταση των πραγμάτων εις την Ελλάδα.

Αναγνωρίζουσα την αδυναμίαν της εις το εσωτερικόν της χώρας, αναζητεί υποστήριξιν έξωθεν...» Και τί όριζε ο Νόμος περί Τύπου του Μαρτίου 1831 που έφερε ο Καποδίστριας; 1. Κατάργηση της Προληπτικής Λογοκρισίας Ο Καποδίστριας δήλωσε ρητά στην αναφορά του ότι η «προεξέτασις» (δηλαδή το να διαβάζει ένας κρατικός υπάλληλος το κείμενο πριν τυπωθεί και να κόβει λέξεις ή παραγράφους) είναι «ασυμβίβαστος με την ελευθερίαν του Τύπου». Αντ' αυτού, θέσπισε την κατασταλτική λογοκρισία: μπορούσες να τυπώσεις ό,τι ήθελες, αλλά αν αυτό παραβίαζε τον νόμο, θα υπήρχαν συνέπειες. 2. Υποχρεωτική Κυβερνητική Άδεια Για να εκδώσει κάποιος εφημερίδα ή περιοδικό, δεν αρκούσε πλέον να έχει τυπογραφείο.

Έπρεπε να εξασφαλίσει γραπτή άδεια από την Κυβέρνηση. 3. Ορισμός των «Αδικημάτων του Τύπου» Ο νόμος όριζε βαρύτατες ποινές (φυλάκιση, πρόστιμα και οριστική παύση της εφημερίδας) για δημοσιεύματα που: α) προσέβαλαν τη θρησκεία ή τα χρηστά ήθη β) στρέφονταν κατά του προσώπου του Κυβερνήτη ή των μελών της κυβέρνησης (θεωρούνταν «εξύβριση αρχής» ή «συκοφαντία») γ) μπορούσαν να διαταράξουν τις σχέσεις της Ελλάδας με τις Ξένες Δυνάμεις.

Αυτό το τελευταίο ήταν πολύ σημαντικό, καθώς η αντιπολίτευση κατηγορούσε διαρκώς τον Καποδίστρια ότι ήταν όργανο των Ρώσων. Το Πλαίσιο της Εποχής

---------------------------------------------------------------- Το 1831 στην Ευρώπη κυριαρχεί η «Ιερά Συμμαχία» και το πνεύμα του Μέτερνιχ, όπου η λογοκρισία είναι καθολική και σκληρή.

Ακόμα και στη Γαλλία ή τη Μεγάλη Βρετανία, ο Τύπος αντιμετώπιζε τεράστιους περιορισμούς και διώξεις.

Ας μη θεωρήσουμε, λοιπόν, ότι για την εποχή εκείνη τα μέτρα του Καποδίστρια ήταν ιδιαιτέρως σκληρά (και ειδικά σε ένα κράτος που δεν υπήρχε). Συμπερασματικά

--------------------------------------------------------------- Ο Καποδίστριας δεν πίστευε στο απόλυτο δικαίωμα της ελευθεροτυπίας ως υπέρτατη δημοκρατική αρχή, αν αυτή έβλαπτε το έθνος και το κράτος.

Αυτό για τους ιδεολογικούς του αντίπαλους (τότε και σήμερα) είναι "αυταρχικότητα". Ιστορικά, οι εφημερίδες χρησιμοποιοιήθηκαν ως δούρειος ίππος για ανατροπή του Καποδίστρια και για πρόκληση εμφυλίου πολέμου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους