Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Προχθές μία φίλη μου έστειλε ένα μήνυμα όπου μου έλεγε πόσο περίφανη είναι που το μεγάλο της παιδί (8 ετών) πέταξε στα σκουπίδια τις 2 καραμέλες που τις είχε δώσει η λογοθεραπεύτριά της μετά το μάθημα.

Και όταν της είπα ότι πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ένας δάσκαλος δίνει ένα γλυκό μετά το μάθημα, μου μοιράστηκε ότι και η παιδίατρός της δίνει πάντα ένα γλειφιτζούρι μετά το ραντεβού!! Η ίδια διαφωνεί με όλο αυτό και της πρότεινα να ενημερώσει την γιατρό και τους δασκάλους του παιδιού ότι δεν θέλει πια να δίνουν γλυκά. “Σας ευχαριστούμε πολύ, αλλά δεν θα θέλαμε να της δίνετε γλυκά μετά το μάθημα/ραντεβού.'' Η άποψή μου είναι πως δεν χρειάζεται να δαιμονοποιούμε το γλυκό.

Το θέμα δεν είναι αν ένα παιδί θα φάει κάποια στιγμή μια καραμέλα ή ένα γλειφιτζούρι.

Το θέμα είναι ποιος το προσφέρει, πότε το προσφέρει και τι μήνυμα περνάει στο παιδί.

Όταν ένας επαγγελματίας —παιδίατρος, δάσκαλος, λογοθεραπευτής— δίνει συστηματικά γλυκό στο τέλος μιας δύσκολης ή απαιτητικής διαδικασίας, το παιδί μπορεί να αρχίσει να συνδέει την προσπάθεια, τη συνεργασία ή τη φροντίδα του σώματός του με την τροφή ως ανταμοιβή.

Μαθαίνει δηλαδή άθελά μας: “Αν συνεργαστώ, θα πάρω γλυκό.” “Αν περάσω κάτι δύσκολο, χρειάζομαι ζάχαρη για να νιώσω καλύτερα.” Και υπάρχει και ένα δεύτερο, εξίσου σημαντικό κομμάτι: ο γονέας δεν ρωτήθηκε.

Μπορεί ένας γονέας να μη θέλει το παιδί του να φάει κάτι γλυκό εκείνη τη στιγμή.

Μπορεί να προσπαθεί να αλλάξει μια συνήθεια.

Μπορεί να έχει βάλει όρια γύρω από το γλυκό.

Μπορεί να υπάρχουν λόγοι υγείας, διατροφικές οδηγίες ή απλώς διαφορετική οικογενειακή φιλοσοφία.

Εσύ τι άποψη έχεις για το θέμα; Σου έχει συμβεί να δίνει κάποιος γλυκό στο παιδί σου και να διαφωνείς με αυτό; Τι έκανες τότε;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους