🔥5 Ιουνίου 1943, οι Ιταλοί κατακτητές εκτέλεσαν τον Παντελή Πουλιόπουλο! 🛑Ο Πουλιόπουλος, σε αντίθεση με τον Ζαχαριάδη, υποστήριξε ότι ο χαρακτήρας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου δεν ήταν αντιφασιστικός...

Πλήρες Κείμενο:

🔥5 Ιουνίου 1943, οι Ιταλοί κατακτητές εκτέλεσαν τον Παντελή Πουλιόπουλο! 🛑Ο Πουλιόπουλος, σε αντίθεση με τον Ζαχαριάδη, υποστήριξε ότι ο χαρακτήρας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου δεν ήταν αντιφασιστικός, αλλά πόλεμος ανταγωνισμού ανάμεσα σε αντίπαλα εθνικά κράτη λόγω της οικονομικής κρίσης, με το πρόσχημα του διαφορετικού εσωτερικού καθεστώτος τους.

Για τον Πουλιόπουλο, η εργατική τάξη και το κομμουνιστικό κίνημα δεν έπρεπε να συνταχθούν με τις αντίστοιχες αστικές τάξεις και τα εθνικά κράτη. Παντελής Πουλιόπουλος, Ο πόλεμος που έρχεται και τα καθήκοντα των κομμουνιστών στην Ελλάδα, 1939 Παντελής Πουλιόπουλος, Η στιγμή του πολέμου και τα καθήκοντά μας, 1941 🚩Παντελής Πουλιόπουλος 💣Ο Παντελής Πουλιόπουλος, άλλοτε Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ και ξεχωριστή φυσιογνωμία στην ιστορία του εργατικού επαναστατικού κινήματος της χώρας μας, γεννήθηκε στη Θήβα «με τον αιώνα» (1900), καθώς συνήθιζε να λέει.

Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και από νεαρότατη ηλικία, στο διάστημα του ελληνοτουρκικού πολέμου 1919-1922, εξοικειώνεται με τις σοσιαλιστικές ιδέες και παίρνει μέρος στη διαμόρφωση του επαναστατικού κινήματος της χώρας μας.

Από τα πρώτα στελέχη του Κομμουνιστικού Κόμματος, ο Π. Πουλιόπουλος στέλνεται αντιπρόσωπός του (μαζί με τον Σ. Μάξιμο και τον θ. Μάγγο) στο 5ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς (1924) και στο 3ο έκτακτο Συνέδριο του ΚΚΕ (Νοέμβριος 1924), εκλέγεται μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και αμέσως έπειτα Γενικός Γραμματέας του.

Προικισμένος με βαθιά μαρξιστική και γενική μόρφωση, κάτοχος πολλών ξένων γλωσσών, ο Π. Πουλιόπουλος είναι από τους πρώτους κομμουνιστές ηγέτες μέσα στην Τρίτη Διεθνή, που παρακολουθεί με ανησυχία, αλλά και με κατανόηση την ιστορική πάλη στις γραμμές της, ανάμεσα στη «σταλινική» και «τροτσκιστική» πτέρυγα.

Και αυτό από το 1926. Ο Π. Πουλιόπουλος είναι ο πρώτος μέσα στο ΚΚΕ που συνειδητά υιοθετεί τις θέσεις της Αριστεράς Αντιπολίτευσης του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης και της Τρίτης Διεθνούς, γύρω από τον Τρότσκι και την πλειάδα των «παλαιών Μπολσεβίκων» που τον ακολουθούν, και οργανώνει μια αντίστοιχη τάση στην Ελλάδα.

Γι’ αυτό και διαγράφεται από το Κ.Κ.Ε. το 1927, πράγμα που τον αναγκάζει να δράσει σαν εξωκομματική αντιπολίτευση, γνωστή σαν η οργάνωση του «Σπάρτακου», από τον ομώνυμο τίτλο του θεωρητικού περιοδικού της.

Σ’ αυτή την προσπάθεια συμβάλλουν επίσης γνωστά κομμουνιστικά στελέχη της εποχής, όπως ο Σεραφείμ Μάξιμος, ο Παστίας Γιατσόπουλος, ο Γιώργης Νίκολης και άλλοι: Ο «Σπάρτακος» σταδιοδρομεί σαν ανεξάρτητη οργάνωση ως το 1934, οπότε συγχωνεύεται με ρεύματα που βγήκαν κατά διάφορες εποχές από τον «Αρχειομαρξισμό», ιδιότυπη αιρετική παραφυάδα του ελληνικού εργατικού κινήματος, που σχηματίστηκε από το 1924 παράλληλα και εναντίον του ΚΚΕ.

Η δικτατορία του Μεταξά επικηρύσσει τον Π. Πουλιόπουλο, που καταδιωκόμενος εξακολουθεί στην παρανομία τη δράση του, ώσπου συλλαμβάνεται το 1938, μεταφέρεται στην Ακροναυπλία κι από κει το 1942 στο ιταλικό στρατόπεδο της Λάρισας, όπου και παραμένει ως τις παραμονές της δραματικής του εκτέλεσης.

Συνδεδεμένος στενά μαζί του από το 1929 είχα την ευκαιρία να τον συναντώ συχνά στο διάστημα της παράνομης ζωής και δράσης που μας βύθισε όλους η 4η Αυγούστου.

Τον θυμάμαι καταζητούμενο, κλεισμένο σε μια φτωχική κάμαρα κάποιας απερίγραπτης μάντρας κατά τα μέρη του Μεταξουργείου, περιμένοντας να νυχτώσει για να «ξεγρακίσει» και να πάρει λίγο αέρα.

Τον θυμάμαι απόλυτα γαλήνιο, γράφοντας, διαβάζοντας, συζητώντας, με κείνο το αμίμητο βαθύ, στοχαστικό του βλέμμα και την καθολικότητα του πνευματικού ενδιαφέροντός του.

Μέσα στις τόσες άλλες πολιτικές, πρακτικές του απασχολήσεις βρήκε τον καιρό να ξαναδιαβάσει και μερικούς από τους «κλασικούς» του, μεταξύ των άλλων, θυμάμαι τον Σέλλεύ, που προσπάθησε να μου γνωρίσει, μεταφράζοντάς τον αργά, ευαίσθητα, από τ’ αγγλικά στη γλώσσα μας. Ο Π. Πουλιόπουλος μετέφρασε πολλά βασικά έργα του Μαρξισμού, όπως την Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας του Κ. Μαρξ (με τον Γ. Δούμα), τις Οικονομικές Θεωρίες του Κ. Μαρξ, τη Θεωρία τον Ιστορικού Ορισμού του Ν. Μπουχάριν, το Κεφάλαιο του Κ. Μαρξ (με τον Γ. Δούμα), την Προδομένη Επανάσταση του Τρότσκι και διάφορα άλλα κείμενα.

Έγραψε ο ίδιος σειρά από βιβλία, μελέτες, άρθρα, που μαρτυρούν αναντίρρητα για τον ειδικό του ρόλο στο ελληνικό εργατικό, επαναστατικό κίνημα και την ανώτερη, ξεχωριστή του κλάση: σαν θεμελιωτή του επαναστατικού μαρξισμού στη χώρα μας.

Ως την εποχή του Π. Πουλιόπουλου το ελληνικό εργατικό κίνημα βρισκότανε επηρεασμένο από ιδεολογικά ρεύματα «αναρχοποπουλιστικά» ή καθαρά ρεφορμιστικά.

Ο επαναστατικός μαρξισμός, τέτοιος που εκπροσωπείτο εκείνη την εποχή από τον Λενινισμό και την Τρίτη Διεθνή, ήταν ακόμα στα σπάργανά του, κι είχε ήδη αρχίσει μερικά, να αλλοιώνεται από την ανερχόμενη σταλινική παραμόρφωσή του στη Σοβιετική Ένωση. Ο Π. Πουλιόπουλος, χάρη στη σοβαρή θεωρητική μαρξιστική και γενική του κατάρτιση, στη βαθιά γνώση πολλών ξένων γλωσσών, και την πρακτική επαναστατική του πείρα, εκπροσωπούσε μια τάση στο ελληνικό κίνημα, την πιο κοντινή στις παραδόσεις και το πνεύμα της λενινιστικής περιόδου της Τρίτης Διεθνούς.

Αυτό φαίνεται καθαρά στα διάφορα έργα του, και ιδιαίτερα στο βασικό του σύγγραμμα: δημοκρατική ή σοσιαλιστική επανάσταση στην Ελλάδα, που για την εποχή του (1934) υπήρξε η πιο σοβαρή οικονομικοκοινωνική ανάλυση της ελληνικής πραγματικότητας, με μεγάλη επικαιρότητα ακόμα και σήμερα.

Στο έργο του αυτό ο Π. Πουλιόπουλος αντέκρουε τη θέση που άρχισε από τότε (1934) συστηματικά να υποστηρίζει το ΚΚΕ, ότι η Ελλάδα ήταν υποανάπτυκτη χώρα, σχεδόν «μισο-φεουδαρχική», «αστικοτσιφλικάδικη», με ασυμπλήρωτο «αστι-κοδημοκρατικό μετασχηματισμό» ικανό να ολοκληρωθεί μόνο από μια «αστικοδημοκρατική επερχόμενη επανάσταση», και όχι «προλεταριακή Σοσιαλιστική». Πράγμα που είχε σαν συνέπεια να δικαιολογεί τη διαρκή «συνεργασία τάξεων», τη συμ-μαχία με τα κόμματα της δήθεν «εθνικής αστικής τάξης», για τη συμπλήρωση της «άστικοδημοκρατικής επανάστασης», με όλες τις καταστροφικές επίσης συνέπειες μιας τέτοιας γραμμής τόσο στο διάστημα της Μεταξικής δικτατορίας, όσο και κυρίως στο διάστημα της Κατοχής, της Αντίστασης και της μετέπειτα κατάστασης.

Η θεμελιώδης σημασία της διαφορετικής αυτής εκτίμησης από τους μεν και τους δε του χαρακτήρα της χώρας και της Επανάστασής της θα καταφανεί πληρέστερα, όταν κάποτε γραφεί αντικειμενικά η πραγματική ιστορία του επαναστατικού μας κινήματος και αποκατασταθεί ο ρόλος, θεωρητικός και πρακτικός, που ’παιξαν σ’ αυτή φυσιογνωμίες ξεχωριστές όπως του Παντελή Πουλιόπουλου, πρωτοπόρου διανοούμενου επαναστάτη και ηρωικού, παραδειγματικού αγωνιστή.

Ηρωικός υπήρξε ο θάνατός του, επισφραγίζοντας άξια ολόκληρη την παραδειγματική αγωνιστική του ζωή. Ο Παντελής Πουλιόπουλος εκτελέστηκε, μαζί με 103 (ή 105) άλλους πολιτικούς κρατούμενους, κοντά στο Νεζερό, έξω από τη Λάρισα, στις 6 Ιουνίου 1943.

Οι πολιτικοί κρατούμενοι του ιταλικού στρατοπέδου της Λάρισας εκτελέστηκαν σαν αντίποινα ύστερα από το γνωστό σαμποτάζ των ανταρτών στη σιδηροδρομική γραμμή της σήραγγας του Κουρνόβου, κοντά στο Δομοκό.

Παρά τις προσπάθειες που έγιναν τότε να κρυφτούν οι λεπτομέρειες της εκτέλεσής του, είναι σήμερα γνωστό πως ο Π. Πουλιόπουλος ειδικά δεν σκοτώθηκε από τους στρατιώτες του ιταλικού αποσπάσματος, αλλά από αξιωματικούς και καραμπινιέρους.

Κι αυτό, γιατί ο Πουλιόπουλος προσφώνησε τους απλούς στρατιώτες στη γλώσσα τους (τα ιταλικά) κι αυτοί αναστατωμένοι από την επαναστατική έκκληση του αγωνιστή, δεν έβρισκαν πια τη δύναμη να τον εκτελέσουν. Μιχάλης Ν. Ράπτης (Πάμπλο): Πρόλογος στο Βιβλίο του Δημήτρη Λιβιεράτου, «Παντελὴς Πουλιόπουλος: Ἕνας διανοούμενος ἐπαναστάτης», σ. 81-84, ἐκδόσεις Γλάρος, Ἀθήνα 1992

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους