Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Εικόνα πρώτη. Μάιος 1989, εγκαίνια της έκθεσης, 'Το Πνεύμα και το Σώμα' στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Η Υπουργός Πολιτισμού, Μελίνα Μερκούρη θαυμάζει με την ψυχή της τον Αθλητή του Westmacott.

Πιο πίσω της η Διευθύντρια του Μουσείου, Δρ Όλγα Τζάχου-Αλεξανδρή ευτυχεί με τον θαυμασμό της Υπουργού.

Ανάμεσά τους, ντυμένη σαν να ναι μια Τρίτη πρωί, η Αικατερίνη Ρωμιοπούλου, Έφορος της Συλλογής Γλυπτών κοιτά τον φακό κατάματα και τον διαπερνά.

Εικόνα δεύτερη.

Χειμώνας, δέκα χρόνια πριν από σήμερα.

Η εξοργισμένη χειρόγραφη απάντηση κάτω από την ανακοίνωση στο ασανσέρ της οδού Μετσόβου είναι ανυπόγραφη, ακριβώς επειδή η Αικατερίνη Ρωμιοπούλου γνωρίζει πως δεν χρειάζεται συστάσεις.

Ό,τι έχει να πει θα το πει.

Και θα το ακούσεις, θέλεις-δεν-θέλεις.

Εικόνα τρίτη.

Σήμερα το πρωί στον ακάλυπτο της οδού Μετσόβου.

Μια μικρή πετσέτα σε μανταλάκια που δεν θα την μαζέψει ξανά ποτέ. Η Αικατερίνη Ρωμιοπούλου έζησε τη ζωή ως το μεδούλι κατά τον δαίμονα εαυτού.

Αρνήθηκε να συμβιβαστεί μέχρι το τέλος.

Μίσησε, αγάπησε, συνδέθηκε, πρόσβαλε και προστάτεψε αναρίθμητους ανθρώπους στη μακρά ζωή της.

Πολέμησε τη φθορά με όλες της τις δυνάμεις.

Αγάπησε τη ζωή με πάθος και την απαίτησε μέχρι κεραίας.

Μας επέλεξε.

Μας κατσάδιασε, μας χάρισε κεράσματα και προσκλήσεις, μας μάλωσε, μας έκλεισε το τηλέφωνο κατάμουτρα, μας έλεγε αρχαίες ιστορίες, μας έδωσε την ευχή της.

Δεν ήταν ούτε μόνον καλή, ούτε μόνον κακή.

Δεν ήταν ούτε δίκαιη, ούτε άδικη.

Ήταν δική μας.

Δεν πίστευα ποτέ πως θα πεθάνει κι έμεινα σήμερα να κλαίω στον ακάλυπτο μπροστά σε μια πετσέτα. (καλησπέρα σας)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους